ಹಗಲಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಮನ ಬೆಳಕನ್ನೂ
ಬಯಸುತ್ತಾ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ವರ್ತಿಸದಿರಿ
ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲವೇ..??
ಈಜುವ ಮೀನನ್ನು ಮರ ಹತ್ತಿ ಸಾಧಿಸು ಎನ್ನದೇ
ಹಾರುವ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಈಜಿ ಸಾಧಿಸು ಎನ್ನದಿರಿ
ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲವೇ..??
ಆಟೋಟದಿ ಸಾಧಿಸುವ ಮಗುವಿಗೆ ಓದು ಎನ್ನುತ
ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿರುವ ಮಗುವಿಗೆ ಹಾಡು ಎನ್ನುತ
ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಒತ್ತಡ ಹೇರದಿರಿ
ನೆರಳು- ಬೆಳಕು ಎರಡರ ಸಮ್ಮಿಶ್ರವೇ ಬದುಕು
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಪಟ್ಟೆ ಪೀತಾಂಬರ ಕೊಡಿಸಲಿಲ್ಲ
ಬಂಗಾರವನ್ನು ತೊಡಿಸಲಿಲ್ಲ
ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿರಿಸಿ ಸಾಕಲಿಲ್ಲ
ಕಡೆಪಕ್ಷ..
ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಲೆಯನ್ನೂ ತಂದೀಯಲಿಲ್ಲ
ಅವಳಿಗೆ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ
ಅದರರ್ಥ,ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ
ಅವನೋ... ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ
ತನ್ನ ದೇಹದ ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗ ಕೊಟ್ಟ
ಅರ್ಧ ನಾರೀಶ್ವರನಾದ..
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಕಾಲ ಕೆಳಗಿನ ಕತ್ತಲು ಎರಡೂ ಒಂದೇ
ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನಿಲ್ಲ..
ಬೈದದ್ದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಎಂದೇ ನಂಬಿಸುವ
ಮಾಡುವುದೆಲ್ಲವೂ ಮಮತೆಯಿಂದಲೇ
ಎಂದು ಸತ್ಯದ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದಂತೆ
ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾ ಮಾಡುವ ಮೋಸಕ್ಕೂ, ದಗಕ್ಕೂ
ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನಿಲ್ಲ
ಕೈ ಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ನಡೆಗೂ
ಆಡಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಆಡಲಾಗದ ನುಡಿಗೂ
ಮೋಸದ ಪರದೆ ಸರಿಸಿ ನೋಡಿದರೂ ನೋಡದಂತೆ
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕೂತ ಕುರುಡಿಗೂ, ಸತ್ತು ಸತ್ತು ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೂ
ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನಿಲ್ಲ
ಅವರಿಗೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಗುರಿ ಹೊಡೆದದ್ದು ಸಾಕಿತ್ತು
ಇವರಿಗೆ ಬಿದ್ದರೂ ಮೀಸೆ ಮಣ್ಣಾಗದಂತಿರಬೇಕಿತ್ತು
ಅವರ ಹಾಗೂ ಇವರ ಮುಸುಕಿನಾಟಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದವಳ
ಆತ್ಮ ಸತ್ತದಕ್ಕೂ, ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿ ಮುಕ್ಕಾದದ್ದಕ್ಕೂ
ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನಿಲ್ಲ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮಾಗೋಣ
ನಿರಂತರ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ
ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ
ಸವಾಲುಗಳ ಎದುರಿಸುತ
ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಹೊರುತ್ತಾ
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗೋಣ
ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮಾಗೋಣ
ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಸಾಗಿದರೂ
ಕೈ ಹಿಡಿದು ನೀ ನಡೆಸು
ಸ್ಫೂರ್ತಿ ತುಂಬಿ ನೀ ಹರಸು
ನೀ ಅಮ್ಮ.. ನಾ ಮಗುವು
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗೋಣ
ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮಾಗೋಣ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಮುಂದೆರಡು ಮುಗಿಯದ ದಾರಿಗಳು
ಹಿಂದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸವೆಸಿದ ಹಾದಿ
ಹಿಂದಿರುಗಿ ನಡೆಯಲಾಗದೆಂಬ ಷರತ್ತಿದೆ
ಕುಸಿದು ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸಿದರೆ
ಭವಿಷ್ಯದ ಕಾರ್ಮೋಡದ ದಿಗಿಲು
ಹಿಂದೆಯೇ.. ಬೆಳಕಿರಬಹುದೆಂಬ ಆಶಾಕಿರಣ
ಕವಲೊಡೆದ ದಾರಿಗಳು ಜೊತೆಯಾಗವು
ಹಾಗೆಯೇ.. ನಡೆಯುವ ಪಯಣಿಗರು..
ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯ ನಾ ಕ್ರಮಿಸಲಾರೆ
ನೀನೂ ಅಷ್ಟೇ, ನನ್ನ ಹಾದಿಯ ಜೊತೆಗೂಡಲಾರೆ
ಬದುಕಿನ ಎರಡೂ ತೀರಗಳೂ
ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ ಒಂದುಗೂಡಲೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾ
ಒಳಿತಾಗಲೆಂಬ ಶುಭಾಶಯ ಕೋರುತ್ತಾ
ಹೋರಾಡುವುದಷ್ಟೇ ಬಾಕಿ ಈಗ
ದಿಗಂತ ಕಾಯುತಲಿದೆ ನಮಗಾಗಿ
ಕವಲೊಡೆದ ದಾರಿ ಒಂದಾದರೂ
ಬೇರಾದರೂ ಆರಂಭ ಕವಲುದಾರಿಯೇ
ಸತ್ಯ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಿದೆ
ಕವಲು ದಾರಿಯ ಯಾವುದೋ ಒಂದನು
ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಿದೆ
ನಿರಂತರ ಪಯಣಕೆ
ಕವಲಾಗಿರುವುದು ಹಾದಿಯಷ್ಟೇ
ಬದುಕಿನ್ನೂ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿದೆ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯು ನೆಲೆಸಿರಲೆಂದು ಬೇಡುವೆನಮ್ಮ
ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆಗಳು ಬರದಿರಲಮ್ಮ
ಕೆಡುಕನು ನೀನು ದೂರವಿಡಮ್ಮ
ಮನೆಯಲಿ ಶಾಂತಿಯು ನೆಲೆಸಿರಲಮ್ಮ
ಕಷ್ಟ ಕಳೆಯುವ ಶಕ್ತಿ ನನಗಿರಲಮ್ಮ
ಚಿತ್ತದಿ ಅನುಮಾನದ ಹುತ್ತ ಬೆಳೆಯದಿರಲಮ್ಮ
ಚಿಂತೆಯ ರಾಶಿ ಸುಟ್ಟು ಬಿಡಮ್ಮ
ಭವಸಾಗರ ದಾಟಲು ಧೈರ್ಯ ಕೊಡಮ್ಮ
ಎಲ್ಲರ ರಕ್ಷಿಸೋ ತಾಯಿಯಾಗಿ ಪೊರೆಯಮ್ಮ
ಬಾಂಧವ್ಯಗಳ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಮ್ಮ
ಬರುವ ದಿನಗಳು ನೆಮ್ಮದಿ ತರಲಮ್ಮ
ನಿನ್ನ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಲಿರಲಮ್ಮ
ಜಗನ್ಮಾತೆ ನಿನ್ನ ಬಿಡದೆ ಆರಾಧಿಸುವೆನಮ್ಮ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಭವಿಷ್ಯದ ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ
ದೂರಾಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ
ಪ್ರತಿ ಆತಂಕವೂ ಕರಗಿದ್ದು
ಆ ಕ್ಷಣ ಕಳೆದಾಗ
ವಾಸ್ತವದ ನಿಜ ಹಿತವಾದಾಗ
ನಿರಾತಂಕದ ಹಿಂದೆ
ಭವಿಷ್ಯದ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ
ವಾಸ್ತವ ಹೆದರಿಸಲಿಲ್ಲ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ವಾದ - ಪ್ರತಿವಾದಗಳು
ಒಮ್ಮೆ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿದರೂ
ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೆಂದು ಅರಿವಾದಾಗ
ಬಂಧ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು
ನಾಟಕದ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿ
ಬೆನ್ನಿಗೆ ಇರಿದದ್ದು
ಜೀವನವಿಡೀ ನೆನಪಲ್ಲುಳಿಯಿತು
ಬಂಧ ಮಾತ್ರ ಕಳಚಲಿಲ್ಲ
ಅಳಿದದ್ದು ನಂಬಿಕೆಯೂ..!
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಅಂಕ, ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ..!
ಓದಿದ್ದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವುದು
ಕಲಿತಿದ್ದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು
ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ..!
ಕಲಿತದ್ದು ಸಾಸಿವೆಯಷ್ಟಿದ್ದರೆ
ಕಲಿಯುವುದು ಸಾಗರದಷ್ಟಿದೆ
ಎಂಬುದ ಮರೆಯದಿರುವುದು
ಹಾಗೆಯೇ.. ಯಶಸ್ಸಿನ ಮಾನದಂಡ
ಕೇವಲ ಗೆಲುವಲ್ಲ
ಎಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರವೂ
ವಿನಯತೆಯನ್ನು ಮರೆಯದಿರುವುದು
ಮೆರೆಯದಿರುವುದು..!
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಚರ್ಚಿಸಲಿಕ್ಕಿತ್ತು
ಮತ್ತಾರ ಬಳಿಯೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿಲಾಗದ
ಮಮತೆಯನ್ನು ಸವಿಯಬೇಕಿತ್ತು
ನಾಳೆ ಕರೆ ಮಾಡುವೆನೆಂದ
ಕರೆಗೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ
ಅದು ಬಾರದೆನ್ನುವ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಿದ್ದರೂ..
ಪಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಅಗತ್ಯವಿದದ್ದು ನನಗಾಗಿ
ಕೇವಲ ನನಗಾಗಿ
ನಾನು ನಾನೇ ಆಗಿರುವುದಕ್ಕಾಗಿ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಅನುಸರಣೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ..
ಗಮ್ಯದೆಡೆ ಸಾಗುವ ಸಂಭ್ರಮಕೆ
ಸ್ವಯಂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಜಾಡು
ನದಿ ಹರಿವ ಪಥ ಬದಲಿಸಿದರೂ
ತಡೆಯೆಲ್ಲವ ಸುತ್ತುವರಿದು..
ಇಲ್ಲವೇ ಕೊಚ್ಚಿ ಮುನ್ನುಗಿ
ತನ್ನ ಗಮ್ಯವನಂತೂ ಬದಲಿಸದು
ನಿರಂತರತೆಯ ಪಯಣದಿ
ಸಮಸ್ಯೆಯ ಎದುರಿಸಿ ನಿಂತು
ತನ್ನ ನವೀಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ
ಪಥದೊಡನೆ ನಾವೂ ನಿಚ್ಚಳವೇ..!
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ರಚನೆ : ಸು. ರಂ. ಎಕ್ಕುಂಡಿ
ಉರಿಬಿಸಿಲು ಕೆಂಪುಹುಡಿ, ಮೈತುಂಬ ಧೂಳಿಡಿಗಿ ಕುದುರೆಯಿಳಿದನು ಯೋಧ ಜನರ ಕಂಡು
"ನೀರು ಹಣಿಸುವಿರ ತುಸು" ಅಂದಿರಲು ಹೆಂಗಸು
ಬೇಗ ಬಂದಳು ಮಡಕೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು
"ಬಳಲಿದಿರಿ, ಪಾಪ, ಬನ್ನಿರಿ ಒಳಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ."
ಚಾಪೆಯನು ಹಾಸಿದಳು ಕೂತುಕೊಳಲು
"ಇರಲಿ ಬಿಡಿ. ಈ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲೆ ಕೂಡುವೆನು
ತಂಪಾಗಿ ತಬ್ಬಿರುವವಿದರ ಹೆಳಲು”
"ಬಟ್ಟಲಿನ ತುಂಬ ಇದೆ ಜೇನು, ಈ ಚೊಂಬಿನಲಿ
ತಣ್ಣಗಿನ ನೀರು ಇದೆ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ
ಇಲ್ಲಿಹುದು ಬೀಸಣಿಕೆ, ಬಹಳ ಸೆಕೆ ಅಲ್ಲವೆ?
ಇದರಿಂದ ಗಾಳಿಯನು ಬೀಸಿಕೊಳ್ಳಿ
ಆಗ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಬೀಸಿ ಬಂತು ತೆಂಕಣ ಗಾಳಿ
ದೂರವೆಲ್ಲೊ ಕೇಳಿಬಂತು ಹಾಡು
ಮಾವಿನೆಳಚಿಗುರಿನಲಿ ಚಿಮ್ಮಿ, ಪಯಣಿಗನೆಂದ
"ಇದಕೆ ಜೋಳದ ಪಾಳಿಯಿಲ್ಲ ನೋಡು"
ಜೇನು ಸವಿದನು ನೀರು ಕುಡಿದು ಮೈಯೊಡ್ಡಿದನು.
ತುಸು ಹೊತ್ತು ತಂಬೆಲರ ನೆರಳಿಗೆಂದು
ಎದ್ದು ಕುದುರೆಗೆ ಥಡಿಯ ಹಾಕಿ ಅಣಿಗೊಳಿಸಿದನು
ಮತ್ತೆ ದೂರದ ತನ್ನ ಪಯಣಕೆಂದು
"ಹೋಗಿ ಬರುವೆನು ತಾಯಿ" ಎಂದು ಕವಚವ ತೊಟ್ಟು ಖಡ್ಗವನು ಬಿಗಿದಿಟ್ಟ ಟೊಂಕದಲ್ಲಿ
ಹೆಂಗಸೆಂದಳು, "ಆಯ್ತು ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿರಿ ಮತ್ತೆ
ಬಂದಾಗ ಬರಬೇಕು ನೀವು ಇಲ್ಲಿ"
“ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆನು ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಕೇಳಲು, ನೀವು
ನಡೆದ ದಾರಿಗೆ ಇರಲಿ ಶುಭದ ನೆರಳು
ಬಿರಿದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕಂಡು, ಕೋಗಿಲೆಯ ದನಿ ಕೇಳಿ ತುಂಬಿಬಂದಿತ್ತೇಕೆ ಕಣ್ಣು, ಕೊರಳು ?"
ಯೋಧ ನುಡಿದನು "ತಾಯಿ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು
ನನ್ನೂರು ಬನವಾಸಿ ನನಗೆ ಇಂದು
ಯೋಧ ನಡೆಯುವ ದಾರಿ ಕವಿಯ ದಾರಿಯು ಕೂಡ.
ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುವರು ಪಂಪನೆಂದು”
ಇಲ್ಲಿ ಕವಿ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಯೋಧರ ಬಗೆಗಿದ್ದ ಗೌರವಗಳು ಹಾಗೂ ಅವರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆತಿಥ್ಯದ ಕುರಿತು ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಯೋಧರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಗೌರವ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಯಾರೇ ಅಪರಿಚಿತರು ಬಂದರೂ ಅವರನ್ನು ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ಬಗೆ ಹೀಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಯೋಧರಿಗೆ ಈ ಆತಿಥ್ಯ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಇತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಬಹುದು.
ಉರಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಧೂಳಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದ ಯೋಧ ಜನರಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡು ತನ್ನ ಬಾಯಾರಿಕೆ ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಾಗ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ನೀರು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ.. ವಿಶ್ರಮಿಸಲು ಚಾಪೆ ಹಾಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ, ಮರದ ನೆರಳಿನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ತಂಗಾಳಿಯನ್ನು ಸವಿಯವ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಆತ ಮರವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸುವ ಪರಿ ಯೋಧನ ಕವಿ ಮನವನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆ.
ನೀರು, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಸೆಕೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಬೀಸಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ಜೇನನ್ನು ಸವಿಯಲು ಅತಿಥಿಗೆ ಹೇಳುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಆಗ ಯೋಧ ದೂರದಿಂದ ಕೇಳಿ ಬಂದ ಹಾಡು ಹಾಗೂ ತೆಂಕಣ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಬೀಸಿ ಬಂದ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ.. "ಇದಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ಪಾಳಿ ಇಲ್ಲ ನೋಡು" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜೋಳಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯುವ ಹೊಲಗಳ ಸಾಲುಗಳು ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಸುಖವು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿಯೇ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ ಎಂಬರ್ಥ.
ನೆರಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ, ಜೇನು ಸವಿದು, ನೀರು ಕುಡಿದು, ಕುದುರೆಗೆ ಜೀನು ಹಾಕಿ ತನ್ನ ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ತಯಾರು ಮಾಡಿ.. ಕವಚ ತೊಟ್ಟು, ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಖಡ್ಗ ಬಿಗಿದು "ಹೋಗಿ ಬರುವೆನು ತಾಯಿ" ಎಂದು ಆಕೆಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
"ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ" ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಲೇ "ಮತ್ತೆ ಬಂದಾಗ ಬನ್ನಿ" ಎಂಬ ಆತ್ಮೀಯ ಕರೆಯೋಲೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು ಕೇಳಲು ಮರೆತೆನೆಂದೂ ಜೊತೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಶುಭದ ನೆರಳಿರಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾಳೆ.
ಹಾಗೂ ಅರಳಿರುವ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಗೂ ಕೋಗಿಲೆಯ ದನಿ ಕೇಳಿ ಭಾವುಕನಾಗಿದ್ದನು ಗಮನಿಸಿದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಅದೇಕೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳ ಗಮನಿಸುವಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.
ಕೊನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆ ಯೋಧ ಮತ್ತಾರೂ ಅಲ್ಲ.. ಕವಿ ಪಂಪ. ಆತ ಕೇವಲ ಕವಿಯಲ್ಲ. ಯೋಧನೂ ಆಗಿದ್ದವನು. ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧ ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದವನು.
"ಯೋಧ ನಡೆಯುವ ದಾರಿ ಕವಿಯ ದಾರಿಯೂ ಕೂಡ"
ಎಂಬ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟೋ ಹಿರಿದರ್ಥವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದೆ.
ಕವಿ ಮನದಿಂದ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರು ಬನವಾಸಿಯನ್ನು ನೆನೆದು ಭಾವುಕನಾಗಿದ್ದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. "ಆರಂಕುಶವಿಟ್ಟೊಡಂ ನೆನೆವುದೆನ್ನ ಮನಂ ಬನವಾಸಿ ದೇಶಮಂ" ಎಂಬ ಪಂಪನ ಸಾಲು ಅಕಾರಣವಾಗಿ ನೆನಪಾಯಿತು ನನಗೆ.
ಮನುಷ್ಯನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ವರ್ಣನೆ, ಕವಿ ಮನ, ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳ ಆತಿಥ್ಯ, ಸೌಜನ್ಯ, ಕಾಳಜಿ ಹಾಗೂ ಮಾನವೀಯ ದೃಷ್ಟಿ, ಪಂಪನ ಹಿರಿಮೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ಈ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸು. ರಂ ಎಕ್ಕುಂಡಿಯವರು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
~ ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ರಚನೆ : ಚೆನ್ನವೀರ ಕಣವಿ
ಈ ಕವಿತೆಯನ್ನು ನಾನು ಎಚ್. ಎಸ್ ವೆಂಕಟೇಶಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಂಪಾದಕತ್ವದ ಶತಮಾನದ ಕಾವ್ಯ ಕವನ ಸಂಕಲನದಿಂದ ಆಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ಮುಂಜಾವದಲಿ ಬೇಲಿ ತುಂಬ ನೀಲಿಯ ಹೂ
ಜೀವನೋತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಎದೆ ತುಂಬಿಸುವ ರೂಹೂ!
ಭೂಮಿಯಾಳದ ಭಾವ ಮೇಳೈಸಿ ಪುಟಿದಂತೆ
ಎಲ್ಲಂದರಲ್ಲೆ ಮನಸೇಚ್ಛೆ ಬೆಳೆದಿಹ ಬಳ್ಳಿ
ತೆರೆದಿಹುದು ನೂರು ಸಾವಿರ ನೀಲ ಬಗೆಗಣ್ಣು!
(ನೇಸರನಿಗೂ ಜಗಕೂ ಇನ್ನೂ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣು)
ಎಲ್ಲ ಒಂದೇ ಅದಕೆ - ತೋಟ ಬೇಲಿಯಕಳ್ಳಿ
ಬಿಸಿಲು ಬಲಿಯುವ ಮುನ್ನ ಬಗೆಗೊಂಡ ಸೌಜನ್ಯ
ಮುಖವ ಸಣ್ಣದು ಮಾಡಿ ಮುದುಡಿಕೊಂಡಿರೆ ಜೀವ
ಬರಿಯ ನೆನಪಿಗೆ ಉಳಿದ ದೇಟಿಗಂಟಿದ ಹೂವ
ಬದಿಬದಿಗೆ ನಾಳೆಯರಳುವ ಮೊಗ್ಗೆ ಮೂರ್ಧನ್ಯ!
ವಿಮಲ ಕೋಮಲ ಕಾಂತಿಯೊಗುಮಿಗುವ ಚೈತ್ಯಾಕ್ಷಿ
ಅದೊ ಅಲ್ಲಿ, ಇದೊ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸುಮ ಸಾಕ್ಷಿ!
ಇಲ್ಲಿ ಬೇಲಿಯ ಮೇಲಿನ ನೀಲಿ ಹೂಗಳ ಸೌಂದರ್ಯದ ಸೊಗಸನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಸವಿಯೋಣ.
ಮುಂಜಾನೆಯೇ ಅರಳುವ ಹೂವುಗಳು ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಬೇಲಿಯ ತುಂಬಾ ಹಬ್ಬಿರುವ ನೀಲಿಯ ಹೂಗಳಂತೂ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಮನದುಂಬುವ (ರೂಹು)ಆತ್ಮದಂತೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಸಾಲಾಗಿ ನವಿಲುಗಳು ಗರಿಗಿದರೆ ನರ್ತಿಸಿದಾಗ ನೋಡಲು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಬ್ಬವೋ ಇವೂ ಅಂತೆಯೇ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬ. ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ಅರಳಿ ನಿಂತ ದಳಗಳ ಸೌಂದರ್ಯವೂ ನವಿಲನ್ನೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಬೇಲಿಯ ಮೇಲಿನ ಹೂಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಬೆಳೆದಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯೇ ಭಾವ ತುಂಬಿ ತನ್ನ ಚೈತನ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊರ ಹಾಕಿದಂತೆ ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಬೆಳೆದ ಬಳ್ಳಿಗಳು.. ಅದರಲ್ಲಿ ಹರಡಿರುವ ಈ ಹೂವುಗಳು ನೂರು ಸಾವಿರ ನೀಲಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ಎಂದು ಹೂಗಳನ್ನು ಹರಡಿ ನಿಂತಿರುವ ಪರಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಸೂರ್ಯನಿಗೂ.. ಜಗತ್ತಿಗೂ ಇನ್ನೂ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿರುವಾಗಲೇ ಅರಳುವ ಹೂವುಗಳು ಬಿಸಿಲು ಬಲಿಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ತಮ್ಮ ಮೃದುತ್ವವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ.. ಮುಖ ಸಣ್ಣದು ಮಾಡಿ, ಮುದುಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಬಿಸಿಲು ಮೇಲೇರಿದಂತೆ ದಂಟಿಗೆ ಅಂಟಿದ ಹೂಗಳ ಕುರುಹುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಆ ಸೌಂದರ್ಯ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವುಗಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಅರಳುವ ಮೊಗ್ಗುಗಳು ಅದಾಗಲೇ ಜೀವ ತಳೆದಿರುತ್ತವೆ. ಕೋಮಲತೆ, ಕಾಂತಿ ಚೈತನ್ಯದ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಬೇಲಿ ಮೇಲಿನ ನೀಲಿಯ ಹೂಗಳು ನಮಗೆ ಕೇವಲ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೋರದೆ.. ಬದುಕಿನ ಪಾಠವನ್ನು ತೋರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೇ ಕಾಲ ಬದುಕಿದ್ದರೂ ವೈಭವದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ.. ನೋಡುಗರ ಕಣ್ಣಿಗೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಜೀವಿತಾವಧಿ ಹೆಚ್ಚಲ್ಲವಾದರೂ ತಾವು ಅರಳಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತೋರುವ ಸೌಂದರ್ಯ ಹಾಗೂ ಉತ್ಸಾಹ ಶಾಶ್ವತವಾದದ್ದು. ಆ ಹೂಗಳು ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತವಾದರೂ ಹಾಗೂ ಹೇಳುವ ಪಾಠ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಮೊಗ್ಗುಗಳು ಮರುದಿನಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಹಾಗೂ ಮತ್ತದೇ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ತೋರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠವೆಷ್ಟು ಸುಂದರ ಅಲ್ಲವೇ..?!
ದೃಶ್ಯ ವೈಭವವನ್ನು ಕವಿತೆಯ ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ತೋರುವ ಕವಿ ಬದುಕಿನ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠವನ್ನು ತಾವಾಗಿಯೇ ಬೆಳೆಸದ.. ಆದರೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಅರಳುವ ಹೂಗಳ ಮೂಲಕ ತೋರಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ಗುರುತಿಸಲಿ, ಬಿಡಲಿ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿಯೇ ಹೋಗುವ ಈ ಹೂಗಳು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕವಿತೆಯ ಮೂಲಕ ಚೈತನ್ಯದಾಯಕವಾಗಿವೆ.
ಚೆನ್ನವೀರ ಕಣವಿ ಅವರ ಈ ಕವಿತೆ ನನಗೆ ಚೈತನ್ಯದಾಯಕವಾಗಿಯೂ, ಪದಲಾಲಿತ್ಯದಿಂದಲೂ ಸೆಳೆಯಿತು.
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ನಮ್ಮಿಷ್ಟದ ಹಾಡ ಗುನುಗುತಲಿ..
ಹಿತವಾದ ಸಂಗೀತ ಕೇಳುತಲಿ..
ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಖಾದ್ಯದ ತಯಾರಿಯಲಿ..
ಒಂದಿಷ್ಟು ದೂರ ಸುಮ್ಮನೆ ಸಾಗುತಲಿ..
ಹಿತೈಷಿಯೊಡನೆ ತುಸು ಹರಟಿ ಹಗುರಾಗುತಲಿ..
ಮನದ ಮಾತುಗಳ ಡೈರಿಯಲಿ ಬರೆಯುತಲಿ..
ಸವಿ ನೆನಪೊಂದ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತಲಿ..
ಮಗುವಿನೊಡನೆ ಮಗುವಾಗಿ ಬೆರೆಯುತಲಿ..
ಸುಮ್ಮನಿರದೆ ಏನೋ ಒಂದು ಮಾಡುತಲಿ..!
ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ
ಎಲ್ಲವನು ಕೊಡವಿ ಎದ್ದು ನಡೆಯುವುದು
ಇದ್ದೇ ಇರುವುದಲ್ಲ..!
ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಹಗುರಾಗೋಣ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ನಾನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಅವರ ಕವನ ಸಂಕಲನ ವನಮಾಲಿ. ಇದು ಸಂಭಾಷಣಾ ರೂಪದ ಕಾವ್ಯಗುಚ್ಛ. ಇಲ್ಲಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವ, ಸುಂದರ, ಮುಕ್ತ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಗೆ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ.. ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಸಂಶಯದಿಂದ ನೋಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ.
ಮೂಲ ಪುಸ್ತಕ The Gardener ಅನ್ನು 1913 ರಲ್ಲಿ Macmillan Co, London ಅವರು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಕಂಡ 84 ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಾಗೇಪಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿಯವರು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ವನಮಾಲಿಗೆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಅಷ್ಟೇ.
ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯ ಕವಿತೆ : ವನಮಾಲಿ - 15
ಕಸ್ತೂರೀ ಮೃಗ ತನ್ನ ಸುಗಂಧಕೆ ತಾನೇ ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಓಡಿದಂತೆ
ಆ ಕಾಡ ನೆಳಲಲ್ಲಿ ಓಡಿದೆನು ನಾನು
ಆ ಇರುಳು ನಡು ಬೇಸಿಗೆಯ ಇರುಳು
ಬೀಸುತಿದ್ದ ತಂಗಾಳಿ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನದು
ನಾನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಅಲೆದೆ
ಪಡೆಯಲಾಗದ್ದನ್ನು ಬಯಸಿದೆ
ಬಯಸದ್ದನ್ನು ಪಡೆದೆ
ನನ್ನ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳ ಬಿಂಬ
ನನ್ನೆದೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು
ಕುಣಿಯುತ್ತದೆ
ಹೊಳೆದ ದೃಷ್ಟಿ ಅತ್ತ ಹೊರಳುತ್ತದೆ
ನಾನದನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿಯಲೆತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ
ಅದು ನನಗೆ ಅಗ್ರಾಹ್ಯವಾಗಿ
ನನಗೆ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಪಕ್ಕಕೊಯ್ಯುತ್ತದೆ
ನಾನು ಪಡೆಯಲಾಗದ್ದನ್ನು ಬಯಸಿದೆ
ಬಯಸದ್ದನು ಪಡೆದೆ
ಮನುಷ್ಯ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಅರಸುತ್ತಾ.. ಲೌಕಿಕ ಸುಖಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಅವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನುಷ್ಯನ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ.
ಕಸ್ತೂರಿ ಮೃಗಕ್ಕೆ ಕಸ್ತೂರಿಯ ಸುವಾಸನೆ ತನ್ನ ನಾಭಿಯಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ.. ಸುವಾಸನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಅಂತಃಸತ್ವದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ-ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ.
ನಡು ಬೇಸಿಗೆಯ ಇರುಳಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಕಿರುವುದು ತಂಪಾದ ತಂಗಾಳಿ. ಅಂತಹ ತಂಗಾಳಿ ಸುಳಿದಾಗ ಅದರತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗುತ್ತಾ ನಿದ್ದೆ ಮರೆತು ತಂಗಾಳಿಯನ್ನರಸಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೋ ಅಲೆಯುವಂತೆ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಗುರಿಯನ್ನು ಮರೆತು ಕ್ಷಣಿಕ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಮೈಮರೆತು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಾಗ.. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬಯಸಿದ್ದು ಸಿಗದ ಹಾಗೂ ಬಯಸದೆಯೂ ಸಿಗುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತೊಳಲಿ, ಬಳಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯನು ತಂಪಾದ ಸುಖಕ್ಕೆ ಹಾತರೆಯುತ್ತಾ.. ಸುಖವನ್ನರಸಿ ಹೊರಡುತ್ತಾನಾದರೂ ಆತ ಬಯಸಿದ ಸುಖ ಸಿಗದೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆತ ಬಯಸದೆಯೂ ಇರುವ ಜೀವನ ಪಾಠವೂ ಸಿಗಬಹುದು. ಅದು ವಿಧಿಲಿಖಿತವೂ ಹೌದಲ್ಲವೇ..!
ಮನದ ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಇನ್ನೂ ತೀರದೆ ಅವುಗಳದೇ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಾಧನೆಯ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ದೃಷ್ಟಿ ಇತ್ತ ಹೊರಳುತ್ತದೆ. ಆಸೆಗಳನ್ನು, ಸುಖವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಡಲು ಬಯಸಿದರೂ ಅದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಧನೆ ಬೇಕು. ಅಂತಹ ಸಾಧನೆಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನ ತಾಳ್ಮೆ, ನಿರಂತರತೆ, ಪ್ರಯತ್ನ, ಅನುಭವ ಎಲ್ಲವೂ ಜೊತೆಯಾಗಬೇಕು.
ಪಡೆಯಲಾಗದ್ದನ್ನು ಬಯಸಿದೆ
ಬಯಸದ್ದನು ಪಡೆದೆ
ಎಂಬ ಈ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳು ಹಿರಿದರ್ಥವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯ ಬಯಸಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಕೈಗೆ ಸಿಗದು. ಯಾವುದು ಸಿಗಬೇಕೆಂದಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ತಪ್ಪಿಸಲಾರರು ಎನ್ನುವ ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪಡೆಯಲಾಗದನ್ನು ಬಯಸಿ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ದುಃಖವನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಚೆಂದದ ಹಾಗೂ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ವಿಷಯವೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಪಡೆಯಲಾಗದ್ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಪಡೆದಿರುವುದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.
ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ದಕ್ಕಿದಂತೆ ಕವಿತೆಯ ಕುರಿತು ಅರ್ಥೈಸಿದ್ದೇನೆ. ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಭಿಯಾನದ ಮೂಲಕ ರವೀಂದ್ರರ ಕಾವ್ಯಗಳ ಓದಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು
~ ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಯ ಸತ್ಯದಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿ
ನೈಜತೆಯ ಮರೆಮಾಚಿ ನಡೆವಾಗ
ಗಾಳಿಸುದ್ದಿ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು
ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಹರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು
ಸುಳ್ಳು ಮೆರವಣಿಗೆ ಬರುತಿತ್ತು
ಅರ್ಧ ಸತ್ಯವಷ್ಟೇ ತೆರೆದಿತ್ತು
ನಾಳೆಗೆ ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿದಿತ್ತು
ಸುದ್ದಿ ಮಾಗುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ
ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿದವರೇ ಮರೆಯಾದರು
ಶುದ್ಧಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ ಅಂತರಂಗ
ಸತ್ಯ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬರಬೇಕಿದೆ
ಸುಳ್ಳು ಬೆತ್ತಲಾಗಬೇಕಿದೆ
ಗಾಳಿಸುದ್ದಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿದೆ
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಬೇಕಿದೆ
ನವ ಯುಗ ಬರಬೇಕಿದೆ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಲೇಖಕರು : ಡಾ|| ವಿಜಯಾ ದಬ್ಬೆ
ಅಪ್ಪ, ಜನಕ ಕಲಿಸಿದ ಅಕ್ಷರವಿತ್ತು
ಸಾಕವ್ವೆಯರು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಹಾಡುಮಟ್ಟಿತ್ತು
ಸುತ್ತಮುತ್ತ ತಾಡಪತ್ರ ಚೆಲ್ಲಿತ್ತು
ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತ ಸೀತೆ ನೀನು ?
ಅಶೋಕದ ನೆರಳಿತ್ತು
ನಿನ್ನ ತುಂಬಾ ಶೋಕವಿತ್ತು
ಕೈತುಂಬ ಬಿಡುವಿತ್ತು
ಇನ್ನೇನು ಬೇಕಿತ್ತು ?
ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತ ಸೀತೆ ನೀನು ?
ಆಮೇಲೂ ಬಿಡುವಿತ್ತು
ಲವಕುಶರು ಬೆಳೆದು
ಆಶ್ರಮ ಪ್ರಶಾಂತವಿತ್ತು
ನಿನ್ನೆದುರು ಹರಿದು ಹೋದ
ಇಡೀ ಜೀವನವಿತ್ತು
ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತ ಸೀತೆ ನೀನು ?
ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ
ಅವಳ ಭೂಮಿ ತೂಕದ ಮೌನ
ಕತ್ತತ್ತಿ ನೋಡಿದರೂ
ಅವಳ ಕಣ್ಣ ಭಾವಗಳು
ಶಬ್ದವಾಗದೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗಿಳಿದು
ತಿರುಗಿ ನಿಂತವು ಕೇಳಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು
ಸೀತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಆಂತರ್ಯವನ್ನು ಕೆದಕುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಉತ್ತರ ಅವಳ ಭೂಮಿ ತೂಕದ ಮೌನ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಮೌನ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಬಲವಾದ ಉತ್ತರ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣ ಭಾವನೆಗಳು ಕೊಡುವ ಉತ್ತರ, ಶಬ್ದದ ಮೂಲಕ ಕೊಡುವ ಉತ್ತರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರ್ಥದ ಉತ್ತರವನ್ನು ದೊರಕಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಜನಕ ಮಹಾರಾಜನ ಮಗಳಾದ ಸೀತೆಗೆ ವಿದ್ಯೆಯಿತ್ತು. ಹಾಡುವುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಡು ಕಟ್ಟುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಇತ್ತು. ಹಾಗೂ ಓಲೆಗರಿಗಳೂ ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದ್ದವು. ಆದರೂ.. ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಸೀತೆಯ ಆಂತರ್ಯ ಏನಿರಬಹುದು..?
ಇನ್ನು ರಾವಣನ ಸೆರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಮಯವಿತ್ತು. ಶೋಕವೂ ಇತ್ತು. ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಲು ಬಹಳಷ್ಟು ಅವಕಾಶ, ಸಮಯವಿತ್ತಾದರೂ .. ಸೀತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತದ್ದೇಕಿರಬಹುದು..?
ಮಕ್ಕಳಾದ ಲವ-ಕುಶರು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದ ನಂತರ ಕೈತುಂಬ ಬಿಡುವಿದ್ದರೂ.. ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ವಾತಾವರಣವಿದ್ದರೂ.. ಸೀತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತದ್ದೇಕೆ..? ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಅವಳ ಇಡೀ ಜೀವನಗಾಥೆ ಬೇರೊಂದು ರೂಪ ತಡೆಯಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಸೀತೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದದ್ದೇಕೆ..?
ಇಂದಿನ ದಿನಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿದ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು.. ಬರಹ, ಹಾಡು, ಕಸೂತಿ ಕಲೆಯ ರೂಪ ಹೀಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದರ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಶೋಕ, ಮನದ ನೋವುಗಳು.. ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಥೆ, ಕಾವ್ಯದ ರೂಪ ತಳೆಯುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದರಂತೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪುನರ್ ಅವಲೋಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂದಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೀಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ತಿರುವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಿಡದೆ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಒರೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ನೋವನ್ನು, ಕಷ್ಟವನ್ನು ದಾಟಿಸದಿದ್ದರೂ ಅನುಭವವನ್ನಾದರೂ ದಾಟಿಸುವವರಿರುತ್ತಾರೆ.
ಇಂತಹ ಆಧುನಿಕ ದಿನಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯ ಈ ನಡೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಸೀತೆಯ ಮೌನವೇ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಉತ್ತರವಾದಾಗ.. ಅದು ಪೂರ್ಣವಿರಾಮವಾಗದೆ ತಿರುಗಿ ನಿಂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುವುದಂತು ಹೌದು.
ನನಗೆ ದಕ್ಕಿದಂತೆ ಕವಿತೆಯ ಆಂತರ್ಯವನ್ನು ತೆರೆದಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.
ಡಾ|| ವಿಜಯಾ ದಬ್ಬೆಯವರ ಈ ಕವಿತೆ 1996ರ ಜನವರಿ-ಮಾರ್ಚ್ ಅಚಲ ದಶಮಾನೋತ್ಸವ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ.
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ತಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರಲಾರೆನೆಂದು
ಸಮಯಕೆ ಸಿಗಲಾರೆನೆಂದು
ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯಲಿ ಮೂಡಿಸಿದ
ತಾಯಿಯೆಂಬ ಸೃಷ್ಟಿಯ
ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಷ್ಟೇ ಶಕ್ತೆ ತಾನೆ ಅಮ್ಮನು
ತನ್ಮೂಲಕ ಜೀವದ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ
ಕರುಳ ಕುಡಿಯ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟು
ನಿಸ್ವಾರ್ಥದ ಪ್ರೀತಿ ಸವಿಯ ಹಂಚಿ
ಮಡಿಲಲಿ ಪ್ರೀತಿ ತಂಪನ್ನಿಟ್ಟು
ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯಲಿ ಹರಸಿ
ಕಾಯುವ ದೇವತೆಯೇ ಅಮ್ಮನು
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಬೆಳಕ ಚೆಲ್ಲುವ ರೂಪ
ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಎಣ್ಣೆ ಎರೆದು
ಭಕ್ತಿಯ ಬತ್ತಿ ಎಳೆದು
ಶಕ್ತಿಯ ಜ್ಯೋತಿ ಹೊತ್ತಿಸೆ
ಪಸರಿಸಿದೆ ಆಶಾಕಿರಣ
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮುಂದಿನ
ದಾರಿ ತೋರುವ ದಿವ್ಯತೆಯಲಿ
ಗೊತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ದಾರಿಯ
ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಸುವ ಭವ್ಯತೆಯಲಿ
ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಶುಭವಾಗಿ
ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹಬ್ಬವಾಗಿ
ಬಾಳೆಲ್ಲಾ ದೇದೀಪ್ಯಮಾನದಿ
ಮಂಗಳಮಯವಾಗಿ ಸಾಗಲಿ
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ದೈವದ ಲೀಲೆಯೇ ಸರಿ
ಇಬ್ಬನಿಯಲಿ ತೊಳೆದ ಮುತ್ತುಗಳು
ಪರಿಮಳವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪಸರಿಸಿ..
ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗು ಮನವ ತಂಪಾಗಿಸಿ
ಆಕರ್ಷಕ ರೂಪದಿಂದ ಸೆಳೆದು
ನವಿರಾದ ದಳಗಳ ಮೃದು ಸ್ಪರ್ಶದಿ
ಚಿತ್ತಕ್ಕೂ ಹರುಷ ನೀಡಿವೆ
ನೆಮ್ಮದಿಯ ಭಾವ ನಿಲುಕಿಸಲು
ದೇವರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯನರ್ಪಿಸಲು
ದಾರದೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿವೆ
ಕಟ್ಟಿರುವ ದಾರ ಬಂಧನವಲ್ಲವೆಂದು
ಹೂವಿನೊಡಗಿನ ಬಿಗಿಯಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿ
ಪ್ರೇಮ ಪಾಠವನೂ ಹೇಳಿವೆ
ಪ್ರೀತಿಯ ನಂಟು ಬೆಸೆದು
ಹೂಮಾಲೆಯ ರೂಪದಿ
ಸತಿ-ಪತಿಯಂತೆ ಆದರ್ಶವಾಗಿವೆ
ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕೊಡುಗೆಗೆ
ಮಾನವನ ಕೈಚಳಕ ಸೇರಿ
ಒಂದಾಗುವುದು ದೈವದ ಲೀಲೆಯೇ..!
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
