ನೈವೇದ್ಯದ ರುಚಿ (ಬೆಳಕಿಂಡಿಯ ಕತೆಗಳು - 90)

 ದೇವರು ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ.. ಪುಟಾಣಿ ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ.

ನೈವೇದ್ಯ ರುಚಿ ಎನಿಸಿದ್ದು ಆನಂತರವೇ..

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಹುಷಾರಿನಿಂದ ಎಡವಿದಾಗ (ಬೆಳಕಿಂಡಿಯ ಕತೆಗಳು - 89)

ಅವಳೇನೂ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿ ಎಡವುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ 'ಹುಷಾರು' ಎಂದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದೇಕೋ ಅವಳ ಗಮನ ಪಲ್ಲಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

'ಹುಷಾರಿ'ನಿಂದಲೇ ಎಡವಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಪ್ರೀತಿಯ ಹೂ ಅರಳಿದಾಗ (ಬೆಳಕಿಂಡಿಯ ಕತೆಗಳು - 88)

 

ಆ ದೇಶದ ಗಡಿಗಳ ನಡುವಿನ ಬೇಲಿಯ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಸುಂದರ ಹೂಗಳ ಚಪ್ಪರ ಹಬ್ಬಿತ್ತು. ಆ ದೇಶಗಳ ಜನರಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಹಾಗೂ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಸಹಕಾರ ಹಬ್ಬಿದಂತೆ..

ದ್ವೇಷದ ಮುಳ್ಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮೊಂಡು ಮಾಡಿತ್ತು..

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಬೇವು-ಬೆಲ್ಲ (ಬೆಳಕಿಂಡಿಯ ಕತೆಗಳು - 87)

 "ಅಜ್ಜಿ, ಬೆಲ್ಲ ಮಾತ್ರ ಸಾಕು. ಬೇವು ಬೇಡ" ಎಂದವನನ್ನು ಕಂಡು ಅಜ್ಜಿ "ಮಗು, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಬೇಡ ಸುಖ ಸಾಕು ಅಂದರೆ ಆಗುತ್ತೇನಪ್ಪಾ.. ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡು ಕಷ್ಟ-ಸುಖ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳುತ್ತಾ ಇಲ್ವಾ.. " ಎಂದಾಗ ತಾತ " ಕಹಿ ಇದ್ದರೇನೇ ಕಂದಾ ಸಿಹಿಯ ಸವಿ ಅರಿವಾಗುವುದು. ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡು ಕಹಿ ಉಂಡು ಈಗ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನೋ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಶುಗರ್ " ಎಂದದ್ದಕ್ಕೆ ಪುಟ್ಟ "ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೆ ತೀರಾ ಕಹಿನೂ ತಿನ್ನಲ್ಲ, ತೀರಾ ಸಿಹಿ ಕೂಡಾ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬೇವು ಬೆಲ್ಲ ತಯಾರಿಸುವಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಾಕಿದ.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಅಕ್ಕರೆಯೇ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೆನಿಸಿದರೆ..

 

"ನೀವು ತೋರಿಸುವ ಅಕ್ಕರೆಯನ್ನೇ ಅವರು ನಿಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರೀ, ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಎದುರಿಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ. ನೀವು ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದೇ ನಿಜವಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಳಜಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ. ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನಿಮ್ಮ ಸಂಬಳ, ನಿಮ್ಮ ಹಣ ಅಷ್ಟೇ.. " ಎಂದ ನಂದಿನಿಯ ಮಾತಿಗೆ "ಬರಿ ಇದೇ ಮಾತು ನಿನ್ನದೆಲ್ಲಾ.. ಈ ಮನೆ ಒಡೆದು ಬೇರೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತಾ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ ಅಷ್ಟೇ.. ನೀನು ನೆನ್ನೆ - ಮೊನ್ನೆ ಬಂದಿರುವವಳು. ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸಂದೇಹ ಪಡುತ್ತೇನಾ ಹೇಳು. ಸುಮ್ಮನೆ ಈ ಚೀಪ್ ಗಿಮಿಕ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಬಳಸಬೇಡ. ಅವರು ಯಾವತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಅಣ್ಣ. " ಎಂದನು ನವೀನ್.

"ಆಯ್ತು ರೀ, ಅವರು ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮಣ್ಣ ಅತ್ತಿಗೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯ ನಡೆ-ನುಡಿಗಳು ನಾಟಕೀಯ ಅನ್ನುವುದು ನಿಮಗೆ ಯಾಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅಕ್ಕರೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ತೋರಿಸುತ್ತೀರಿ ಸರಿ. ಆದರೆ, ಅವರಿಗೂ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು. " ಎಂದ ನಂದಿನಿಯ ಮಾತಿಗೆ "ನೀನು ಹೇಳುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯ ಎಂದಾದರೆ.. ಅದು ಗೊತ್ತಾದ ದಿನ ನಾನು ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕೂಡಾ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. " ಎಂದವನ ಮಾತಿಗೆ ನಂದಿನಿ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದರೂ ಸಹಾ ಅವನಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಹಾಗೂ ಕಷ್ಟ ಎನ್ನುವುದೇ ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಚಿಂತೆಗೆ ದೂಡಿತ್ತು.

ನವೀನನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದಾಗ 35 ವರ್ಷ. ಗೆಳೆಯನ ಮದುವೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬಡವರ ಮನೆಯ ಹುಡುಗಿ ನಂದಿನಿಯನ್ನು ಕೈ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ನವೀನ್. ಮನೆಯವರಿಗಾರಿಗೂ ಅವನು ಮದುವೆಯಾದದ್ದೇ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿನಿಯನ್ನು ಎಂದಲ್ಲ.. ನವೀನ್ ಮದುವೆಯಾದದ್ದು ಇಷ್ಟವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನವೀನ್ ನಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡುವ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮನೆಯವರಾರೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮಾಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆತನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆತ ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ವರಮಾನ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ.. ಅದು ಅವರ ದುರಾಲೋಚನೆ.

ನವೀನ್ ನ ಅಣ್ಣ ಮನೆಗೆ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಹಣ ಅವನ ಹಾಗೂ ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯ ಖರ್ಚಿಗೇ ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..ಇನ್ನು ಮನೆ ನಡೆಸುವುದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ ? ಇನ್ನು ಆತನ ತಂದೆಗೆ ಜೂಜಿನ ಚಟ. ನವೀನ್ ದುಡಿದ್ದದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲರ ಖರ್ಚಿಗೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಾದರೂ ನವೀನ್ ನ ಬೇಕು- ಬೇಡಗಳನ್ನು ನೋಡುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿನಿ ಈ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ನಂತರ ನವೀನನ ಬೇಕು-ಬೇಡಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದದ್ದು ಉಳಿದವರಿಗೆ ಕಣ್ಣುರಿಯನ್ನು ಸಹಾ ತಂದಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಅವಳನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿಸಲು ನವೀನ್ ನಿಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿ ಕಿವಿ ತುಂಬಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ನವೀನ್ ಅದಾವುದನ್ನೂ ನಂಬಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡುವ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಳೆ ಎಂದುದ್ದಕ್ಕೂ ನಂದಿನಿ ಅವರ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೂ ತಾಳೆಯಾದರೂ ನಂದಿನಿಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದ್ದವನಿಗೆ ಅವಳು ಹೇಳುವ ಮಾತು ನಿಜವಿರಬಹುದೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು.

ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಲು ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದ್ದರು. ನವೀನ್ ಕೆಲಸ ಹೋಯಿತೆಂದು ಒಂದು ವಾರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ. ವಾರವಿದ್ದದ್ದು ಹದಿನೈದು ದಿನವಾದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಅಸಹನೆ, ಕೋಪ, ಸಿಡಿಮಿಡಿ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊರಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ನವೀನನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿದ್ದದ್ದು ಅವನ ಹಣ ಅಷ್ಟೇ.. ಅವನಲ್ಲ ಎಂದು.

ನಂದಿನಿಯ ಮುಂದೆ ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ನನ್ನ ಅಕ್ಕರೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎಂದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದರೂ ಕಟು ಮಾತಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ತನಗೆ ಟ್ರ್ಯಾನ್ಸ್ಪ್ಯಾರ್ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಂದಿನಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರನಡೆದ. ಎಲ್ಲಾ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು, ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬಿಟ್ಟು..

ಅಕ್ಕರೆಯನ್ನು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಈಗ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಈಗ ತನ್ನ ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತಿರುವ ನವೀನ್ ನಂದಿನಿ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಮರಸ್ಯದ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಾಗೋಣ

 

ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗೋಣ 

ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮಾಗೋಣ

ನಿರಂತರ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ

ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ

ಸವಾಲುಗಳ ಎದುರಿಸುತ

ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಹೊರುತ್ತಾ

ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗೋಣ 

ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮಾಗೋಣ

ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಸಾಗಿದರೂ

ಕೈ ಹಿಡಿದು ನೀ ನಡೆಸು

ಸ್ಫೂರ್ತಿ ತುಂಬಿ ನೀ ಹರಸು

ನೀ ಅಮ್ಮ.. ನಾ ಮಗುವು

ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗೋಣ 

ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮಾಗೋಣ

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಅಕ್ಷಿ (ಪುಸ್ತಕ ಯಾನ - 491)

ಪುಸ್ತಕದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ : ಅಕ್ಷಿ

ಲೇಖಕರು : ಎಂ. ಮನೋಹರ ಪೈ

ಪ್ರಕಾಶಕರು : ಸಾಹಿತ್ಯಸುಧೆ ಪ್ರಕಾಶನ

ಪ್ರಥಮ ಮುದ್ರಣ : 2024

ಪುಟಗಳು : 180

ಬೆಲೆ : 220 ರೂ. 

ಇದು ಲೇಖಕ ಮನೋಹರ ಪೈ ಅವರ ಮೂರನೇ ಕಾದಂಬರಿ. 

ವಾಸವಿ ಪಿನಾಕಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬರುವ ಸಂದರ್ಭ ಸಹಜವೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಡುವಯಸ್ಕ ಮಹಿಳೆಯ ಮಗಳು ಅಕ್ಷಿಯನ್ನು ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ದೂಡುವಂತಹ ವಿವಾಹವನ್ನು ವಾಸವಿ ಏಕಾದಳು..? ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದಲೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ಓದು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವ 18ರ ಹರೆಯದ ಮಗಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿನಿ ಆಗಬಹುದಾದರೂ.. ವಾಸವಿ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕದೆ ಪಿನಾಕಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದಾಗ ಅದು ಅವಳಿಗೆ ಗಂಡಿನ ಆಸರೆ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅಕ್ಷಿ ಕೂಡ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದೆ.

ಮಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ತಾಯಿಯ ಬದುಕಿನ ಕಥೆಯಂತೆಯೇ.. ವಾಸವಿಗೂ ಮಗಳ ಬದುಕಿನ ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚೇನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಹದಿಹರೆಯದವರ ಭಾವನೆಗಳು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡುವಂತಹದ್ದು ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರ ಬದುಕಿನ ಸಿಕ್ಕುಗಳು ಮುಂದೆ ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ರೋಚಕ ಪಯಣ ಇಲ್ಲಿದೆ. 

ಅಕ್ಷಿಯ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರು ರಾಧೇಶ ಹಾಗೂ ಚಾರ್ವಿ. ಈ ಮೂವರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತುಂಟಾಟ, ಹುಡುಗಾಟ, ನಿಷ್ಕಾಮ ಪ್ರೇಮ, ಪರಿಶುದ್ಧ ಸ್ನೇಹ ಇದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಇಂತಹ ಸ್ನೇಹ ಅಕ್ಷಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ವರವಯಿತೇ ಅಥವಾ ಶಾಪವಾಯಿತೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬಹುದು. ಚಾರ್ವಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮಾದಕದ್ರವ್ಯದ ವ್ಯಸನಿಯಂತೆಯೂ.. ಅಕ್ಷಿಯನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೇನೋ.. ಅಕ್ಷಿಗೆ ಇವಳ ಸಹವಾಸ ಬೇಕಿತ್ತೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿದರೂ.. ಚಾರ್ವಿಯ ಬದುಕು ಅಷ್ಟು ನೇರಾನೇರ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯ ತಿಳಿದಾಗ ಬೇರೆ ಲೋಕವೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ.

ವಾಸವಿಯ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಗೆಳತಿ ಅದಿತಿ ಅವಳ ಮದುವೆಗೂ ಸಹಾಯಕವಾಗಿಯೇ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಕೆಲಸದ ಆಳು ಶಾಂತಮ್ಮನೂ ಇದನ್ನು ತೀರಾ ವಿಶೇಷವೆಂಬಂತೆ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ವಾಸವಿಗೆ ಮುಜುಗರ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನ ವಾಸವಿಯ ಎರಡನೇ ವಿವಾಹ ಮಂಗಳೂರು ಸ್ಟೋರ್ಸ್ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಿನಾಕಿಯ ಜೊತೆಗಾದಡ್ಡು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತೇ..? ಅಥವಾ ಅಕ್ಷಿ ತನ್ನ ತಂದೆ ಅನಿರುದ್ಧನ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಭಾವ ಇದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಯಿತೇ..? ತಾಯಿ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಯಾರನ್ನೋ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷಿ ಕಲ್ಪಿಸಿದ ಅರ್ಥ ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿತ್ತೇ..? 

ಅಕ್ಷಿ ಇಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು ಎಂಬ ಭಾವದಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ತಾಯಿಯಿಂದ ದೂರಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೋ.. ಅನುಭವಿಸುವ ನೋವಿನಲ್ಲಿಯೇ ಯಾವುದೋ ಮಾನಸಿಕ ವೇದನೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾಳಾ ಎಂದನಿಸಿದರೂ ಹಾಗಾಗದೆ ಹಫೇಫೋಬಿಯಾ ಆರಂಭವಾಯ್ತು ಎಂದೆನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಸಂಧರ್ಭಗಳೇನು..?

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಧಾತ್ರಿ ಮೇಡಂ ಹಾಗೂ ಡಿಕೆ ಸರ್ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕುರಿತು ತೋರಿದ ಕಾಳಜಿ ಹಾಗೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ಕುರಿತು ಚಾರ್ವಿ, ರಾಧೇಶ ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷಿಗಿದ್ದ ಭಾವಗಳು ಕಾಣುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಪಿನಾಕಿಯನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾ ಅಕ್ಷಿ ಆತನಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು ವಾಸವಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ತರುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ದಿನೇದಿನೇ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವುದೇಕೆ..?

ವಾಸವಿಯ ಈ ಅಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಪಿನಾಕಿ ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷಿಯರ ಬಳಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅವರಿಬ್ಬರ ಸ್ಪಂದಿಸುವಿಕೆ ಹೇಗಿತ್ತು..? ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಯಾರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭಾವವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ..?

ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಕೇವಲ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆಯಾಮವಾಗಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಇದನ್ನು ರೋಚಕ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋಗುವಾಗ ಬದಲಾಗುವ ಅಕ್ಷಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಬದಲಾಗುವ ಪಿನಾಕಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುವ ಪಿನಾಕಿಯ ವರ್ತನೆ ಹಾಗೂ ಸ್ಪಂದನೆಗಳು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನ ಮೂಡಿಸುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದು ನಿಜವೇ ಎನ್ನುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಪಿನಾಕಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ.

ರಾಧೇಶ, ಚಾರ್ವಿ ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷಿಯರ ಸ್ನೇಹ ಗಾಢವಾಗುತ್ತಾ.. ಪರಸ್ಪರರು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವಾಗ ತುಂಟಾಟದ ನಡೆಗಳು, ಮಾತುಗಳು ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತವೆ. ಮುಂದುವರಿದ ಈ ಸ್ನೇಹದ ಕ್ಷಣಗಳು ಟ್ರಕಿಂಗ್ ಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಹಾಗೂ ಕುಮಾರ ಪರ್ವತದ ಟ್ರಕ್ಕಿಂಗ್ ನ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿವೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಕಥೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹಾಗೂ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯದ ದೇವಸ್ಥಾನ ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮರಕುದ್ರುವಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿ ಎಂದೂ ಅಕ್ಷಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಿದ್ದರೂ ಅವಳನ್ನು ಕುರಿತು ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನಿತ್ತು..? ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ರಮೇಶ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಹೇಗೆ..? ತುಳು ಭಾಷೆಯ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅದರ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ ಎರಡೂ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪರಿಸರವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರ, ಭಾಷೆಯನ್ನರಿಯದ ಓದುಗರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ.

ಬ್ರಹ್ಮರ ಕುದ್ರು ಕಥೆಗೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮವನ್ನೇ ಕೊಡುವ ಜಾಗ. ಅಕ್ಷಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಾಳಾದರೂ.. ಅದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಭೇಟಿಯಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಒಗಟುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಪರಿ ಓದುಗರಲ್ಲಿಯೂ ಮುಂದೇನು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ.  

ವಾಸವಿ ಬದಲಾದ ದಿನಗಳು, ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೇನೋ ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಪಿನಾಕಿ, ಅಕ್ಷಿ, ಅದಿತಿ, ಶಾಂತಮ್ಮ ಎಲ್ಲರೂ ವಾಸವಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವುದು ಹೇಗೆ..? ಅವಳ ಸಂದೇಹ ಹಾಗೂ ವಾಸ್ತವ ಎಷ್ಟು ಒಪ್ಪುತ್ತವೆ..? 

ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಡಿಕೆ ಅಕ್ಷಿಯ ತಾಯಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗಿ ಹೇಳು ಕಳುಹಿಸಿದಾಗ ಬಂದ ವಾಸವಿ ಹಾಗೂ ಡಿಕೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿದ್ದೇಕೆ..?

ಶಂಭು? ಕಿನ್ನಿಬಾಲೆ?

ವಾಸವಿ ಕಾಲೇಜ್ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಆ ಭೇಟಿ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯೇ. ಅದುವರೆಗೂ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಡಿಕೆಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಂಭು ಬದಲಾದದ್ದೇಕೆ..?

ಪಿನಾಕಿ ಮಂಗಳೂರು ಸ್ಟೋರ್ಸ್ ಅನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತಾನು ಹೊಸ ಉದ್ಯಮವೊಂದನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವ ಕುರಿತು ವಾಸವಿಯ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದು ಹೇಗೆ..?

ಎಲ್ಲ ಬಿಂದುಗಳು ಮುಂದೆ ಬ್ರಹ್ಮರ ಕುದ್ರುವಿನಲ್ಲಿ ಬೆಸೆಯುತ್ತವೆ. ಕಥೆಯ ರೋಚಕ ತಿರುವು ಇರುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ. 

ಅಕ್ಷಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಅರ್ಥ ಬಹಳ ಗಾಢವಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಮಣಿಯಂತೆ ಅಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಯಿ ವಾಸವಿ ಅಕ್ಷಿಗೆ ತಿಳಿಸದೆ ಇದ್ದ ಸತ್ಯ ಯಾವುದು..?

ಚಾರ್ವಿಯ ಮಾದಕದ್ರವ್ಯದ ವ್ಯಸನ ಕೊನೆಯಾಯಿತೇ..? ಚಾರ್ವಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವಳಂತಹ ಅನೇಕರು ಇಂತಹ ವ್ಯಸನಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ಪರಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಚಿಂತಾಜನಕ. ಅಂತಹ ಜಾಲ ಕೊನೆಯಾಗುವುದೇ..? ತಡೆಯಾಗುವುದೇ..? 

ಎಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಚಾರ್ವಿ ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷಿಯರ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಸ್ನೇಹ ಹಾಗೂ ರಾಧೇಶನ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೇಮದ ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲ ಕಥೆಯೂ ಕೊನೆಯಾಗುವುದು ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ಅಂತ್ಯ ಹಾಗೂ ಒಳಿತಿನ ಆರಂಭದೊಂದಿಗೆ. ಆದರೆ ಕೆಲ ಚಿಕ್ಕ-ಪುಟ್ಟ ಪಾತ್ರಗಳು ಕೆಟ್ಟದರೊಂದಿಗೆ ಭಾಗಿಯಾದರೂ ಯಾವುದೇ ಶಿಕ್ಷೆ ಪಡೆಯದೆ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟರಾ ಎನ್ನಿಸಿದರೂ.. ಕಾಲವೇ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಲೇಖಕರು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೇನೋ ಎನ್ನಿಸಿತು. 

ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ರೋಚಕ ಹಾಗೂ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಕೆಲಸಗಳ ವಿಚಾರವಿದ್ದರೂ.. ಪೊಲೀಸರ ಅಥವಾ ಗೂಢಾಚಾರಿಗಳ ಪಾತ್ರಗಳು ಇದರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಅತಿ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬರೇ ನಿಂತು ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದರು ಎಂಬರ್ಥವೂ ಅಲ್ಲ.. ಹಾಗಾಗಿ ಕಾದಂಬರಿ ಸಹಜವಾದ ವಾತಾವರಣದೊಂದಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಾಟಕೀಯತೆ ಇಲ್ಲದಂತಹ ಸಹಜ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ರಾಧೇಶ, ಚಾರ್ವಿ, ಅಕ್ಷಿಯರ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಮುದ ನೀಡುತ್ತವೆ. 

ಉತ್ತರಾರ್ಧದಿಂದ ವೇಗ ಪಡೆಯುವ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಸಾಕಷ್ಟು ರೋಚಕ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಕಥೆಯ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಊಹಿಸಲಂತೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೊಳ್ಳೆ ವೆಬ್ ಸೀರೀಸ್ ಆಗಬಹುದಾದ ಕಾದಂಬರಿ ಇದು.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಸಾಮರ್ಥ್ಯ (ಬೆಳಕಿಂಡಿಯ ಕತೆಗಳು - 86)

"ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲೆನಾ..??" ಎಂಬ ಆತಂಕದಲ್ಲಿದ್ದಳು. "ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಹೆಗಲೇರುವುದು" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬಿದೆ. ನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಗಳ ಫಲದಿಂದ ಅವಳು ಈಗ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ತಪ್ಪದ ಆಶ್ವಾಸನೆ (ಬೆಳಕಿಂಡಿಯ ಕತೆಗಳು - 85)

 

ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಇರುವೆನೆಂದು ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಸತ್ತ ನಂತರವೂ ಅವಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಆಡಲು ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾಗಿ ಪಡಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದ್ದ.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಆಕೆಯ ದುರ್ಬಲತೆಯೇ ಶಕ್ತಿಯಾದಾಗ..

 

"ಅಯ್ಯೋ.. ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗಿ ಅದೇನು ಅಂತಾ ಹುಟ್ಟಿ ಬಿಟ್ಟಿತೋ ಏನೋ.. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಬೇರೆಯವರ ಮಗು ಮತ್ತು ಈ ಮಗು ಬದಲಾಗಿರಬಹುದು ಅಂತಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ.. "

"ಇದು ಕಲಾವಿದರ ಕುಟುಂಬ. ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಸ್ಪುರದ್ರೂಪಿಗಳೇ.. ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಸುಂದರವಾಗಿರುವವರೇ.. ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಪ್ರತಿಭಾವಂತರೇ.. ಈ ಹುಡುಗಿ ಈ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಶಾಪ. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಹುಟ್ಟಿರಬಹುದೋ ಏನೋ.. "

"ಬರಿ ಕಪ್ಪು ಅಂದರೆ ಏನೋ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ಲಕ್ಷಣವಾಗಿಯಾದರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೇ ಉಗ್ಗುತ್ತಾಳೆ.. ಇನ್ನು ಹಾಡುವುದು ದೂರದ ಮಾತೇ ಸರಿ. ದೇವರೇ ಯಾರ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಈ ಶಾಪವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ "

ಹೀಗೆ ಹೊರಗಿನವರದ್ದು, ಮನೆಯ ಒಳಗಿನವರದ್ದು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕುರಿತ ಮಾತುಗಳು. ಮನೆಯವರೇ ಹಂಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದಾಗ ಹೊರಗಿನವರು ಸುಮ್ಮನಿರುವರಾ..?? ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾ ಹೋದಳು. ಮನೆಯವರ ಚುಚ್ಚುವಿಕೆ, ಹಂಗಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.

ಯಾರೆಷ್ಟೇ ಜರಿದರೂ ಹೊರಗಿನವರು ಹೊರಗಿನವರೇ.. ಒಳಗಿನವರು ನಮ್ಮವರೇ.. ಎಷ್ಟೇ ನೋವು ನೀಡಿದರೂ ನಮ್ಮವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಿಂದ ಕ್ಷಮೆ ನೀಡಲಾಗದು.

ಮನೆಯವರು ತಾನೇ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಜರಿಯಬಹುದು ? ಎಷ್ಟು ಹಂಗಿಸಿದರೂ ಸತ್ಯ ಬದಲಾಗದು. ಕೀಳಿರಿಮೆಯಿಂದ ಅವಳು ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದಳು. ಎಲ್ಲರ ಕುಹಕವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ತಿಂದದ್ದನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ದಪ್ಪವಾದಳು. ಮೊದಲೇ ಕುಬ್ಜ ದೇಹ, ಕಪ್ಪು, ಉಬ್ಬು ಹಲ್ಲು ಜೊತೆಗೆ ಈಗ ಸ್ಥೂಲಕಾಯ. ಅವಳನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದರೆಂದರೆ ಅವಳಿಗೊಂದು ಸರಿಯಾದ ಹೆಸರೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಸಿದ್ದರು ಬಂದರೆ ಅವಳನ್ನು ಒಂದು ಕೊಠಡಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ತೀರಾ ಒಬ್ಬಂಟಿತನ ಕಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ತನ್ನ ದುರ್ಬಲತೆಗೆ ಶಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹೆತ್ತವಳಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಣವೂ ಮುದ್ದು.. ಹಾಗಾಗಿ, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಯಾರೂ ಕಾಣದಾಗ ಅಮ್ಮ ಬಂದು ಸಂತೈಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಅವಳಮ್ಮ ಅವಳ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ನೀಡಿದಳು. ಈಗ ಅವಳಿಗೊಂದು ಹೊಸ ಲೋಕವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ಅದು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲ. ಅವಳೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು. ಆ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕನಸಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಓದುತ್ತಾ ಓದುತ್ತಾ ತನ್ನದೇ ಭಾವಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕ್ರಮೇಣ ಇದು ಹಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು.. ಇದು ಹೀಗೆ ಬದಲಾಗಬೇಕಿತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. ಈಗ ಅವಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಮಯವಿದ್ದರೂ ಸಾಲದಾಯಿತು. ಭಾವನೆಗಳು ಪದಗಳಾದವು. ಅಕ್ಷರಗಳು ಅವಳ ಮತ್ತೊಂದು ಛಾಯೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವು. ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಆಕೆ ಪ್ರಬುದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಳು. ಬಾಲಿಶತನದ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಕೀಳಿರಿಮೆ, ತನ್ನ ಕುರಿತು ಹಾಸ್ಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬರೆದಳು. ಒಂಟಿತನ ಈಗ ಏಕಾಂತವಾಯಿತು. ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಬರೆದಳು.

ಅವಳಮ್ಮ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದ ವಿಚಾರ ಹೇಳಿದಾಗಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು.. ಅವಳ ಎಲ್ಲಾ ಬರಹಗಳು ಅಮ್ಮನ ಮೂಲಕ ಹೊರ ಜಗತ್ತನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದು. ಜನ ಈಗ ಆಕೆಯನ್ನು ಆಕೆಯ ಬರಹದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು, ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಗ ಆಕೆ ದುರ್ಬಲೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಅನುಭವಗಳೇ ಅವಳ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿದ್ದವು.

ಆಕೆ ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಶಾಪವನ್ನು ವರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್