"ಅಯ್ಯೋ.. ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗಿ ಅದೇನು ಅಂತಾ ಹುಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟಿತೋ ಏನೋ.. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಮಗು ಮತ್ತು ಈ ಮಗು ಬದಲಾಗಿರಬಹುದು ಅಂತಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ.. "
"ಇದು ಕಲಾವಿದರ ಕುಟುಂಬ. ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಸ್ಪುರದ್ರೂಪಿಗಳೇ.. ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಸುಂದರವಾಗಿರುವವರೇ.. ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಪ್ರತಿಭಾವಂತರೇ.. ಈ ಹುಡುಗಿ ಈ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಶಾಪ. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಹುಟ್ಟಿರಬಹುದೋ ಏನೋ.. "
"ಬರಿ ಕಪ್ಪು ಅಂದರೆ ಏನೋ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ಲಕ್ಷಣವಾಗಿಯಾದರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೇ ಉಗ್ಗುತ್ತಾಳೆ.. ಇನ್ನು ಹಾಡುವುದು ದೂರದ ಮಾತೇ ಸರಿ. ದೇವರೇ ಯಾರ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಈ ಶಾಪವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ "
ಹೀಗೆ ಹೊರಗಿನವರದ್ದು, ಮನೆಯ ಒಳಗಿನವರದ್ದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕುರಿತ ಮಾತುಗಳು. ಮನೆಯವರೇ ಹಂಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದಾಗ ಹೊರಗಿನವರು ಸುಮ್ಮನಿರುವರಾ..?? ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾ ಹೋದಳು. ಮನೆಯವರ ಚುಚ್ಚುವಿಕೆ, ಹಂಗಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.
ಯಾರೆಷ್ಟೇ ಜರಿದರೂ ಹೊರಗಿನವರು ಹೊರಗಿನವರೇ.. ಒಳಗಿನವರು ನಮ್ಮವರೇ.. ಎಷ್ಟೇ ನೋವು ನೀಡಿದರೂ ನಮ್ಮವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಿಂದ ಕ್ಷಮೆ ನೀಡಲಾಗದು.
ಮನೆಯವರು ತಾನೇ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಜರಿಯಬಹುದು ? ಎಷ್ಟು ಹಂಗಿಸಿದರೂ ಸತ್ಯ ಬದಲಾಗದು. ಕೀಳಿರಿಮೆಯಿಂದ ಅವಳು ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದಳು. ಎಲ್ಲರ ಕುಹಕವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ತಿಂದದ್ದನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ದಪ್ಪವಾದಳು. ಮೊದಲೇ ಕುಬ್ಜ ದೇಹ, ಕಪ್ಪು, ಉಬ್ಬು ಹಲ್ಲು ಜೊತೆಗೆ ಈಗ ಸ್ಥೂಲಕಾಯ. ಅವಳನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದರೆಂದರೆ ಅವಳಿಗೊಂದು ಸರಿಯಾದ ಹೆಸರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಸಿದ್ದರು ಬಂದರೆ ಅವಳನ್ನು ಒಂದು ಕೊಠಡಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ತೀರಾ ಒಬ್ಬಂಟಿತನ ಕಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ದುರ್ಬಲತೆಗೆ ಶಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೆತ್ತವಳಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಣವೂ ಮುದ್ದು.. ಹಾಗಾಗಿ, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಯಾರೂ ಕಾಣದಾಗ ಅಮ್ಮ ಬಂದು ಸಂತೈಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಅವಳಮ್ಮ ಅವಳ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ನೀಡಿದಳು. ಈಗ ಅವಳಿಗೊಂದು ಹೊಸ ಲೋಕವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ಅದು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲ. ಅವಳೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು. ಆ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕನಸಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಓದುತ್ತಾ ಓದುತ್ತಾ ತನ್ನದೇ ಭಾವಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕ್ರಮೇಣ ಇದು ಹಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು.. ಇದು ಹೀಗೆ ಬದಲಾಗಬೇಕಿತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. ಈಗ ಅವಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಮಯವಿದ್ದರೂ ಸಾಲದಾಯಿತು. ಭಾವನೆಗಳು ಪದಗಳಾದವು. ಅಕ್ಷರಗಳು ಅವಳ ಮತ್ತೊಂದು ಛಾಯೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವು. ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಆಕೆ ಪ್ರಬುದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಳು. ಬಾಲಿಶತನದ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಕೀಳಿರಿಮೆ, ತನ್ನ ಕುರಿತು ಹಾಸ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬರೆದಳು. ಒಂಟಿತನ ಈಗ ಏಕಾಂತವಾಯಿತು. ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಬರೆದಳು.
ಅವಳಮ್ಮ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದ ವಿಚಾರ ಹೇಳಿದಾಗಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು.. ಅವಳ ಎಲ್ಲಾ ಬರಹಗಳು ಅಮ್ಮನ ಮೂಲಕ ಹೊರ ಜಗತ್ತನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದು. ಜನ ಈಗ ಆಕೆಯನ್ನು ಆಕೆಯ ಬರಹದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು, ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಗ ಆಕೆ ದುರ್ಬಲೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಅನುಭವಗಳೇ ಅವಳ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿದ್ದವು.
ಆಕೆ ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಶಾಪವನ್ನು ವರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.
~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್
ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ:
ಕಾಮೆಂಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ