ಯಾರು.. ಯಾರು ನೀ ನನಗೆ..?

ಏನೆಂದು ಕರೆಯಲಿ ನಿನ್ನನು ನಾ? ನೀ ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಯಾವ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿ ನಾ? ಗೆಳೆಯ ಎಂದರೆ ಅದಕೂ ಹತ್ತಿರ.. ಇನಿಯಾ ಎಂದರೆ ಅದಕೂ ಎತ್ತರ.. ಎಂದು ಹಾಡಿಬಿಡಲೇ..? ಯಾರೆಂದು ಅರಿವಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಹೊರಟುಬಿಡಲೇ..? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೀ ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ ಬಂದದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಯಾಕೆ? ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಅಥವಾ ಕೇಳಿ ಹೊರಡಲು ನಾ ಸಿದ್ದಳಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಂದು ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯೂ ಇಲ್ಲ.ಯಾಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾರು.. ಯಾರು ನೀ ನನಗೆ?

ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪರಿಚಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳೂ ತುಂಬಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನೀ ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಹಾಸು-ಹೊಕ್ಕಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ? ಫೋನಿನ ಕಾಲ್ ಲಿಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಮಾತನಾಡಿದ ನಂಬರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನದೇ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದೆ. ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ನನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬಾರದ ದಿನವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ? ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಷ್ಟೇ ನಿನಗೂ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ..? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..! ನನಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ನನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಂದು ಅಮ್ಮ "ಅಷ್ಟೊಂದು ಮಾತನಾಡ್ತೀಯಲ್ಲ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಅದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದಾಗಲೇ ನನಗೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ನೀನು ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯ ಅಂಗವೇ ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು.. ಯಾಕೆ ಹೀಗ್..? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾರು.. ಯಾರು ನೀ ನನಗೆ..?

ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರಣವಿರುತ್ತದಂತೆ, ಅವರು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಖುಷಿಗೋ, ದುಃಖಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಜೀವನದ ಪಾಠಕ್ಕೋ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾರಂತೆ..ಹೌದಾ..? ನೀ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಂದೆಯೋ..? ಅಥವಾ ನಾನೇ ನಿನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಂದೆನೋ..? ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ..! ಕಷ್ಟವೆಂದಾಗ ಅಮ್ಮನಂತೆ ಮಮತೆಯ ಮಾತನಾಡಿದವ, ಅಪ್ಪನಂತೆ ಹಿತ ನುಡಿಯನ್ನಾಡಿದವ,ಅಣ್ಣನ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದವ ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಂದೇಹಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದವ, ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮುಂದೇನು ಎಂಬುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಉತ್ತರಿಸಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥೈರ್ಯ ತುಂಬಿದವ, ಕೆಲಸದಲ್ಲಿನ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಾಳೆಯಿಂದ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ತಿದ್ದಿದವ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದರೂ ಅದರ ಅರಿವಿರದಂತೆಯೇ ಇರುವವ.. ಆದರೆ ಏನೆಂದು ಕರೆಯಲಿ ನಿನ್ನನು ನಾ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾರು.. ಯಾರು ನೀ ನನಗೆ..?

ನೀನು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತೇನೋ..? ಕೆಲವು ಬಂಧಗಳೇ ಹಾಗೇ, ತಿಳಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ದೂರಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದರ ನೋವಿನ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೇ ಆ ನೋವಿನ ಬಿಸಿ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ..! ಹೆಣ್ಣಿಗೇ ಅಲ್ಲವೇ ಭಾವದ ನಂಟು ಹೆಚ್ಚು. ಮೀರಾ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣ..? ಮೀರಾ-ಗಿರಿಧರರ ಸಂಬಂಧದಂತೆಯೇ ಇದು..? ಮೀರಾಳಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಗೆಳೆಯನೇ..? ಪ್ರೇಮಿಯೇ..? ಬಳಗವೇ..? ನಂಟನೇ..? ಅರಿವಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ಆತ್ಮಸಖನಂತೂ ಹೌದು.. ಆತ್ಮಸಖನೆಂಬುವವನು ಪ್ರೇಮಿ,ಗೆಳೆಯ,ಇನಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿದವನು. ನೀ ನನ್ನಾಅತ್ಮಸಖನೇ..? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..! ಅರಿವಾಗಲು ಇದು ಮೀರಾ-ಮಾಧವರ ಕಾಲವಲ್ಲವಲ್ಲಾ.. ಹಾಗಾದರೆ ಯಾರು.. ಯಾರು ನೀ ನನಗೆ..?

ನೀನು ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ನಿನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರ ಜೊತೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯ, ಆದರೆ ಸಮಯ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಬೇಸರವನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತೀಯ. ದಿನಾ ನಾವು ಮಾತನಾಡುವ ಆ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ಅವರಿಗೇ ನೀಡಿಬಿಡು. 5 ರಿಂದ 50 ನಿಮಿಷಗಳವರೆಗೂ ನನ್ನ-ನಿನ್ನ ಮಾತು-ಕಥೆ ಸಾಗಿದ್ದಿದೆ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಾ ಅಥವಾ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಮಾತುಗಳೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಾತನಾಡದಿದ್ದರೆ ಆಗುವ ನಷ್ಟವೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ. ತನಗೆ ತೊಂದರೆಯಾದರೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಮಗುವಿನಂತಾ ಮನಸ್ಸಿನವನು ನೀನು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುವುದು ಫೋನಿನಲ್ಲಿಯೇ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ನಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಧೈರ್ಯ ನನಗಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಸಹನೆಗೆ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲವೇ ಇಂಗಿಹೋಗಬಹುದೇನೋ..!ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ, ಇದುವರೆಗೂ ಅಂತಹದ್ದೇನೂ ಘಟಿಸಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಂದೂ ಹಾಗಾಗಬಾರದಲ್ಲ.. ಅದೇಕೋ ನೀ ಹೇಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತುಗಳೂ, ಚಿಂತನೆಗಳು ಮನದಾಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟ ಎನಿಸಿದರೂ ಸತ್ಯವೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಅಷ್ಟು ಬೆಲೆಕೊಡುವುದಾದರೂ ಏಕೆ..? ನೀ ಯಾರೋ ಆದರೆ ನಾನಂತೂ ನಿನ್ನ ಹಿತೈಷಿ ಅಷ್ಟೇ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಹಿತ ಬಯಸಲು ಯಾರು.. ಯಾರು ನೀ ನನಗೆ..? 

ದೇವರನ್ನು ಯಾರು ಕಂಡಿದ್ದಾರೋ, ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನಂತೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಅವನೂ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಇರಬಹುದೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಹೀಗನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಗೊತ್ತಾ? ನಾ ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ನೀನು ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಮೊದಲಿನ ರೀತಿಯೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ಬೈದು ಹೊರಹೋಗು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಸಂಧರ್ಭ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಹೊರಹೋಗೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ನಿನ್ನ ಕ್ಷಮಾಗುಣ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕ್ಷಮಿಸಿ ದೇವರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೀಯ ಅಲ್ಲವೇ..? ದೇವರನ್ನೇ ನಂಬದ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ನಂಬುವ ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ?ಕಾಣದ ದೇವರಿಗಿಂತ ಕಾಣುವ ದೇವರಂಥಹವರೇ ಮಿಗಿಲಲ್ಲವೇ..? ಆದರೂ ಆ  ನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ನೀನು, ಯಾರು.. ಯಾರು ನೀ ನನಗೆ..?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂದೇಹ ಕಾಡುತಿದೆ.
ತನ್ಮಯಳಾದೆನು ತಿಳಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ...
ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಲೇ ಹೇಳು ಮರೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ..?
ಇದಲ್ಲದಕೂ ಉತ್ತರ ಸಿಗುವುದೇ..? ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಉತ್ತರ ಹೇಳುವೆಯಾ..?
ಆದರೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳುವ ಮುನ್ನ ನನ್ನದೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಾ ನಿನಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು, ನೀ ನನಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು, ಯಾರು.. ಯಾರು ನೀ ನನಗೆ..?

-ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್ 

ಭಾವಶರಧಿಯಲ್ಲೊಂದು ಸುತ್ತು

ಬದುಕು ಭಾವನೆಗಳ ಹಂದರವಾದರೂ, ಬಹಳ ವಿಚಿತ್ರ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಂಟುಗಳು ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ ಅರ್ಥವೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ನಾವೇ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತಿಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಒಬ್ಬರ ಬದುಕಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಹಾಗೆ ಸಿಗುವುದು ವಿಧಿಲಿಖಿತವೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಪರಿಣಾಮಗಳಂತೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಒಳ್ಳೆಯದ್ದಾದರೂ, ಕೆಟ್ಟದ್ದೇ ಆದರೂ ಅದು ಪರಿಣಾಮವೇ ಅಲ್ಲವೇ..?

ಇಂತಹಾ ಎಷ್ಟೋ ಬಂಧಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಿಡುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಸರಿ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಹೆಸರಿಡುವೆನೆಂದು ಹೊರಡುವುದಾದರೆ ಮೀರಾ-ಮಾಧವರ ಬಂಧಕ್ಕಿರುವ ಹೆಸರೇನು..? ಬಂಧಗಳು ಧೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಆಯಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರ. ಬದುಕಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿರುವವರಿಗಿಂತ ಮೌಲ್ಯವುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಿಗಬಹುದು.. ಅಪರಿಚಿತತೆಯಿಂದ ಪರಿಚಿತತೆಯೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವ ಚಲನೆ ಸಂತಸ ನೀಡುವುದು ಹೌದಾದರೂ, ಪರಿಚಿತತೆಯಿಂದ ಅಪರಿಚಿತತೆಗೆ ಚಲಿಸುವ ಹಿಮ್ಮುಖ ಕಾಲಚಕ್ರ ನಿಜಕ್ಕೂ ಯಾತನಾದಾಯಕ.

ಬದುಕಿನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಅವರೊಂದಿಗೇ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಇರುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕು ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ..? ಕಂಡಿತಾ, ಯಾರಿಲ್ಲದೆಯೂ ಬದುಕು ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಇದ್ದರೇ..? ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಒಬ್ಬರೇ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದು ಕೊಂಚ ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಆದರೆ ಅಸಾಧ್ಯವಂತೂ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲವೇ..? ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಬಂದು ಹೋದ ಕೆಲವರಿಂದ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಬದಲಾವಣೆಗಳಂತೂ ಆಗುತ್ತವೆ.  ಆ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದವರ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಮತ್ತಾವುದೋ ಕಹಿಸತ್ಯ ಅಡಗಿರಬಹುದು, ಅವರು ಕಲಿತ ಮಹತ್ತರ ಅನುಭವದ ಪಾಠ ಅದಾಗಿರಬಹುದು. ಆ ಕಾಳಜಿಯ ಹಿಂದೆ ನನಸಾಗದ ಅವರ ಕನಸನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೂಲಕ ನನಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ ಇರಬಹುದು. ಪ್ರತಿ ಮಮತೆ, ಕಾಳಜಿಗೂ ಪ್ರತಿಫಲ ಬಯಸದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥತೆಯ ಹಿಂದೆ ನಿರ್ಮಲ ಅಂತಃಕರಣ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ, ಮೃದು ಮನಸ್ಸಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ಭಾವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸ ಹೊರಟಲ್ಲಿ ಕೀಳಾಗಬಹುದು. ಪ್ರತಿ ಕಾಳಜಿ, ಮಮಕಾರಕ್ಕೂ ಪ್ರತಿಫಲ ಬಯಸಿದರೆ ಅದು ವ್ಯವಹಾರ ಎಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೇ..? ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಆಯಸ್ಸು ಕೆಲಕಾಲ ಮಾತ್ರವೇ.. ಆದರೆ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥತೆಯಿಂದ ಮಾಡುವ ಸಹಕಾರ ನೀಡುವ ತೃಪ್ತಿ ಸಾಕು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಜೀವಿಸಲು.

ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು, ಸಹಕಾರ ನೀಡಲು ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣಗಳೇ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಂತಸ್ತು, ಅಂದ-ಚೆಂದ ಎಲ್ಲವೂ ನಗಣ್ಯ. ಮನಸ್ಸಿನ ಸೌಂದರ್ಯ, ಒಳ್ಳೆಯತನ, ಆದರ್ಶ, ಒರಟುತನದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಕಾಳಜಿ ಇವಿಷ್ಟೇ ಸಾಕಲ್ಲವೇ ಅವರಿಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡಲು..

ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ನಂಬಿಕೆ, ಭರವಸೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ಉತ್ತೇಜನದ ಅರಿವು ಅವರಿಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದು ನೀಡುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಎಲ್ಲರೂ ಕೈಬಿಟ್ಟು, ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯಿತು ಎನ್ನುವಾಗ ಸಿಗುವ ಆ ಸಾಂತ್ವಾನದ ಮಾತು ಬದುಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು. ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಸಾಕು ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಲು.

"ಕರ್ಮಣ್ಯೇ ವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ ಮಾ ಫಲೇಶು ಕದಾಚನಾ" ಎಂದಿದ್ದಾನೆ ಕೃಷ್ಣ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ. ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀನು ಮಾಡು ಅದರ ಫಲಾಫಲವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಡ ಎಂಬುದು ಅದರ ಅರ್ಥ. ಬದುಕಿನ ಕರ್ಮಫಲವೂ ಹೀಗೇ ಅಲ್ಲವೇ..? ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಒಳಿತು ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ನಮಗೆ ಮತ್ತಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಫಲಾಫಲಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ನಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದಿದ್ದಾಗ ಅಘಾತವಾಗುವುದು ಸಹಜವೇ.. ಅದಕ್ಕಿಂತ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಒಳಿತಲ್ಲವೇ..? ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ತೋರದೆ ಸುಮ್ಮನಿರಲು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಬುದ್ದರಲ್ಲ ಎಂಬುವುದನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವೆ. ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಂಕೆಯಲ್ಲಿರದ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಎರಡು ದಡಗಳು ಸಮಾನಾಂತರವಾಗಿ ಬಾಳಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ.. ಒಂದಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಭಾವ ಶರಧಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಅಷ್ಟೇ.. ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ. ಇದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಷ್ಟೇ.. ಒಬ್ಬರ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನ. ಅಲ್ಲವೇ..? ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು ಅಷ್ಟೇ..

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಸೋಗುಗಾತಿ

ಯಾರೂ ತನ್ನವರಲ್ಲವೆಂಬ ಅರಿವಿದ್ದರೂ
ತನ್ನವರೇ ಎಲ್ಲರೂ ಎಂಬಂತೆ ಬದುಕುವ
ಬದುಕಿನ ಮಹಾ ಸೋಗುಗಾತಿ ಅವಳು

ಭಾವಗಳ ಓಘವೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ
ಭಾವಗಳೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ತೋರಿಸುವ
ಬದುಕಿನ ಮಹಾ ಸೋಗುಗಾತಿ ಅವಳು

ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಲಾಹಲವೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ
ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಮೇಲ್ಪದರ ಹೊದೆಯುವ
ಬದುಕಿನ ಮಹಾ ಸೋಗುಗಾತಿ ಅವಳು

ಪರರ ನೆರವಿಗೆ ತಾ ಬಲವಾಗಿ ನಿಂತು
ತನ್ನ ಬಲಹೀನತೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವ
ಬದುಕಿನ ಮಹಾ ಸೋಗುಗಾತಿ ಅವಳು

ಒಲವಿನಲೆಗಳ ಅರಿವಿದ್ದರೂ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ
ತನ್ನ ಬಾಳಲ್ಲಿಯೇ ತಾ ನಟಿಸುವ
ಬದುಕಿನ ಮಹಾ ಸೋಗುಗಾತಿ ಅವಳು

ಇಂತಹಾ ಸೋಗುಗಾತಿಯರಿಗೆ ಬರವಿಲ್ಲ
ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಹುಡುಕ ಹೊರಡಬೇಡಿ
ತಾನವಳಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಸೋಗು ಹಾಕಿ ಹೊರಡಬಹುದು

ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಮನ ಮಂಥನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ
ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ
ಇಂತಹಾ ಸೋಗುಗಾತಿಯರು ಸಿಗಬಹುದು

ಇನ್ನಾದರೂ ಇವರನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ
ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಗೆಳತಿ, ಆತ್ಮಸಂಗಾತಿ ಸಿಗಬಹುದು
ಸೋಗುಗಾತಿಯರ ಬದುಕೂ ಸೊಗಸಾಗಬಹುದು

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ, ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ...

ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿಗೆ,

ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ತುಂಬಾ ನಿಜ ಎಂದೆನ್ನಿಸಲು ಶುರುವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಭಾವನೆಗಳು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಎಂದು ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಜೀವನದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಸಾರ್ಥಕತೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದೆ.

ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದ ಸಲಹೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ ನಿನಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳೇ ನನ್ನ ಮದುವೆ.ನೀನು ತಪ್ಪದೆ ಮದುವೆಗೆ ಎರಡು ದಿನ ಮುಂಚಿತವಾಗಿಯೇ ಬಂದು ಶುಭ ಕೋರುವೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ...

-ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿ 

ನಲ್ಮೆಯ ಸ್ನೇಹಿತೆಗೆ,

ನೀನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ್ದಿದ್ದೀಯ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಙೆಕಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ನಿನ್ನ ಈ ಪತ್ರದಿಂದಲೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ನಿನಗೆ ನೆರವಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಆತ್ಮ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿದೆ.

ನೀನು ಆ ದಿನ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ದುಗುಡ ನನ್ನನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಯಾವಾಗಲು ಅರಗಿಣಿಯಂತೆ ನುಡಿಮುತ್ತನ್ನು ಉದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೀನು, ಹಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನೆಂದಿಗೂ ನೋಡ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯ ಮಗಳಾಗಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು ನಿಜ, ನಿನ್ನ ತಂಗಿಯರ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ, ನೀನು ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ಯಾರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸದಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ರೂಪಕ್ಕೆ ಆತ ಅನುರೂಪನಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಮಂಕಾಗಿಯೇ, ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಆ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನ ಗಂಡುಗಳಿಂದ ತಿರಸ್ಕಾರವೂ ಸೇರಿತ್ತೇನೋ..?ನಾನರಿಯೆ..!

ಹುಡುಗ ಕಪ್ಪು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಆತನಲ್ಲಿ ಬೇರಾವ ದುರ್ಗುಣ, ದುಶ್ಚಟಗಳೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿನಗೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಸಂತಸದ ವಿಷಯ. ಆತನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿ,ಕಾಲಕಳೆದ ನಂತರ ನಿನಗೇ ಅರಿವಾಗಿ ಈಗ ನೀನು ಆತನೊಂದಿಗೇ ಸಂತಸದಿಂದಲೇ ಸಪ್ತಪದಿ ತುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೀಯ.

ನೋಡಲು ಯಾವ ಹೀರೋಹಿನ್ ಗೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲದ ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕುಳ್ಳಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಹೋದ ನಿನಗೆ ಬೆಂಗಳೂರೆಂಬ ಮಾಯಾಜಾಲದ ಪರಿಚಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ ಫಿಲ್ಮ್ ಗಳ ಹುಚ್ಚೂ ನಿನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಇದ್ದುದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನೀನು ಹುಚ್ಚು ಕನಸುಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಹುಡುಗ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ,ಏನ್ಮಾಡ್ಲಿ?ಎಂಬ ನಿನ್ನ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರಶ್ನಾಪ್ರವಾಹವನ್ನೇ ಎಬ್ಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ನಾನೆಷ್ಟು ಒದ್ದಾಡಿದ್ದೇನೆಂಬುದರ ಕಿಂಚಿತ್ ಅರಿವೂ ನಿನಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಜೀವನದ ಕುರಿತ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಾನು ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ನಾನೇ ಉತ್ತರವನ್ನರಸುತ್ತಾ ಹೊರಟೆ.

ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂದೇಹಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಪ್ತರೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಮುಖ್ಯವೋ? ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮುಖ್ಯವೋ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ನಾನೆಣಿಸಿದಂತೆಯೇ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆತ, ಅಂದು ನೀಡಿದ ಉತ್ತರ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಘಾಸಿಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ: ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದೇ ಆತ ಹೇಳಿದ್ದ. ಹೊಸಬರು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಳೆಯುವಾಗ ಎಂದಿಗೂ ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪರಿಚಿತವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು.ಒಬ್ಬರನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಾ,ಬಹಳ ಜನರಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ರೂಪವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದೇ..ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಇವರೆಲ್ಲರ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕಿಂತ ಗುಣವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದೇ ಹೇಳಿದೆ.

"ಹತ್ತಿಯ ಹಣ್ಣು ಬಲು ಕೆಂಪು ಇದ್ದರೂ ಒಡೆದು ನೋಡಿದರೆ ಹುಳು ಬಹಳ, ನೇರಳೆ ಹಣ್ಣು ಬಲು ಕಪ್ಪು ಇದ್ದರೂ ತಿಂದು ನೋಡಿದರೆ ರುಚಿ ಬಹಳ" ಎಂಬ ಜನಪದರ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೂ ನೀಡಿದೆ.

ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಲು ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿದೆ. ಗಂಡು ಕಪ್ಪಿದ್ದರೂ ಶ್ಯಾಮಲ ವರ್ಣದವನು ಕೃಷ್ಣ,ರಾಮ, ಶಿವನ ಹಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಹುಡುಗಿ ಕಪ್ಪಿದ್ದರೆ ಯಾರೂ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ನಾನೇನು ಬೆಳ್ಳಗಿಲ್ಲ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸಕ್ತಿಯೂ ನನಗಿಲ್ಲ, ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕೆಂದು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವುದರಿಂದ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ನಂಟು ಉಳಿದೀತು ಹೇಗೆ..? ಆತನೂ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಯೋಚಿಸಿ ಅರೆಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇತ್ತರೆ...?ವರದಕ್ಷಿಣೆಯ ಆಸೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇತ್ತರೆ..? ಇತ್ತರೆ ಏನು,ಆಗುವುದು ಖಂಡಿತಾ ಅದೇ ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ನನಗಿದೆ. ಬಂದದ್ದೆಲ್ಲಾ ಬರಲಿ ಗೋವಿಂದನ ದಯವೊಂದಿರಲಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ನನ್ನಿಂದ..?

ಬಹುಶಃ ನಾನಂದು ನಿನಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಲು ಹೋಗಿ, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತೆ.ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ...ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ ತೋರಿದ ಬೆಳಕು ಎಂದು ಆರದಿರಲಿ ಎಂದೇ ಆರೈಸುವೆ.

ಸುಂದರ ಮನಸ್ಸಿನ,ಶ್ಯಾಮಲ ವರ್ಣದ, ಮೃದು ಹೃದಯಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಬಾಳುವ ಹುಡುಗ ನಿನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ. ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಖುಷಿ ಪಡುವವಳು ನಾನೇ, ನಿನ್ನ ದಾಂಪತ್ಯ ಜೀವನ ಸುಖವಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುವ

-ನಿನ್ನ ಹಿತೈಷಿ

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಮಗಳ ಮನೋಲಹರಿ

ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೆಚ್ಚಿತು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತಿಲ್ಲ.

ಪೋಷಕರಲ್ಲಿ ಮಗಳ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು, ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡಾ ಹಾಗೆಯೇ ಆತಂಕ ಸಹಾ ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚೇ.. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣ ಇದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಸಮಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಾಕಿಷ್ಟು ಬೇಗ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತೇವೆ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯಬಾರದಿತ್ತಾ ಅಂತಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಾ ಇರುವುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರುವುದಕ್ಕೆ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ, ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ. ನೂರಾರು ಹಸಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾದರೂ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ, ಒಂದರೆಕ್ಷಣ ಭಯವಾಗುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಬಾಲಕಿಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರವಾದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ಮತ್ತಾವುದೋ ಮನೆಮಗಳನ್ನು ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಕಿರುಕುಳಕ್ಕಾಗಿ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ನೀಡಿ ಅರೆಜೀವ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದವಳ ಜೀವನ ಕಂಡು ಭಯವಾಗುತ್ತೆ. ಆವಾಗೆಲ್ಲಾ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವುದು ಯಾವುದು ಗೊತ್ತಾ..?

ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಾಗ ಸಿಗುವ ನಿಶ್ಚಿಂತೆ, ಅಪ್ಪ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸುವಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಕೈ ಬಿಸುಪಿನ ಬೆಚ್ಚನೆ ಸ್ಪರ್ಶ, ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರೀತಿ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ-ದೊಡ್ಡಮ್ಮಂದಿರ ಕಾಳಜಿ, ಅಣ್ಣನ ಕಣ್ಗಾವಲು ಇವೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತಾ..? ಚಿಕ್ಕ-ಚಿಕ್ಕ ನಡೆಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳ ಆಪ್ತ ಬಂಧಗಳು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತವೆ ಅಂದರೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಸುರಕ್ಷಿತಳು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವೆಯೂ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಮಗಳು ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಹೊರೆ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅಲ್ವಾ..? ಹೊರೆ ಅಂತಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಿಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀವೆಲ್ಲಾ ಸಿದ್ದರಾಗುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೀರ. ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿಯುವುದೇ ತಡ, ಅವಳನ್ನು ಸಾಗ ಹಾಕುವ ಸಿದ್ದತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೀರ. ಖಂಡಿತಾ ಇದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಮಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಿರುತ್ತದೆ? ಎಂಬುದು ಅಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ..

ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕು ಕೆಲ ಕಾಲ ತನ್ನದೇ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ, ತನ್ನದೇ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಒತ್ತಡ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಪಾಲನೆ-ಪೋಷಣೆಯ ಅರಿವು ಅವಳಿಗಿರುತ್ತದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಇದ್ಯಾವುದೂ ಅವಳಿಷ್ಟದಂತೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಹವ್ಯಾಸ, ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಟ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನದಲ್ಲದ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ತನ್ನದು ಎಂಬಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಬದುಕುತ್ತಾ ತ್ರಿಶಂಕು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಮಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಸೆ-ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತುತ್ತಾ ತನ್ನನ್ನು ಅವಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಕಾಲಚಕ್ರ ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಪುನಃ ಮಗುವಾಗಿ, ಎಲ್ಲರ ನೆಚ್ಚಿನ ಮನೆಮಗಳಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟುವುದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಮಗಳ ದಿನವಂತೆ.. ಯಾಕೋ ಇವಿಷ್ಟನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಮಗಳ ಮನೋಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಲಹರಿಗಳಿದ್ದರೂ ತೆರೆದಿಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಭಾವುಕತೆ ಇದ್ದಾಗ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಗಳಾಗಿ ನನಗೆ ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಅರಿವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ಮನೆಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಗಳಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಆಸೆ, ಇರುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ ಇಷ್ಟೇ ನನ್ನಿಂದ ಹೇಳಲಾಗುವುದು.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಯಾವ ಹೆಸರು ಈ ಭಾವಾನುಬಂಧಕೆ

ಇವತ್ತು ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ 8 ವರ್ಷದ ಸರಳ ಓಡಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು "ಪಪ್ಪಾ, ನಾಳೆ ಭಾನುವಾರ ಅಲ್ವಾ? ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಹೋಗೋಣ್ವಾ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು. ಅದಕ್ಕೆ "ಆಯ್ತು ಪುಟ್ಟಾ, ಅಮ್ಮ, ನಾನು, ನೀನು, ಅಜ್ಜಿ, ತಾತ ಎಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗಿ ಸುತ್ತಾಡಿಕೊಂಡು ಬರೋಣ " ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ರೂಪ ಬಂದು "ಹಾಂ! ಏನು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ? ಆಗ್ಲೇ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಮರೆತು ಹೋದ್ರಾ?" ಅಂತಾ ಕೇಳಿದ್ಲು, ಅದಕ್ಕೆ "ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೇ?" ಅಂತಾ ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ "ರವಿ ಅಂಕಲ್ ನ ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಮರೆತುಬಿಟ್ರಾ?" ಅಂದ್ಲು. "ಓ! ನನಗೆ ಇವಾಗ ನೆನಪಾಯ್ತು, ಸಾರಿ ಪುಟ್ಟಾ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಪಿಕ್ ನಿಕ್ ಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂದೆ" ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಕೆನ್ನೆ ಊದಿಸಿಕೊಂಡು "ಪಪ್ಪಾ, ಯಾವಾಗ್ಲೂ ನೀನು ಹೀಗೇ, ಆದ್ರೆ ರವಿ ಅಂಕಲ್ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರು? ನೀನು,ಅಮ್ಮ ಅವರನ್ನು ನೋಡೋಕೆ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ಯಾಕೆ ಹೋಗಬೇಕು?" ಅಂದ್ಲು. ಅದಕ್ಕೆ ರೂಪ "ಅವರು ನಿನಗೆ ತಾತ ಆಗಬೇಕು ಪುಟ್ಟಾ" ಅಂತಂದ್ಲು.ಆದರೆ ಸರಳ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪದೆ "ನಮ್ಮ ತಾತ ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾರೆ, ನೀವು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ. ನಾನು, ನನ್ನ ಪಿಕ್ ನಿಕ್ ಗಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಹೆಚ್ಚಾದ್ರು ಅಲ್ವಾ?" ಎಂದವಳಿಗೆ ಎರಡು ಹೊಡೆದು ನಾನು ನನ್ನ ರೂಂ ಸೇರಿದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹಿಂದಕ್ಕೋಡಿತು.

ನಾನು ನನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿರುವಾಗ 'ಸಹನ' ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಬಿ.ಕಾಂ ಕೊನೆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಹನ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಅಪ್ಪನ ಫ್ರೆಂಡ್ ರವಿ ಅಂಕಲ್ ಮಗಳೇ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸಲುಗೆ ಇತ್ತು. ಅದೇ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ನಾನು ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಅಮ್ಮ "ಅವಳು ನಿನಗೆ ಸರಿ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನಿನ್ನಿಷ್ಟಾನೇ ನನ್ನಿಷ್ಟ" ಅಂದಿದ್ರು.

ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ರವಿ ಅಂಕಲ್ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಸಹನ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಕದ್ದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇದೇ ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕ್ಲೋಸ್ ಫ್ರೆಂಡ್ "ಅವಳು ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ, ನಿನಗೆ ಸರಿ ಹೊಂದಲ್ಲ ಕಣೋ" ಅಂದಾಗಲೂ "ಒಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿ ಚಾರಿತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋ ನೀನು ಸರಿ ಇದ್ದೀಯಾ?" ಅಂತಾ ಜಗಳ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವ ಬುದ್ದಿಮಾತು ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಬೀಳೋದಿಲ್ಲ ಅಂತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲ, ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಆಯ್ತು. ಮೊದಮೊದಲು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಸಹನ ಬರುಬರುತ್ತಾ ಅವಳ ಕಾಲೇಜಿನ 'ಮಯಾಂಕ್'ಗೆ ಜೊತೆಯಾದಳು. ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ನಾನೂ ಸಹಾ ಸಹಪಾಠಿಗಳಲ್ವಾ ಅಂತಾ ಉಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದರೂ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು "ಇಷ್ಟೊಂದು ಪೊಸೆಸ್ಸೀವ್ ಆದ್ರೆ ಹೇಗೆ? ಈಗಲೇ ಇಷ್ಟು ಅನುಮಾನ ಪಡುವವನು ಮುಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ ಅಂತಾ ಹೇಗೆ ನಂಬಲಿ?" ಅಂತಾ ಕೇಳಿದ್ಲು. ಅವತ್ತು ನನಗೇ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೇಜಾರಾಗಿ "ಸಾರಿ ಕಣೇ, ಇನ್ನೊಂದು ಸಲ ಹೀಗಾಗಲ್ಲ" ಅಂತಾ ಅವಳನ್ನು ರಮಿಸಿ ಅವಳಿಷ್ಟದ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಜೇಬನ್ನೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದೆ.

ಕಾಲೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಸೆಲೆಕ್ಷನ್ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇಡ್ಡರೂ ಉಡಾಫೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಾನು ಸಹನಾಳೊಟ್ಟಿಗೇ ತಿರುಗಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಯಲು ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳು ಇದ್ದಾಗ ಸಹನ ಪದೇಪದೇ ಮುನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ರಗಳೆ ತೆಗೆಯುವುದು ನಡೆದೇ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ 'ಮಯಾಂಕ್'ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ತಡ ಮಾಡಬಾರದು ಅಂತಾ ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದ ನಾನು ಅವತ್ತು ಸಂಜೆಯೇ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ.

ಅವತ್ತು ರವಿ ಅಂಕಲ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸದಾ ನಗುಮುಖದಿಂದಲೇ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಹನಾಳ ಅಮ್ಮ ಕೂಡಾ ಯಾಕೋ ಅವತ್ತು ಬೇಕೋ ಬೇಡ್ವೋ ಅನ್ನೋ ತರಹ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಸಹನಾಳ ಸುಳಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. "ಸಹನಾ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ವಾ" ಅಂತಾ ನಾನು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ "ಇಲ್ಲ" ಅಂತಾ ಚುಟುಕಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ರು. "ಕಾಲೇಜು 4 ಗಂಟೆಗೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಲ್ವಾ? ಇನ್ನೂ ಅವಳು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿಲ್ವಾ?" ಅಂತಾ ಹೇಳಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಪೀಠಿಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಇರುವಾಗಲೇ ಅವರು "ನನ್ನ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ? ಅವಳು ಇಷ್ಟೊತ್ತಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತಾ ನನಗೊತ್ತು. ಅವಳು ಮತ್ತು ಮಯಾಂಕ್ ನನಗೆ ಹೇಳಿಯೇ ಫಿಲ್ಮ್ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಏನೀವಾಗ? ಇನ್ನಾದ್ರು ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು" ಎಂದರು. ಹಾಗಾದರೆ ಇವ್ರಿಗೆ ಮಯಾಂಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯಾ ಅಂತಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ "ಮಯಾಂಕ್ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗ, ಅಲ್ಲದೇ ಅವರು ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತರು. ಅವರದ್ದೇ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ಇದೆ, ಮನೆ ತುಂಬಾ ಆಳು-ಕಾಳು. ಇರೋ ಒಬ್ಬಳು ಮಗಳನ್ನು ನಾನು ಅಂದ್ಕೊಂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಒಳ್ಳೆ ಮನೆಗೇ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ನಿಮ್ಮ ರವಿ ಅಂಕಲ್ ಹಾಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಅಂತಾ ಕೂತಿದ್ರೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಆಗ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ಮುಂದೆ ಆದ್ರೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಲೆ ಹಾಕುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸು" ಅಂದ್ರು. ಅವತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದು ಹೇಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿದೆನೋ ದೇವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದ ಅಮ್ಮ ರವಿ ಅಂಕಲ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಹಿಡಿಶಾಪ ಹಾಕಿದ್ರು. ಅಪ್ಪನದ್ದು ಮತ್ತದೇ ಸಹನೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ. "ಆಗುವುದೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕೇ" ಮತ್ತು "ರವಿ ಅಂತಹವನಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಆಗಿರಬಹುದು, ದುಡುಕಿ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ" ಅಂತಂದ್ರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎಕ್ಸಾಂಗಳು ಕೂಡಾ ಮುಗಿದಿದ್ದವು. ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರದ ನಾನು ಪಾಸಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ನನಗೇ ನಂಬಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ರವಿ ಅಂಕಲ್ ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು "ಇದೆಲ್ಲಾ ಆದದ್ದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಿನ್ನ ಕನಸಿನ ಸೌಧ ಕಟ್ಟಿದ್ದು, ಕುಸಿದದ್ದು ಎಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೂ ನಾನೇ ಕಾರಣ. ಹಣದ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗಳು ನಿನಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡುವುದು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಜಗಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ." ಅಂತಾ ಹೇಳಿದ್ರು.ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ಅಮ್ಮ "ನಿಮ್ಮ ನಾಟಕ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅಪ್ಪ ಒಂದು ತರಹ, ಮಗಳು ಒಂದು ತರಹ ನಾಟಕ ಮಾಡಿ ಇರುವ ಜೀವನಾನೂ ಹಾಳು ಮಾಡಬೇಡಿ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡಿ" ಅಂತಾ ಅಬ್ಬರಿಸಿದ್ರು. ಮಗನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದ ಕರುಳಿನ ಸಂಕಟ ಅಂತಹದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ರವಿ ಅಂಕಲ್ "ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಅಲ್ಲದೇ ಇದ್ರೂ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯೂ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇದೇನೂ ನನಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಘು ಜೀವನಾ ಸರೀ ಹೋಗದೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ನೀವೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡ್ರೂ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ಇರೋದಿಲ್ಲ" ಅಂತಾ ಹೇಳಿದ್ರು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ "ನೀನು ಮಾಡದೆ ಇರೋ ತಪ್ಪನ್ನು ನೀನು ಯಾಕೆ ಸರಿ ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ? " ಅಂದರೂ ಕೇಳದೆ ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡರು.

ಅಂಕಲ್ ಸಹಾಯದಿಂದ ನಾನು ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೆ. ಆರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ನಾನು ಪುನಃ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಲಾಸ್ಟ್ ಸೆಮ್ ಎಕ್ಸಾಂ ಮತ್ತೆ ಬರೆದೆ. ಡಿಪ್ರೆಷನ್ ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನನ್ನದೇ ಆದ ಹೊಸ ಜೀವನದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಎಂ.ಎನ್.ಸಿ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳ ಬರುತ್ತಾ ಇದೆ. ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರಿಸ್ಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟ ಪಡದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ರವಿ ಅಂಕಲ್ ತಾನೇ ನಿಂತು 'ರೂಪಾ'ಳನ್ನು ಆರಿಸಿದರು. ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದ ರೂಪಾಳನ್ನು ತಂದೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವರೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ನಂತರ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಇರದೆ, ಅವರಿಗಿದ್ದ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಬರೆದು, ತಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಹೋಗದೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಬೇಡಿಕೆಗೂ ಜಗ್ಗದೆ, ನನ್ನ ಮತ್ತು ರೂಪಾಳ ಕಣ್ಣೀರಿಗೂ ಕರಗದೆ ಅವತ್ತು ನೀಡಿದ ವಚನದಂತೆಯೇ ಹೊರಟು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಬಹಳ ಬೇಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಶರತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಅವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಸಫಲನಾದೆ.

'ರೂಪಾ'ಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಅಂತಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರೆ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಾಗ ಅವರು ಹೌಹಾರಿ ತಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೊಂಚ ಸಡಿಲಿಸಿ, "ಸರಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತತೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ. ಆದುದರಿಂದ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಬಹುದು." ಎಂದರು.

ಆಗಿನಿಂದ ಈಗಿನವರೆಗೂ ಈ ರೂಡಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನನ್ನ ಅವರ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಹೆಸರೇನು? ತಂದೆ-ಮಗನೇ? ಮಾವ-ಅಳಿಯನೇ ? ಗುರು-ಶಿಷ್ಯನೇ? ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಬಂಧ ನಮ್ಮದು.

ಏನೆಂದು ಹೆಸರಿಡಲಿ ನಮ್ಮ ಈ ಬಂಧಕೆ?
ಆತ್ಮೀಯ ಭಾವ ಬೆಸೆದ ನಮ್ಮ ಅನುಬಂಧಕೆ
ಜನುಮ ಜನುಮದ ಭಾವಾನುಬಂಧಕೆ..

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ "ಸಾರಿ ಪಪ್ಪಾ, ಇನ್ಮೇಲೆ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ನಿನಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲ್ಲ, ರವಿ ತಾತನ್ನ ನೋಡೋಕೆ ನಾನೂ ಬರ್ತೀನಿ" ಅಂದ್ಲು ಮುದ್ದು ಸರಳ.

ಅದೆಲ್ಲಾ ಸರಿ. ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದೇ ಹೋಗಿತ್ತು. "ಯಾವ ಹೆಸರು ಈ ಭಾವಾನುಬಂಧಕೆ?"

 ~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಜ್ಯೋತಿ

ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಹೆಣ್ಣೆಂದು ಜರಿಯದೆ

ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊನಲನೇ ಹರಿಸಿದರು

ಮಗಳು ಮನೆಬೆಳಗುವ ಜ್ಯೋತಿಯಾಗಿ

ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳಗುತಿದ್ದಳು ಮನೆಯ

ಈ ಪ್ರೀತಿ, ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯ ನೋಡಿ

ವಿಧಿಗೂ ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿ ಮೂಡಿತ್ತು

ಕಾಲವೂ ಸಂಚಿನಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿತ್ತು

ಜ್ಯೋತಿಯ ನಂದಿಸಲು ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು

ತೆರೆಮರೆಯಲಿ ಅವಿತಿದ್ದ ರಕ್ಕಸ

ಮೇಲೆರಗಿದ್ದ ವಿಕೃತ ಕಾಮುಕನಾಗಿ

ಅಪಾಯವನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಕೂಸು

ಅವನಾಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ನಲುಗಿ ಹೋಯಿತು

ಹೊಸಕಿದ ಹೂವ ಸರಿಪಡಿಸಲಾರದಾದರೂ

ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಾಲ ಬದುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು

ಅವಳಿಗೆ ಸಾವೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಇತ್ತ ನ್ಯಾಯವೂ

ಜ್ಯೋತಿ ಅದೇಕೋ ಬೆಂಕಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ 

ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಜರಿಯದಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ

ಈಗ ಜರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ, ಅವಳದಲ್ಲದ ತಪ್ಪಿಗೆ

ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸತ್ತು, ಜೀವಂತ ಶವವಾಗಿ

ನರಳುತಿದೆ ಜೀವಜ್ಯೋತಿ ಅತಂತ್ರವಾಗಿ

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕತೆ

ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಯಾವುದೋ ಕೋರ್ಸ್ ಆಗಬಹುದು ಎಂದೋ, ಅಥವಾ ಮತ್ತಾವ ಆಯ್ಕೆಯೂ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದೋ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆಕೊಟ್ಟು ಅಥವಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆಂದೋ, ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಲಿಕೊಟ್ಟೋ ಒಂದು ಪ್ರೊಫೆಶನಲ್ ಕೋರ್ಸ್ ಗೆ ಸೇರುತ್ತೇವೆ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದ 80 ರಿಂದ 90% ಜನರ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರುವ ಮೊದಲಿನ ಕಥೆ ಇದು.

ಹುಡುಗಿಯರ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರುವಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಕಾರಣಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಹುಡುಗಿ ಕೊಂಚ ಕಪ್ಪು, ಎತ್ತರ ಕೂಡಾ ಕಡಿಮೆಯೇ.. ಬಿ.ಎಸ್.ಸಿ ಸೇರಿದರೆ ಗಂಡು ಹುಡುಕುವುದು ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ. ಬಿ.ಇ ಅಥವಾ ಬಿ.ಟೆಕ್ ಮಾಡಿದರೆ ಅವಳ ಮದುವೆಗೆ ಸುಲಭವಾಗುತ್ತೆ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆಯ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಗೆ ಇದೊಂದು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ..

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರಿದವರೆಲ್ಲಾ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳೇ ಆಗುತ್ತಾರಾ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. 4 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸುವವರು ಕೂಡಾ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. 8 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸುವವರು ಕೂಡಾ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. 4 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದರೂ ಮೊದಲನೇ ಅಟೆಂಪ್ಟ್ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಪಾಸ್ ಮಾಡುವವರು ಕಡಿಮೆಯೇ.. 8 ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಮುಗಿಸಿ, 64 ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಓದಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರಾ? ಅಸಲಿಗೆ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳೆಂದರೆ ಯಾರು?

ಸಮಾಜದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸರಿ ಹೊಂದುವಂತೆ ಉತ್ತರ ಸೂಚಿಸುವವನೇ ಇಂಜಿನಿಯರ್. ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಬೆಂಕಿ ಉತ್ಪಾದಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿದವನು, ಮರದ ಗಾಲಿ ಕಂಡು ಹಿಡಿದವನು, ಮನೆ ಕಟ್ಟುವುದನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿದವನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳೇ.. ಇಂದಿನ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳ ಕುರಿತು ಒಂದು ಮಾತಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಲ್ಲು ಎಸೆದರೆ ಅದು ಒಂದು ನಾಯಿಗೆ ತಾಕುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗೆ ತಾಕುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಂದು ಕ್ರಮೇಣ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂದಿನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಳ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಅಷ್ಟೇ..

ಇಂದಿನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿರುವುದು 10 ರಿಂದ 15 ವರ್ಷ ಹಿಂದಿನ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯ ಕುರಿತ ವಿಚಾರಗಳು. ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅದು ಔಟ್ ಡೇಟೆಡ್. ಅಲ್ಲದೇ ಇಂದಿನ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ನಾಲೆಡ್ಜ್ ಕೂಡಾ ಅದರಿಂದ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬರಿ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಷ್ಟೇ, ಅಂಕಕ್ಕಷ್ಟೇ ಓದು ಸೀಮಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಮತ್ತೊಂದು ಕೋರ್ಸ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ನ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಎಷ್ಟು ಜನರ ಸ್ವಂತ ಆಲೋಚನೆ..? ಬಹುಶಃ 10% ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಮಾಡಬಹುದೇನೋ ಅಷ್ಟೇ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಕನ್ಸಲ್ಟೆನ್ಸಿ ಗಳು ಇಂದು ನಾಯಿಕೊಡೆಗಳಂತೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿವೆ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕೊಂಡು ತರುತ್ತಾರೆ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಸಹಾ ಅವರಿಂದ ಆಗುತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಅವರೇ ಮಾಡಿದಾಗಲೂ ಅವರ ಗೈಡ್ ಗಳು ನಂಬಲು ತಯಾರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಗೈಡ್ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಗೈಡೆನ್ಸ್ ನೀಡದವರಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಗೈಡ್ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದರೆ ಕೆಲಸ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾಲೇಜ್ ನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ಲೇಸ್ ಮೆಂಟ್ ಆದವರದ್ದೊಂದು ಕತೆಯಾದರೆ, ಆಗದವರದ್ದೊಂದು ಕತೆ. ಕಾಲೇಜ್ ನ ಪ್ಲೇಸ್ ಮೆಂಟ್ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ನ ಮರುದಿನ ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಲೇಜಿನ ಹೊರಗಡೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದವರ ಫೋಟೋ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ನೈಜ ಸ್ಥಿತಿ ಅರಿವಾಗುವುದು.ಇಂತಹದ್ದೇ ಒಂದಷ್ಟು ಕಾಲೇಜುಗಳಿಂದ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ 10-20 ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇತ್ತ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ, ಅತ್ತ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬ ಮುದ್ರೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇರದೆ, ಅಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗದೆ ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಗಳಂತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲೇಜಿನವರು ನಮಗೂ ಇದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಪ್ಲೇಸ್ ಮೆಂಟ್ ಆಗದವರ ಸಾಲಿಗೇ ಸೇರಿಕೊಂಡು ರೆಸ್ಯೂಮ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಮತ್ತಾವುದೋ ಕೋರ್ಸ್ ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸಿಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸಂಬಳವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಂತಹದ್ದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಬ್ಯಾಚ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳು ಎಂಬ ಕಿರೀಟ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಇಂತಹದ್ದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಮರುಕಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕೆಲವು ಕೊರತೆಯಿಂದ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಸರ್ಕಾರಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿವೆ.

ಇನ್ನು ಮುಂದಾದರೂ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡುವ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳಾಗಿ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾಪಕರು ಬದಲಾಗಲಿ. ಇವತ್ತು ಕೀಳಿರಿಮೆಯಿಂದ "ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್" ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಗರ್ವದಿಂದ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಾನು ನೀಡಿರುವ ಕೊಡುಗೆ ಇದು.. "ನಾನೋರ್ವ ಇಂಜಿನಿಯರ್" ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳುವಂತಾಗಲಿ. ಯಾವುದೂ ಸಿಗದೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ "ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್" ಅನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದೇ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುವೆ.

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಹಿಂದಿನ ಕತೆ ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳಿಗೂ, ಭಾವೀ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳಿಗೂ, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಿ ಬೇರೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೂ ಹ್ಯಾಪಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಡೇ.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಅನಂತ ಪ್ರೇಮ

ಅವಳು ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶೆ

ಅವನೋ ಜಗತ್ತಿನ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ತಚೋರ

ಬಾಲ್ಯವದು ಬೆಸೆದಿಹುದು ಇಬ್ಬರನೂ

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ತೋರಿದವ

ಅವಳಿಗೆ ಕೊಳಲ ನಾದದಿ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿದ

ಎರಡು ದೇಹದ ಆತ್ಮಗಳೂ ಒಂದಾದವು

ನಂದಗೋಕುಲದಿ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಕುಕ್ಕುವಂತೆ

ನಡೆದೇ ಇತ್ತು ಇಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮಪಯಣ

ಹಳಿ ತಪ್ಪಿತು ಪ್ರೀತಿ ಕರ್ತವ್ಯದ ಹೊಣೆಯಲಿ

ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟನು ಮುರಾರಿ ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣಕೆ

ಕಾಳಿಂದಿಯೊಡಲಲಿ ಸೇರಿ ಹೋಯಿತು

ರಾಧೆಯ ಕಣ್ಣೀರೊಡನೆ, ಪ್ರೀತಿ ಪಯಣವೂ

ಸಂಸಾರದ ನೊಗ ಹೊತ್ತರಿಬ್ಬರೂ ಬೇರೆಯಾಗಿ

ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಂತರ್ಪಟವನೆಳೆದು..

ಸಾವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ ಸಾಯದೆ ಬದುಕುತಲಿತ್ತು

ಜೀವನಕೆ ಅಮೃತ ಸಮಾನವಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು

ಕಡೆಗೂ ದೇಹಗಳು ಒಂದಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ

ರಾಧೆಯ ಅನಂತ ಪ್ರೀತಿ ಲೀನವಾಯಿತು ಮುರಾರಿಯಲಿ

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಹೊರಟದ್ದೇತಕೆ

ಭರವಸೆಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿ
ಮನದಿ ಆಶಾಕಿರಣವ ಮೂಡಿಸಿ
ನೀ ಇರದೆ ಹೊರಟದ್ದೇತಕೆ..?

ನೂರಾರು ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆಯೂ
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿಸಲು ಬಂದು
ಸುಳಿವೇ ನೀಡದೆ ಹೊರಟದ್ದೇತಕೆ..?

ತನ್ನವರೇ ಎಲ್ಲರೂ ಎಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿದ್ದವ
ಬುದ್ದನಂತೆ ಜ್ಞಾನೋದಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು
ಎಲ್ಲವನೂ ಕೊಡವಿ ಹೊರಟದ್ದೇತಕೆ..?

ಇರುವಿಕೆಯಲಿ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸದಂತಿದ್ದು
ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆಯಲಿ ಶೂನ್ಯ ಭಾವ ಮೂಡಿಸಿ
ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟದ್ದೇತಕೆ..?

ಕಾರಣಗಳ ನೀ ನೀಡದೆಯೇ
ನಿರ್ಧಾರವನು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಸಿ
ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಲಿ ಹೊರಟದ್ದೇತಕೆ..?

ಆಸೆಯ ಚಿತ್ತಾರವ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ
ನೂರಾರು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ
ಮತ್ತೆ ಬಾರೆನೆಂದು ಹೊರಟದ್ದೇತಕೆ..?

ನಂದಾದೀಪಗಳ ನಡುವಲ್ಲಿ
ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ
ಕತ್ತಲೆಗೆ ದೂಡಿ ಹೊರಟದ್ದೇತಕೆ..?

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್