ಆಮ್ರಪಾಲಿ (ಪುಸ್ತಕ ಯಾನ - 5)

 

ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು : ಆಮ್ರಪಾಲಿ

ಲೇಖಕರು : ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್

ಪ್ರಕಾಶನದ ಹೆಸರು : ರಾಜ್ ಪ್ರಕಾಶನ

ಬೆಲೆ : 125 ರೂಪಾಯಿಗಳು

ಬಹುಶಃ ಆಮ್ರಪಾಲಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಒಂದು ಬಾರಿ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಈ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೆನಿಸಬಹುದು. ಹೌದು, ಇವಳು ಅದೇ ಆಮ್ರಪಾಲಿ ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದ ಅಪ್ರತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯವತಿ. ನಂತರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆದು ಬುದ್ಧನ ಹಿಂಬಾಲಕಿಯಾಗಿ ಶಾಂತಿಯುತ ಬದುಕು ನಡೆಸಿದವಳು.

ಇದಿಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆಮ್ರಪಾಲಿ ಕಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡುವ ಈ ಆಮ್ರಪಾಲಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಕೈಗಿಟ್ಟು ಅವಳೊಳಗನ್ನು ತಿಳಿಸಿದವರು ಗಾಯತ್ರಿ ರಾಜ್ ಅವರು. 

ಆಮ್ರಪಾಲಿಯನ್ನು ಓದುವ ಮೊದಲು ನನಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ತಾರ್ಕಿಕ ಉತ್ತರವಂತೂ ದೊರೆಯಿತು. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಕುರಿತು ಮುಂದೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

ಆಮ್ರಪಾಲಿಯ ಕಥೆ ನಡೆದದ್ದು ಕ್ರಿಸ್ತ ಪೂರ್ವ 500-600 ರಲ್ಲಿ. ಬಹು ಪತ್ನಿತ್ವ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಆಯ್ಕೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲವದು. ಜನಪದ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನಗರ ವಧುವಿನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಭೋಗವನ್ನೂ ಕಾನೂನಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾಲ. ಅಂತಹಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಸ್ಪರ್ಧೆ ಕೂಡಾ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸೌಂದರ್ಯದ ಅಳತೆಗೋಲು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರತಿಭಾ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕೂಡಾ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದವರದ್ದು ಮುಳ್ಳಿನ ಸಿಂಹಾಸನದಂತಹಾ ಬದುಕು. ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುವ ಸುಯೋಗವಿಲ್ಲ. ತಾನು ಬಯಸಿದವನೊಡನೆ ಮದುವೆಯಿಲ್ಲ.. ಆಕೆ ಎಲ್ಲರ ಸ್ವತ್ತು. ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೊಂದು ಹೇಯ ಕೃತ್ಯ. 

ಅಂತಹಾ ಪದವಿಗೆ ತನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಆಯ್ಕೆಯಾದವಳು ಆಮ್ರಪಾಲಿ.

ಶೀಲವೇ ತನ್ನ ಬದುಕು ಎಂಬಂತೆ ಬದುಕುವ, ಶೀಲ ಹೋದರೆ ಬದುಕು ನಾಶವಾಯಿತು ಎನ್ನುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಅಂತಹಾ ಪದವಿಗೆ ಒಪ್ಪಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ..?? ಆಕೆ ಸಾವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳದ್ದು ಯಾಕೆ..?? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನದಲ್ಲಿತ್ತು.

ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, ದೇಶದ ಐಕ್ಯತೆಗಾಗಿ ಮುಡಿಪಿಟ್ಟ ಅಪ್ರತಿಮ ದೇಶಭಕ್ತೆ ಕಂಡಾಗ ನನಗಿನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. 

ಆಕೆ ಬರಿಯ ಹೆಣ್ಣಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಮ್ರವನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮಗಳಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗಳಾಗಿ, ನೃತ್ಯಗಾತಿಯಾಗಿ, ಅಸಹಾಯಕ ಮಗಳಾಗಿ, ಅಪ್ರತಿಮ ದೇಶಭಕ್ತೆಯಾಗಿ, ಅಪ್ಪಟ ಹೆಣ್ಮನದ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ, ತಾಯಿಯಾಗಿ ಹಲವು ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಜನರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ದೇಶ ವಿದ್ರೋಹಿಯಂತೆ ಕಂಡದ್ದು ವಿಷಾಧವೇ ಸರಿ. 

ನಗರ ವಧುವಾಗಿ ಒಲ್ಲದ ಬದುಕನ್ನು ಸಹಾ ದೇಶಪ್ರೇಮದಿಂದ ಜೀವಿಸಿ ತನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದು ಅಚ್ಚರಿಯ ಪರಿಯೇ ಸರಿ. ನಾವಿಂದು ಒಲ್ಲದ ಬದುಕನ್ನು 5 ನಿಮಿಷವೂ ಸಹಿಸದೆ ಸಿಡಿದು ನಿಲ್ಲುವಾಗ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಒಪ್ಪಿ ಅಪ್ಪಿದವಳು ಅವಳು.

ದೇಶ ಭಕ್ತಿ, ದೇಶ ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ ಬರೀ ಯುದ್ಧ, ರಕ್ತಪಾತ ಎನ್ನುವ ನಮಗೆ ಅಪ್ಪಟ ದೇಶಪ್ರೇಮ ಈ ಪ್ರೇಮದೇವತೆಯ ಮೂಲಕ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಬಿಂಬಸಾರ, ಅಜಾತಶತ್ರು, ದೇವದತ್ತ, ಬುದ್ಧ ಎಲ್ಲರ ನಡುವೆ ಆಮ್ರಪಾಲಿಯ ಜೊತೆಗೆ ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಪಾತ್ರ ಸುಪ್ರಭಾ. ಸುಪ್ರಭಾ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಬದುಕು ಮತ್ತೆಷ್ಟು ದುಸ್ತರವೆನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಎನ್ನಿಸಿದ್ದು ಸಹಾ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.  

ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದ ಆಮ್ರಪಾಲಿ ಕಡೆಗಾದರೂ ಉಪಸಂಪದ ನಡೆದು ಅಂಬಾಪಾಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಬದುಕಿದ, ಅವಳನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿಗೆ ನನ್ನದೊಂದು ವಿಷಾದವಿದೆ. ಅವಳು ಅವಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿದ್ದರೂ, ಉಪಸಂಪದ ಪ್ರಾಪ್ತವಾದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗೌರವ ದೊರಕಬೇಕಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಕಾಡುತ್ತದೆ. 

ಪ್ರೀತಿ, ದ್ವೇಷ, ತಂತ್ರ, ವೈಭೋಗ, ಒಳಸಂಚು, ದೇಶದ್ರೋಹ, ದೇಶಪ್ರೇಮ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. 

ಇದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಕನ್ಯತ್ವವನ್ನು ಬಲಿಕೊಟ್ಟು, ತನ್ನತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಾಳುವ, ನಿತ್ಯಮುತ್ತೈದೆಯರಂತೆ ಬಲವಂತದ ಬದುಕನ್ನು ಬಾಳುವ ಆಧುನಿಕ ಆಮ್ರಪಾಲಿಯರ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಬರೆಯದ ಇತಿಹಾಸವೊಂದು, ಬರೆಯದ ವರ್ತಮಾನವೊಂದು, ಬರೆಯದೆ ಉಳಿದು ಹೋಗುವ ಭವಿಷ್ಯವೊಂದು ಎದುರು ನಿಂತು ಆಮ್ರಪಾಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಶಾಂತಿ ನಮಗೂ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಮನದಲ್ಲಿ ಆಮ್ರಪಾಲಿಯ ನಿನಾದ ಕೇಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಕಂಪು ಬೀರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತೊಂದು ಉಲ್ಲೇಖಾರ್ಹ ವಿಷಯವೆಂದರೆ , ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಈ ವರ್ಷದ ಶ್ರೀಮತಿ ಕೆ. ಎಸ್. ಭಾರತಿ ರಾಜಾರಾಮ್ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ದತ್ತಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ "ಆಮ್ರಪಾಲಿ" ಕಾದಂಬರಿ ಪಾತ್ರವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೂ, ಅಡ್ವೈಸರ್ ಪತ್ರಿಕೆಯು ನಡೆಸಿದ "೧೪ ನೇ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ಅಡ್ವೈಸರ್ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ" ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ 'ಆಮ್ರಪಾಲಿ' ಗೆ ಈ ವರ್ಷದ ' ಪುಸ್ತಕ ಸಾಹಿತ್ಯ' ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೊರೆತಿದೆ.  ಹಾರ್ದಿಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು ಮೇಡಂ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಮೂಡಿ ಬರಲಿ.

~ ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಗ್ರಾಫಿಟಿಯ ಹೂವು (ಪುಸ್ತಕ ಯಾನ - 4)

 

ಪುಸ್ತಕದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ : ಗ್ರಾಫಿಟಿಯ ಹೂವು

ಲೇಖಕರು : ಆಕರ್ಷ ರಮೇಶ್ ಕಮಲ

ಪ್ರಕಾಶಕರು : ಬಹುರೂಪಿ 

ಪ್ರಥಮ ಮುದ್ರಣ :2019

ಪುಟಗಳು : 88

ಬೆಲೆ : 90 ರೂ

ಗ್ರಾಫಿಟಿಯ ಹೂವು ಎಂಬ ಕವಿತೆಗಳ ಗುಚ್ಛ

"ಗ್ರಾಫಿಟಿಯ ಹೂವು" ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಸೆಳೆದ ಕವಿತೆಗಳ ಗುಚ್ಛ. ಬಹುರೂಪಿ ಪ್ರಕಾಶನ ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಈ ಕವನ ಸಂಕಲನದ ಕವಿ "ಆಕರ್ಷ ರಮೇಶ್ ಕಮಲ". ಇವರ ತಾಯಿ ಎಂ.ಆರ್. ಕಮಲ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕಿ ಹಾಗೂ ಕವಯಿತ್ರಿ. ತಂದೆ ರಮೇಶ್ ವಕೀಲರು. ಆಕರ್ಷ ಇವರು ಅಮೆರಿಕಾದ ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ ಸ್ಟೇಟ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ವ್ಯಾಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೆಲಕಾಲ ಅಮೆರಿಕಾ, ಸ್ವಿಟ್ಸರ್ಲ್ಯಾಂಡ್, ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್,  ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರು. ಇವರ ಕೆಲವು ಕಿರು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ಬಿಡಿ ಬಿಡಿ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಪುಸ್ತಕದ 88 ಪುಟಗಳ ನಲವತ್ತೆಂಟು ಕವಿತೆಗಳು ಒಂದೇ ಗುಕ್ಕಿಗೆ ಮುಗಿಸಿ ಕೆಳಗಿಡುವಂತಹದ್ದಲ್ಲ. 

ಅರ್ಪಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮನಸೆಳೆಯುವ ಸಾಲೊಂದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. 

ಎಂದೂ ಬರೆಯಲಾಗದ ಕವಿತೆ 

'ಅಮ್ಮ'ನಿಗೆ

ಈ

'ಗ್ರಾಫಿಟಿಯ ಹೂವು' 

ಎಂದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಾರವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಈ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಕವಿತೆಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯೊಂದರಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕವಿತೆಗಳಿಗೂ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಲ್ಲದ ಕವಿತೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆಯನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದು ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ಈ ನೆಲದ ಕವಿತೆಗಳಿಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲಿ ದೇಶ-ವಿದೇಶದ ಪರಿಸರವಿದೆ, ನೆಲೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗು ಕಾಣುತ್ತದೆ.. ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ, ತಲ್ಲಣ, ಭಾವನೆ, ಅಂತರಂಗ-ಬಹಿರಂಗ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಮೆಗಳು, ಉಪಮೆಗಳಿದ್ದರೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೇ ನಡೆದಾಡಿದ ಕವಿತೆಗಳಾಗಿರಬಹುದಾ ಇವುಗಳು ಎಂಬ ಅನುಮಾನವಂತೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೂ ಯೋಚಿಸಬಹುದಾ, ಹೀಗೆಯೂ ಇರಬಹುದಾ ಎಂಬ ಬೆರಗು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಲೇ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತವೆ. 

ಕಳೆದು ಹೋದ ನಿರಾಶ್ರಿತರು, ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಗರಗಳು, ನೆತ್ತರ ಬಣ್ಣ, ಕವಿ ಕತೆಯಾಗುವ ಪರಿ, ವಿಮಾನದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕಿದಾಗ ಭೂಮಿಗೆ ಆಗಿದ್ದ ಗಾಯಗಳು, ಮೌನಿ ಅಪ್ಪ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಪರಿಧಿ ಕಂಡಾಗ ಇರುವ ಬದುಕಿನ ಭಾರ, ಕಪಾಟಿನ ಶರ್ಟು, ಅವರಿವರ ಮನೆಯ ಕಾಣದ ಕತೆ, ದೊಂಬಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದು ಹೋದವನ ವಾಸ್ತವ, ಹುಚ್ಚನಂತಿದ್ದ ಹುಚ್ಚನೇ ಆದವನ.. ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಯದೆಯೂ ಹುಚ್ಚ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವನ ಬದುಕು, ಬದಲಾದ ಕತೆಗಳ ಪಾತ್ರಗಳು, ಬಣ್ಣಗಳು, ಕವಿಯ ಭಾವ, ಅಸಂಗತ ಚಿತ್ರಣಗಳು, ಅಮೆರಿಕಾದ ಗೋಲ್ಡ್ ಫಿಶ್ ಮತ್ತು ಏಕಾಂತ, ಬೇರು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬದುಕಿದವರು, ಕವಿತೆ ಬರೆಯುವ ಪರಿ, ನಂಬಿಕೆ, ಶಹರದ ಮತ್ತು ಸಾಗರದ ಸ್ವಗತಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಭಾವಗಳು, ಅಲೆಮಾರಿಗಳು, ಭವಿಷ್ಯದ ಕತೆಗಳು, ಕಾಫಿಯ ಹೊಳಹು ಹೀಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ವಿಚಾರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲೊಂದು ವಿಶೇಷ ಗಪದ್ಯವಿದೆ. 

ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿಡಿಸಿದ ಕವಿತೆಯೊಂದನ್ನು ನಾನಿಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತೇನೆ.

'ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ

ನಗರವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ'

ಸುದ್ದಿ ಪತ್ರಿಕೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ 

ಆ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ರಾತ್ರಿ

ನಗರದ ಗೋಡೆಗಳ ಒಳಗೆ

ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲೆದು

ಮುಂಜಾವಿನಲ್ಲಿ ನಗರವನ್ನು

ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿ ಹೊರ ನಡೆದ

ಆ ಕೊನೆಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೆನೆದೆ.

ಆದರೆ ನಾನು ಅವನನ್ನೂ ನೆನೆಯಬೇಕಿತ್ತು

ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ

ಮುಂಜಾವಿನಲ್ಲಿ ಮರುಭೂಮಿಯ

ನಗರವಾಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕನಸ ಹೊತ್ತು

ನನಸಾಗಿಸಿದ್ದ ಆ ಅವನನ್ನು

ಕೂಡಾ ನಾನು ನೆನೆಯಬೇಕಿತ್ತು.

ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕವಿತೆ. ಇಂತಹ ಹೊಳಹು ಹೊಳೆಸುವ ಎಷ್ಟೋ ಕವಿತೆಗಳಿವೆ ಇದರಲ್ಲಿ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರಿ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಬಹುದು.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಸಾರ್ಥಕ ಮನಗಳು (ಪುಸ್ತಕ ಯಾನ - 3)

ಪುಸ್ತಕದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ : ಸಾರ್ಥಕ ಮನಗಳು

ಲೇಖಕರು :ಸುಪ್ರೀತಾ ವೆಂಕಟ್

"ಸಾರ್ಥಕ ಮನಗಳು" ಇದು ಸುಪ್ರೀತಾ ವೆಂಕಟ್ ಎಂಬ ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯೊಬ್ಬರ ಚೊಚ್ಚಲ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ. ಈ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷವೂ ಇದೆ. ಇವರು ಬರಹಗಾರ್ತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟ, ಒಳಪುಟಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಸ್ವಪ್ರಕಾಶನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಹಿತಿ   ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಇವರು ಇದರ ಮತ್ತೊಂದು ಧ್ರುವದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಬರಹ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. 

ಇದು ಐದು ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ. ಕೆಲವು ಬಹುಮಾನಿತ ಕತೆಗಳೂ ಇದ್ದು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.

ಬದುಕಲ್ಲಿ ಛಲ ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲವಾ..?? ಅವರು ಹೊಗಳಲಿಲ್ಲ, ಇವರು ತೆಗಳಿದರು, ಅವರು ನಿಂದಿಸಿದರು, ಇವರು ಆಡಿಕೊಂಡರು, ಅವರು ನಕ್ಕರು, ಇವರು ಕಾಲೆಳೆದರು.. ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಂದ, ಇಷ್ಟವಾದ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೂ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲವೇ, ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇರುವ ಭಯ, ಹಿಂಜರಿಕೆ, ಸ್ಟೇಜ್ ಫಿಯರ್ ಹೀಗೆ ಹಿಂದೆ ಉಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ಛಲಗಾತಿಯಾದರೆ ಎಂಥಹದ್ದೇ ಕೆಲಸವಿರಲಿ ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ಸುಪ್ರಿಯಾಳ ಆಸೆ,ಕನಸು ಯಾವುದು..? ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಅವಳಿಗಿದ್ದ ತೊಡಕೇನು..? ಆಕೆ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದಳೇ..? ತಿಳಿಯಲು ಓದಿ ಮೊದಲ ಕತೆ "ಅವಳ ಛಲ"

ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಬದುಕಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಮನೆ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮನೆ- ಮನ ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ನೆಮ್ಮದಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವಳು ಎಂಬ ಭಾವವೋ ಅಥವಾ ತನ್ನಿಂದ ತನ್ನವರನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ ಎನ್ನುವ ಅಸೂಯೆಯೋ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಾರಿ ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆಯರ ನಡುವಿನ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆಯರ ನಡುವಿನ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧ ಅಮ್ಮ-ಮಗಳ ಸಂಬಂಧದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದರೆ..?? ಸಂಬಂಧಗಳ ನಡುವಿನ ಹಣಾಹಣಿಗಳಲ್ಲಿ "ಶೃತಿ ಸೇರುವಳೇ ಪಲ್ಲವಿ?" ತಿಳಿಯಲು ಓದಿ ಈ ಕತೆ.

ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಲಿ, ಸ್ನೇಹದಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲವಾ.. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನಂಬುವಾಗ ಹೇಗೆ ನಂಬುವುದು ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬಂದರೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ನಂಬದೇ ವಿಧಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಂಬದೇ ಬದುಕುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ.. "ಬೆಳ್ಳಗಿರುವುದೆಲ್ಲ ಹಾಲಲ್ಲ" ಎಂಬುದು ಹೌದೇ ಆದರೂ ಹಾಲು ಬಿಳುಪು ಎಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿ, ಎಷ್ಟು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅತೃಪ್ತಿ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರುವ ಭರದಲ್ಲಿ ತನಗೆ ತಾನೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಲೋಕ್ ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ನಂತರವೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದ. ಆಗಲೇ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದು ಪಕ್ಕದ ಡೆಸ್ಕ್ ಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದ ಪಂಗೇಶ್. ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಸ್ನೇಹ, ಸಲುಗೆ, ನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆದಂತೆ ವ್ಯವಹಾರವೂ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅಲೋಕ್ ನ ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡನಾ ಪಂಗೇಶ್ ಅಥವಾ ಅಲೋಕ್ ನಿಗೆ ಉಂಡೆ ನಾಮ ತಿಕ್ಕಿ ಪಂಗನಾಮೇಶ್ ಆದನಾ..?ತಿಳಿಯಲು ಓದಿ ಕತೆ "ಎಲ್ಲಾ ಬುರುಡೆ".

ಓದು, ಪದವಿಗೂ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧವಿದೆಯಾ..? ವಿದ್ಯೆ ವಿನಯವನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ, ಅದು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಇದೆಯಾ? ಜ್ಞಾನ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾ ಹಾಗಾದರೆ ಅನುಭವದಿಂದ ಬರುವ ಜ್ಞಾನ? 

ಕೃಷಿಯ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿ ಇರುವ ಸೊಗಸಾದ ಕತೆ ಈ ಕಥಾ ಸಂಕಲನದ ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಕತೆ. 

ಸುರಭಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜ್ಞಾನದ ಬಗೆಗಿನ ಅಜ್ಞಾನ, ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಸಫಲನಾದನೇ ನಾಣಿ..?? ಪುಟ್ಟ ಊರಿನ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕತೆ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಓದಿ ನೋಡಿ "ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಸಂಪತ್ತು".

ಕೆಲವರು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಂಕವನ್ನೇ ಬದುಕೆಂದುಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸಫಲರಾಗುವವರು ಯಾರು? ಅಂಕಗಳೇ ಮಾಪನವೆಂದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪೋಷಕರು ಕೂಡಾ ನಿರ್ಧರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದ ಟಾಪರ್ ಗೆ ಸಿಗದ ಕೆಲಸ ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನ ಅಂಕ ಗಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಎಡವಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಕೆಲಸದ ಮಾಪನ ಯಾವುದು? ಬದುಕಲು ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಯಾವುದು? 

ಇಂತಹದ್ದೇ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಶಿಖರ್ ಹಾಗೂ ಅನ್ವಿತ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರ ಕತೆ ಇದು. "ಜೀವನ ಕಲೆ" ಕಲಿತದ್ದು, ಕಲಿಯುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಕತೆ ಇದು. 

ಇಲ್ಲಿನ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವವಿದೆ, ವಾಸ್ತವತೆ ಇದೆ. ನಗರದ, ಹಳ್ಳಿಯ ಎರಡೂ ಚಿತ್ರಣವಿದೆ. ಓದುತ್ತಿರುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಿದೆ. ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಮುಗಿದು ಹೋಯಿತಾ ಎಂದೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತಷ್ಟು ಕತೆಗಳು, ಮಗದಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ ಇರಿ. ನಿಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. 

ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ದೊರೆಯುವ ಕುರಿತು ಮಾಹಿತಿ : ಇದು ಸ್ವಪ್ರಕಾಶನ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳಲು ಲೇಖಕಿಯನ್ನೇ ಸಂಪರ್ಕಿಸಬೇಕು.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

'ಅಕ್ಕಯ್ ಪದ್ಮಶಾಲಿ' ಆತ್ಮ ಕಥನ (ಪುಸ್ತಕ ಯಾನ - 2)

ಪುಸ್ತಕದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ : 'ಅಕ್ಕಯ್ ಪದ್ಮಶಾಲಿ'  ಆತ್ಮ ಕಥನ

ನಿರೂಪಣೆ : ಡಾ. ಡೊಮಿನಿಕ್ ಡಿ

ಪ್ರಕಾಶಕರು :ಬಹುರೂಪಿ 

'ಕರುಣೆಗೆ ಸವಾಲು' ಹಾಕುವ ಅಕ್ಕಯ್

ಅಕ್ಕಯ್ ಎಂಬ ಹೆಸರೇ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದು ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನೀಗ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿರುವುದು 'ಅಕ್ಕಯ್ ಪದ್ಮಶಾಲಿ' ಅವರ ಆತ್ಮ ಕಥನದ ಕುರಿತು ಇದರ ನಿರೂಪಣೆ ಮಾಡಿರುವುದು ಬೆಂಗಳೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕನ್ನಡ ಅಧ್ಯಯನ ಕೇಂದ್ರದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿರುವ ಡಾ. ಡೊಮಿನಿಕ್ ಡಿ.

ಇದು ಜಗದೀಶ್ 'ಅಕ್ಕಯ್ಯಮ್ಮ' ಆದದ್ದು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಯ್ಯಮ್ಮ 'ಅಕ್ಕಯ್ ಪದ್ಮಶಾಲಿ' ಆದುದರ ವಿಸ್ಕೃತ ಘಟಾನಾವಳಿ.  

ಬರಾಕ್ ಒಬಾಮ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದಾಗ 'ಒಬಾಮ ಫೌಂಡೇಷನ್' ದೇಶವನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಕನಸುಳ್ಳ ಯುವ ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸಿತು. ಹಾಗೆ 'ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕನಸುಳ್ಳವರು' ಎಂದು ಆಯ್ಕೆಯಾದದ್ದು 'ಅಕ್ಕಯ್'. ಈಕೆ ಒಬ್ಬಳು ಲೈಂಗಿಕ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತೆ. ಈಗ ಅದೇ ಸಮುದಾಯದ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಕ್ಟಿವಿಸ್ಟ್. ಬರಾಕ್ ಒಬಾಮರಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಗೂ ಕೋರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಇಡುತ್ತಾರೆ. "ನಾನು ಒಬ್ಬ ಲೈಂಗಿಕ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತೆ. ನಾನು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸೆಕ್ಸ್ ಮಾಡಲೆಂದು ಹುಟ್ಟಿದವಳಲ್ಲ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕದಿಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ನರಕ ಮಾಡಿದ್ದು ಯಾರು..? ನನ್ನ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಸಿದದ್ದು ಯಾರು?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದಾದ ನಂತರ "ಮಿಸ್ಟರ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ಕ್ಯಾನ್ ಐ ಹಗ್ ಯು" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಬಾಮಾ ಒಪ್ಪಿ ಅಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. 

ಇಂತಹಾ ದಿಟ್ಟ ನಿಲುವಿನ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಅಕ್ಕಯ್. ಅವರ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಜಗತ್ತು ತುಂಬು ಹೃದಯದಿಂದ, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವಾಕೆ. 

ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ನೋವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತ ಛಾಯೆಯಿದೆ. ದಿಟ್ಟತನದಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎದುರು ನಿಂತು ಬಿದ್ದಷ್ಟೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಂತ ಬದುಕು ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದೆ. ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೊರೆತಿದೆ. ಇವರು ಬಯಸುತ್ತಿರುವುದು ಸಿಂಪಥಿಯನ್ನಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಎಲ್ಲರಂತೆ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನು.

ಈಕೆ ಇವರ ದೇಹದಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಆಲೋಚನೆ ಈ ರೀತಿಯದ್ದು.. "ಒಂದು ಗಂಡಿನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮನಸ್ಸು ಬಂದು ಕೂಡುತ್ತಲ್ಲ ಅದು ಹೇಗೆ ಎನ್ನುವ ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ಈ ವಿಜ್ಞಾನವಾದರೂ ಅರಿಯಲಿ. ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ನಾಳೆ ವಿಜ್ಞಾನ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಸಮುದಾಯದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಒಂದಿಷ್ಟಾದರೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದೇನೋ.. " ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. 

ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವುದು, ಹಾಗೆ ಬಡಲಾಗುವುದೆಂದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಅವಮಾನಕರ ಸಂಗತಿಗಳೇ.. ಆ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸುವವರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು 'ಸಂಗ, ಚಕ್ಕ, ಒಂಬತ್ತು' ಈ ರೀತಿಯ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಗುರುತಿಸಲು ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾ ಈ ರೀತಿಯ ತೊಂದರೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಜಗದೀಶ್ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೂ ಇದನ್ನೇ.. ಹುಡುಗಿಯರೊಡನೆ ಆಡಲು, ಅವರಂತೆ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಲು ನೂರೆಂಟು ಸಮಸ್ಯೆ. ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬೆರೆಯಲೂ ಆಗದು. ಒಬ್ಬಳು ಅಕ್ಕ, ತಮ್ಮ ಇರುವ ಜಗದೀಶ್ ಹುಡುಗಿಯಾಗಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ತಂದೆ ಇದಕ್ಕೆ ತಡೆಗೋಡೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆಟ ಆಡಲು , ಪಾಠ ಕೇಳಲು, ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ..  

ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯದ್ದು. ಈ ರೀತಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿಪಾತ್ರವಾಗಿ ನಟಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿತ್ತು ಅವರಿಗೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಎರಡು ಮೂರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದರು. 

ಒಮ್ಮೆ ಹುಡುಗಿಯ ವರ್ತನೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಅವರ ತಂದೆ ಅವರನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಟ್ಟಿದಾಗ ಹತ್ತು ದಿನ ಅಕ್ಷರಶಃ ಬೀದಿಗೆ ಬಿದ್ದು   ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರು.. ಹೊರಗಿನವರು ಹಾಗೂ ಪೋಲೀಸರಿಂದಲೂ... ನಂತರ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಲಾಗದೆ ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸಾದರು. ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗಂಡಾಗಿ ಬದುಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ದಿನ..??

ಹದಿನಾರನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾನಿರುವುದೇ ಹೀಗೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮನಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಇವರ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಆತನೇ..

ಕೆಲಸದ ಜಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಕಿರುಕುಳವನ್ನೇ.. ನಂತರ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಲೈಂಗಿಕ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಳಿದರು. ನಂತರ ತಮ್ಮ ರೀತಿಯೇ ಇರುವ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟರು. 'ಹಿಜ್ಡಾ' ಅಲ್ಲ 'ಹಿಜ್ರಾ' (ಇದೇ ಸರಿಯಾದ ಪದ) ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಜರಿನಮ್ಮ ಎನ್ನುವ ಗುರುವಿನ ಕೆಳಗೆ ಶಿಷ್ಯೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ.. ತಾಯಿ-ಮಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆಗಲೇ ಜಗದೀಶ್ 'ಅಕ್ಕಯ್ಯಮ್ಮ' ಆಗಿದ್ದು. 

ನಂತರ ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗ ಬದಲಾವಣೆಯ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೂಡಾ ಆಯಿತು. ಆಗ ಜನರಿಗೆ ಕರೆಯಲು ಸುಲಭವಾಗಲಿ ಎಂದು ಅಕ್ಕಯ್ ಎಂದು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ತಂದೆಯ ಎರಡನೇ ಹೆಸರು, ನೇಕಾರ ಸಮುದಾಯದ ಹೆಸರು ಪದ್ಮಶಾಲಿ ಕೂಡಾ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು.

ಹಿಜ್ರಾ ಸಮುದಾಯದ ರೀತಿ- ನೀತಿಗಳು, ಲಿಂಗ ಬದಲಾವಣೆಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆ, ಅದರ ಸಾಧಕ-ಭಾದಕಗಳು, ಮನೆಯವರ ಒಪ್ಪಿಗೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಿಜ್ರಾ ಸಮುದಾಯದ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ನಿಂತದ್ದು, ದೈಹಿಕ ನೋಟ, ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಅಗತ್ಯತೆ, ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಬಗೆ, 'ಸ್ವಸ್ತಿ' ಸಂಶೋಧನಾ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ, 'ವಿವಿಧಾ', 'ಸ್ವಭಾವ', 'ಗುಡ್-ಆಸ್-ಯು', 'ನವೋದಯ' ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿನ ಅನುಭವ, ಅಲ್ಲಿನ ಒಳಜಗಳ, ಆಂತರಿಕ ರಾಜಕೀಯ, ಸೆಕ್ಷನ್ 377, ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತಿರುಗಾಟ, ನ್ಯಾಯದ ಹೋರಾಟ, ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಗುದ್ದಾಟ, ಪ್ರೀತಿ, ಮದುವೆ, ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನ, ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷ, ಮಗು, ಸ್ತ್ರೀವಾದ.. ಹೀಗೆ ಬದುಕಿನ ಹಲವಾರು ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಪದರು ಪದರಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಚಾರಗಳು ಅಡಕವಾಗಿವೆ. ತುಂಬಾ ನೇರಾನೇರವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.. ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವೇ..

ರಾಜಕೀಯ ವಿಚಾರಗಳಿವೆ.. ಕೆಲ ಹಸಿ ಹಸಿ ಕ್ರೌರ್ಯ, ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ಓದಿ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಿತು ಎಂದರೂ ಸುಳ್ಳಾಗಲಾರದು. ಅಕ್ಕಯ್ ನಂತಹಾ ಎಷ್ಟೋ ಜನರನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಅವರನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ.

ಅಕ್ಕಯ್ ರವರ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ, ಬೆಂಬಲ ಸಿಗಲಿ. 

ಡಾ.ಡೊಮಿನಿಕ್ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಈ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಆಕರ ಇದ್ದದ್ದು ಮೂರು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ.. ಸಹಾಯಕ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕಿಯಾದ ಡಾ. ಗೌರಿ ವಿಜಯಕುಮಾರ್ ಅವರ 'ಅಕ್ಕಯ್' ಆತ್ಮಕಥನದ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕರಡು ಪ್ರತಿ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಂದರ್ಶನಗಳು ಹಾಗೂ ನೇರವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಅನುಭವಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಚಾರಗಳು. 

ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ ಸಲೀಸಾದ ಕನ್ನಡದ ನೇಟಿವಿಟಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಣೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಓದಿನ ಓಘಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಲು ಸಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ ಲೇಖಕರು ಬರೆದ ಆತ್ಮ ಕಥನದಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಓದಲು ತೊಡಗಿದರೆ ನಿರಾಶೆಯಾಗದು. 

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ನೆನಪೇ ಸಂಗೀತ (ಪುಸ್ತಕ ಯಾನ - 1)

ಪುಸ್ತಕದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ : ನೆನಪೇ ಸಂಗೀತ

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣ

ಅರಿಯದ ವೈರಾಗ್ಯ ಹರಹಿಕೊಂಬುದಕಿಂತ ಎಂದವರ ಜೀವನ ಕಥನವಿದು

'ನೆನಪೇ ಸಂಗೀತ ' ಇದು 'ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣ'ರ ಜೀವನ ಕಥನ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಠಾಧೀಶ, ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿದ್ದವರು. ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಲೌಕಿಕಕ್ಕೆ ಬಂದವರು. ಈಗ ಇವರು ದಾಸರ ಪದಗಳ ಹರಿಕಾರ, ಸಂಗೀತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇವರ 'ಪಿಳ್ಳಂಗೋವಿಯ ಚೆಲ್ವ ಕೃಷ್ಣನ' , 'ನಮ್ಮಮ್ಮ ಶಾರದೆ', 'ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲವೋ' ಇಂತಹಾ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿರುವ ಖ್ಯಾತನಾಮರು.

ನನಗೂ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿಯುವಾಗ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಈಜಲು ಬಂದದ್ದು ಯಾಕೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅವರು ಇದನ್ನು ಜೀವನ ಕಥನವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಎರಡು .ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ 'ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳದೇ ಉಳಿದುದು ಬಹಳಷ್ಟಿವೆ. ಮತ್ತದು ಬೇಕೆಂದೇ ಹೇಳದೇ ಉಳಿದದ್ದು. ಹಾಗೆಂದು ಹೇಳಿದವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಂತೂ ಇಲ್ಲ !' ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ತೀರಾ ವೈಯಕ್ತಿಕವನ್ನು ಕೆದಕಿ ತಿಳಿಯುವೆನೆಂದು ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರ ಸಂಗೀತ ಹಾಗೂ ತೆರೆದಿಟ್ಟಷ್ಟು ಬದುಕನ್ನು ನೋಡೋಣ. 

ಕೆಲವರ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತೀರಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಬರೆದುಕೊಂಡಾಗ , ಅದನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅವರ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗದು. ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣರು ಹೇಳುವಂತೆ.. ಅವರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಅಡ್ಡ ದಾರಿ ಹಿಡಿದೋ ಅಥವಾ ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿಯೋ ಸುಖ ಅನುಭವಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲದ್ದೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿ ಅವರನ್ನು ದಿಟ್ಟ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಹಾಗಾದರೆ, ಸನ್ಯಾಸತ್ವ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅವರು ಒಪ್ಪಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ..??

ಬಾಲ ಸನ್ಯಾಸತ್ವ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವರು ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಹಾಗೂ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯನ್ನು ತಂದಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬ ಮಠಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದು ಹಾಗೂ ಮುತ್ತಜ್ಜ ಹಾಗೂ ತಾತ ಸನ್ಯಾಸತ್ವ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದು ಸಹಾ ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವೆನಿಸುತ್ತದೆ. 

ಮೊದಲಿಗೆ ನೆನಪ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ ಪಲ್ಲವಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಪರಿಚಯ, ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಬೆಳೆದ ವಾತಾವರಣದ ಸ್ಥೂಲ ಪರಿಚಯವಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತದ ವಾತಾವರಣ ಇದ್ದದ್ದು ಇವರು ಸಂಗೀತದತ್ತ ಒಲವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಮಠದಲ್ಲಿಯೇ.. 

ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣರ ಹೆಸರು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದುದ್ದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಹೆಸರಿನ ಕುರಿತು ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿತ್ತು. ಇವರ ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದ ಹೆಸರು ಯೋಗೀಂದ್ರ. ನಂತರ ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣರೆಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದದ್ದು. 

ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಮಠದ ಸ್ವಾಮಿಗಳಾದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿವೆ. ಸುಧಾರಣೆ ಮಾಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ ಹಣವನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಮೊದಲಿದ್ದ ಕುಮಾರ ಕೃಪಾ ಮುಂಭಾಗದ ಜಾಗವನ್ನು ತಾರಸಿ ಇರುವ ಮಳಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿ ಬಾಡಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದರಿಂದ ಮಠದ ಆದಾಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರೂ ಸಹಾ ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಗಳ, ಕಟ್ಟಡಗಳ ನಡುವೆ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿದೆ. ಇದು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಷ್ಟೇ.. ಇಂತಹಾ ಕೆಲ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಒಂದು ರೀತಿ ಒಳ್ಳೆಯದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಗೆಟಿವ್ ಎನ್ನಿಸಿದ್ದರ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಬಿಳಿನೆಲೆಯ ಶಾಲೆ ಇವರ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಹೆಗ್ಗುರುತು. 

ಮಠದ ಮಡಿ, ಆಚರಣೆ, ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ , ಅಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳು, ಹರಿಕಥಾ ಪ್ರಸಂಗ, ಉಡುಪಿಯ ಮಠ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ಶ್ರೀಗಳು ಇದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಆಪ್ತರಾದ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ತೋಳ್ಪಾಡಿಯವರ ಒಡನಾಟದ ಕುರಿತೂ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಮಠದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಪರಂಪರೆ ಇದ್ದಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ತೀರಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗವುದು ಇವರ ತಮ್ಮನನ್ನೇ ಅಲ್ಲಿನ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸುವುದೆಂದು. ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಸಂಗ ಕೂಡಾ ಬಾಲ ಸನ್ಯಾಸಿಯನ್ನೇ ಪೀಠಾರೋಹಣಕ್ಕೆ ಆರಿಸಿರುವಾಗ ಎರಡೂ ಪ್ರಸಂಗಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣರು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಅನುಭವವೇ ಇತ್ತಲ್ಲ.. ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಮನೆ, ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಹಣ, ಇಚ್ಛೆಯನರಿವ ಸತಿ ಹಾಗೂ ವೆಚ್ಚದ ಹಣ ಸನ್ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ್ದಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದವರು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಸನ್ಯಾಸತ್ವ ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ವೈರಾಗ್ಯದ ಹಂತ ಬಾಲ್ಯ, ಗೃಹಸ್ಥ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥ ದಾಟಿದ ನಂತರ ಬಂದರೆ ಪರಿಪಕ್ವವೆಂಬುದು ಅವರ ಅಂಬೋಣ. ಹಾಗಾಗಿ, ತಾನೂ ಆ ಇಬ್ಬರ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಆದ ತಪ್ಪು ಮರುಕಳಿಸುವುದು ಬೇಡ ಎನ್ನುತ್ತಾ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಎಷ್ಟೋ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ತಾವು ದಾಸರ ಪದಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಮಾಡಿ ಸಂಪಾದಿಸಿ ನೀಡಿದ್ದಾಗಿದೆ. 

25 ವರ್ಷಗಳು ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕಳೆದರೂ ಲೌಕಿಕದತ್ತ ಮನಸ್ಸು ತುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಈ ಜೀವನ ಕಥನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸುಸ್ಪಷ್ಟ. ಗಣಪತಿಯ ಮದುವೆಯ ಹಾಗೆ ಅದು ದಿನೇ ದಿನೇ ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿದ್ದರೂ ಅದೆಲ್ಲದರಿಂದ ಇವರು ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಸುಧಾರಣೆ ಆಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಒಪ್ಪುವ ಮಾತು.

ಇನ್ನು ಇವರಿಗೂ ರಮಾ ಅವರಿಗೂ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡ ನಂಟಿನ ಬಗ್ಗೆ, ಸನ್ಯಾಸತ್ವ ತ್ಯಜಿಸಿದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆನಂತರದ ಬದುಕನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೊನೆಯ ನಾಲ್ಕೈದು ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಲುಪ್ತವಾಗಿದೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ ತೋಳ್ಪಾಡಿಯವರ ಕುರಿತು ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಉಲ್ಲೇಖವಾಗಿದೆ ಎನ್ನಿಸಿತು. ಬರೆದಿರುವಷ್ಟೂ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ರಸಗವಳವನ್ನು ಉಣಿಸಿದಂತಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಎನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಜೀವನ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಇದಿಷ್ಟೇ ಸಾಕು ಎನಿಸಿದ್ದೂ ಹೌದು. ದಿಟ್ಟ ನಡೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಸತ್ಯ ಘಟನೆಗಳ ನಿರೂಪಣೆ ಮನದ ತಂತಿಯನ್ನು ಮೀಟಿ ನೆನಪೇ ಸಂಗೀತದಂತೆ, ಸಂಗೀತದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತದೆ.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಪುಸ್ತಕ ಯಾನ

 

ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಅದೆಷ್ಟು ಪಾಠ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ. ಅಲ್ಲವಾ..?? "ದೇಶ ಸುತ್ತು, ಕೋಶ ಓದು" ಎನ್ನುವ ಮಾತಂತೂ ಜನಜನಿತ. ದೇಶ ಸುತ್ತುವ ಆಯ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗುವುದೋ..?? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..! ಏಕೆಂದರೆ, ದೇಶ ಸುತ್ತುವ ಬರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಜಾಗಗಳನ್ನೇ ನಾವಿನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಹಾಗೂ ಆಲೋಚನೆ ಕೂಡಾ ಇದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ. ಆದರೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳು ಹಾಗಲ್ಲ. ಒಂದೆಡೆ ಕುಳಿತು ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿಡಿದರೆ ಸಾಕು. ಪ್ರಿಂಟೆಡ್ ಸಿಗದವರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿಯೇ ಇ-ಬುಕ್. ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಯ್ಕೆ ಇರುವ ಆಡಿಯೋ ಬುಕ್. ಈಗಂತೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಬಗೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು.. ದಿನಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಓದುಗನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಲೇಖಕರೇ ಇದ್ದಾರೇನೋ ಎನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕಟಿತ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಜೊಳ್ಳು ಸಾಹಿತ್ಯ ಎರಡನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ.. ಯಾವುದು ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವೇ ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. 

"ಡೋಂಟ್ ಜಡ್ಜ್ ಬುಕ್ ಬೈ ಇಟ್ಸ್ ಕವರ್" ಎನ್ನುವಂತೆ ಯಾವುದೇ ಲೇಖಕನನ್ನು, ಅವರ ಜೀವನವನ್ನು ಅಥವಾ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟವನ್ನು ಅಥವಾ ಮತ್ತಾರೋ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ.. ಏಕೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗನ ಶೈಲಿಯೂ ವಿಭಿನ್ನ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕಾದಂಬರಿ, ಇನ್ನೂ ಹಲವರಿಗೆ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆ, ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆ ಹೀಗೆ.. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತಹಾ ಲೇಖಕರ, ವಸ್ತು-ವಿಷಯದ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ನಾವು ಓದುತ್ತಲೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ನನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದ ವಿಚಾರಗಳೆಂದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಸೆಳೆಯದಿದ್ದರೂ.. ಕಥಾವಸ್ತುಗಳಂತೂ ಬಹಳವೇ ಚೆಂದವಿರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೂ ಅನನುಭವಿ ಲೇಖಕರು ಎಂದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟವರ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನನಗೆ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಕಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ಇಷ್ಟಪಡುವ ಸಾಲುಗಳು ಸಿಕ್ಕುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಪುಸ್ತಕ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆಯೂ ಆಧಾರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು, ಅನುಭವ, ವಯಸ್ಸು ಎಲ್ಲವೂ ಪರಿಪಕ್ವವಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 

ಆಗಿನ್ನೂ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲು ಶುರು ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಸಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ.. ಅವರಿಗೆ ಅದು ಬೋರಾಗಿ ಹೋಗಬಹುದು. ಅದರ ಬದಲಿಗೆ, ಮೊದಲಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕಥಾವಸ್ತುವಿನ ಕಥಾಸಂಕಲನವನ್ನು ಅಥವಾ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಕೈಗಿತ್ತರೆ ಅವರಿಗೆ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು. ಅಂತಹಾ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಹೆಚ್ಚು ರುಚಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಇನ್ನೂ ಓದಲು ಸರಿಯಾಗಿ ಶುರುಮಾಡಿದ ಅಥವಾ ಓದಿನ ಕುರಿತು ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದವರನ್ನು ನೋಡಿ ಯಾರೋ ಕವಿಯೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ ಚೆಂದದ ಮಾತೊಂದು ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. "ಅವರಿಗಿನ್ನೂ ಓದಿನ ಕುರಿತು ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆದಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದರೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವರಿಗಿನ್ನೂ ಅವರ ಆಸಕ್ತಿ ಕೆರಳಿಸುವಂತಹಾ ಪುಸ್ತಕ ದೊರೆತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು". ಇದು ಹೌದಾದರೂ.. ಅಂತಹಾ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಹಾ ಅವರವರ ಆಸಕ್ತಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರ, ಹವ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. 

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಕೆಲವು ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ ಮಧ್ಯಂತರದ ನಂತರದ ಕಥೆ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸುವಂತಹಾ ಪಾತ್ರಗಳ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ದೊರೆಯಬಹುದು. ಈ ಅನುಭವ ನನಗೂ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಆಗಿದೆ. "ಅಯ್ಯೋ.. ಆ ಪಿಚ್ಚರ್ರಾ..?? ಪೂರ್ತಿ ನೋಡಿದ್ಯಾ...?? ನಾನಾಗಿದ್ರೆ ಇಂಟರ್ವಲ್ ನಲ್ಲೆ ಎದ್ದು ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೆ." ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ, ನನಗೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಸಿನಿಮಾವನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನಾಗಲಿ ಅದು ಎಷ್ಟೇ ಮಹಾನ್ ಬೋರು ಎನ್ನಿಸಿದರೂ.. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟವಾದರೂ.. ಪೂರ್ತಿ ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು..?? ಯಾವುದೋ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕೊನೆಯ ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಎಂತಹದ್ದೋ ಟ್ವಿಸ್ಟ್ ಸಿಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ಮೋಟಿವೇಷನ್ ಸಿಗಬಹುದು. ಯಾವುದೇ ಆದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. "ಒಳ್ಳೆಯವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದ ದುರ್ಯೋಧನನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯವರು ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಕೆಟ್ಟವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದ ಧರ್ಮರಾಯನಿಗೆ ಕೆಟ್ಟವರೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಂತೆ. " ಹಾಗೆಯೇ.. ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ-ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಒಪ್ಪದಕ್ಕದ್ದೇ. ಅಲ್ಲವೇ..??

ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಓದು ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರೆ, ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅದೇ ಓದು ಮನಕಲಕಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ದುಗುಡದ ಕೂಪಕ್ಕಿಳಿಸುವುದು ಸಹಾ ಹೌದು. ಆದರೆ, ಅಂತಹಾ ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಗೂ ದುಗುಡವನ್ನು ದೂರಪಡಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ 'ನಾನೇಕೆ ಬರೆಯಲಿ..?' ಎಂದು ನನಗನಿಸುವುದಂತೂ ಹೌದು. ಏಕೆಂದರೆ, ಓದಬೇಕಾದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದು ಹೋಗಿವೆ. ನಾನಿನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಬಹಳವೇ ಇದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ವಿಷಯವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಆ ಪ್ರಚಲಿತ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಂಡಾಗ.. ಅದಾಗಲೇ ನಾನು ಇಂತಹಾ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಕಥೆಯಲ್ಲೋ.. ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲೋ.. ಇಂತಹವರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲೋ.. ಕಂಡಿದ್ದೇನಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಭಾವ ಮೂಡುವುದೂ ಹೌದು. ನಾವು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ.. ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಓದಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ನಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ದಾಟಿಸಬೇಕು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. 

ಹೀಗೆ ಓದಿನ ಸುಖಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತೆರೆದುಕೊಂಡರೆ, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಕಷ್ಟವೇ ಕಷ್ಟ. ಓದುಗರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಇದರ ಕುರಿತು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ಓದು, ಏಕಾಗ್ರತೆ ಮೂಡಿಸದೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿಯೇ ಓದುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಮೂಡದಿದ್ದಾಗ ಫಿಕ್ಷನ್ ಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೂತು ಒಂದೇ ಗುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿರುವುದೂ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಓದು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ನಿರಂತರ ಕಲಿಕೆ. ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಮುಗಿಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಓದು ಮುಗಿದಿದೆ ಅಷ್ಟೇ.. ಆದರೆ, ನಾವೆಷ್ಟು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಹಾಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನೆನಪಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟರೆ ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ದಕ್ಕುತ್ತದೆ..? ಹಾಗೆಂದು ನಾವು ಹವ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಓದುವ ಓದಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಲವೊಂದು ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಕಥೆ ನೆನಪಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳ ಪಾತ್ರಗಳ ನೆನಪಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಪಾತ್ರಗಳ ಹೆಸರು ಥಟ್ ಅಂತ ಹೊಳೆದರೂ.. ಸ್ಥಳಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಮಿಸ್ ಆಗಿ ಬಿಡಬಹುದು. ಅಥವಾ ಆ ಓದು ಇನ್ನಷ್ಟು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಓದಿದಾಗ ಹೊಸ ಓದು ಎನಿಸಬಹುದು. 

ಹೊಸ ಓದು ಹಾಗೂ ಮರು ಓದು ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾ ಬಹಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮರು ಓದು ಸಹ ನಮ್ಮಲ್ಲೇನೋ ಹೊಸತನವನ್ನು, ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಬಹುದು. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಓದು.. ಹೊಸ ಓದು ಹಾಗೂ ಮರು ಓದಿನ ಸಮ್ಮಿಲನ. ಎಷ್ಟೋ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕುರಿತು ಓದಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಅದನ್ನು ದಾಖಲಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ನಾನು ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕುರಿತು ಕೊಂಚವಾದರೂ ಬರೆದರೆ ನನ್ನ ಮರು ಓದಿನಲ್ಲಿ, ಹಿಂದೆ ಬರೆದಿದ್ದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು ನನ್ನ ಆಲೋಚನಾ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಯಿತು. 

ನನ್ನ ಓದಿನ ಪಯಣ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಓದಿನ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಇದನ್ನು ಓದಿದ ನಂತರ, ನೀವು ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಓದಿದ್ದರೆ, ನಿಮಗೆ ಹೇಗನಿಸಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅಥವಾ ನೀವಿನ್ನೂ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿರದಿದ್ದರೆ.. ಅದು ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿತು ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಸವಾದರೆ ಅಥವಾ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು ಎನ್ನುವ ಅಂಶವಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಓದಿನ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾ ನೀವು ಈ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಾನಂತೂ ಸದಾ ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತೀರಿ ಅಲ್ಲವೇ..??

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

E- ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆ

 

ಇಂದು ಎಲ್ಲವೂ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗ. ಈ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಅಂತಹದ್ದರಲ್ಲಿ ಓದು ಕೂಡಾ. ಇಂದು ಓದು ಕೂಡಾ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಓದಿದರೂ, ಹೇಗೆ ಓದಿದರೂ ಓದು ಓದೇ ಅಲ್ಲವಾ..?

ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯವಿದ್ದರೂ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಸಮಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ, ಮೆಟ್ರೋದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ಕೂಡಾ ಓದು ಸಂಗಾತಿಯಾಗಬಲ್ಲದು.

ಏನನ್ನು ಓದಬೇಕು ? ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದು ಅವರವರ ಭಾವ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟದ್ದು. ಆದರೆ, ಮನಸ್ಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿಯೂ ಏನಾದರೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯದ್ದು, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಅಥವಾ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು, ಇಷ್ಟವಾಗುವುದು ಹೀಗೇ ಏನಾದರೊಂದು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಮನಸ್ಸು ತೆರೆದು ನೋಡುವುದು, ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾನು ಕೇಳಿರುವ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಾಂತವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಅಂಚೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದು ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಪುಟಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದ ಪತ್ರ. ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬರು ಅದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತಂದು ಕೊಟ್ಟು " ಇದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ದೂಷಿಸಿ, ಬೈದು ಬರೆದಿರುವ ಪತ್ರ. ಇದು ಯಾರಿಗೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದಿರುವ ಪತ್ರ." ಎಂದರು. " ಆಗಲಿ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಪತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಓದಿದರು. ನಂತರ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಗುಂಡು ಸೂಜಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದು ಹೇಳಿದರಂತೆ.. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಉಪಯೋಗವಾಗುವುದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ.

ನಾವು ಏನೇ ಓದಿದರೂ ನಮಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರೂ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಅಂಶ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಓದಿನ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಬರಹಗಾರರಾಗಿದ್ದರಂತೂ ಅವರ ಬರಹಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಧಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ವಾಗ್ಮಿಗಳು ಅಥವಾ ಲೀಡರ್ ಗಳಿಗೆ ಅವರ ಮಾತು ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಬರೆದುದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಲಾರರು. ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಬರಹಗಾರ ಬರೆಯಲಾರ. ಅದು ಅವರವರ ಆಲೋಚನಾ ಪರಿಧಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.

ನಾನು ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕೆಲ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು, ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನೀವು ಈ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಬಹುದು. ಇದು ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲ, ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವಳು ನಾನಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೆಲ ಮಾತುಗಳು ಹಾಗೂ ಪುಸ್ತಕದ ವಿಚಾರಗಳು.

E- ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ನಾನು ಓದಿದ ಹಾಗೂ ಓದುತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರ ವಿನಮಯ ಇದು ಅಷ್ಟೇ.

ಈ ಸರಣಿ ಬರಹಕ್ಕೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಹಕಾರ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಓದಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಭಾವಗಳ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಪುಟಗಳು

 

ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿರುಮ್ಮಳವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಡಲಾಗುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಅಲ್ಲವಾ ? ಒಲವೆಂದರೆ ಒಮ್ಮುಖ ಭಾವವಲ್ಲ, ಬಲವಂತದ ಹೇರಿಕೆಯಿಂದ ಬರುವುದು ಸಹಾ ಅಲ್ಲ. ಅದೇಕೋ ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇಷ್ಟೇ. ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆತಿಯಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಇರಬಲ್ಲೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಪತ್ನಿಯಾಗಲಾರೆನೇನೋ.. ಒಲುಮೆ ಎಂಬುದು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬರಬೇಕು. ಮಾಂಗಲ್ಯ ಬಂಧನದಿಂದ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಮನಸ್ಸುಗಳ ಬೆಸುಗೆಯಾಗಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ.. ? ರಾಶಿ, ನಕ್ಷತ್ರ, ಜಾತಕ, ಗಣಕೂಟ ಎಲ್ಲವೂ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾದರೆ ಕೊಡು-ಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯು ಸಹಾ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗಬೇಕು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ರಾಜಿಯಾಗಿ ಮದುವೆ ಸಹಾ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು. ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ಮನ ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳ, ಹೊಂದಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯರ ಮಾತಿಗೆ ಕಟ್ಟು ಬಿದ್ದು, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಕೈ ಗೊಂಬೆಗಳಾಗಿ ವಿವಾಹ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದೆವು. ಮುಂದೆ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೋ, ಗೃಹಸ್ಥ ಧರ್ಮ ಎನ್ನುತ್ತಲೋ ಜೊತೆಗೇ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಸಿಗೆಯ ಸುಖಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿ ಬೇಕಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅವನ ಕಾಮದಾಹಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಜೀವವಾಗಿ ನಾನಿರುತ್ತೇನೆ. ಅದನ್ನೂ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂಬಂತೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಎಲ್ಲರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮುದ್ರೆ ಬಿದ್ದ ವ್ಯಭಿಚಾರ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ವಿವಾಹ ಬಂಧನ. ಈ ಭಾವಗಳು ಈಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ಔಟ್ ಡೇಟೆಡ್ ಅಲ್ಲವಾ..? ನಾನು ಈ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಬಲ್ಲೆನಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸದಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ 

ನಾನು ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆಯಾ ? ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಾವಗಳೇ ಉದಿಸುವುದಿಲ್ಲವಾ ? ಅಥವಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಕಾಣೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆಯಾ ? ಭಾವಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ನಾನು ಲೋಕದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಭಾವಪೂರ್ಣ ಲೇಖಕಿ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವನಿಗೆ ಇದರ ಕುರಿತು ಸಣ್ಣ ಅರಿವಾದರೂ ಇರಬಹುದಾ ? ನಾನು ನನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇನೆಂದರೆ ಅವನು ಒಪ್ಪಬಹುದಾ ? ಅವನ ಮನೆಯವರದ್ದಾರದ್ದೂ ಆಕ್ಷೇಪ ಇರಲಾರದಾ ? ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮನೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ತೋರಬಹುದಾ ? ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಮಾತುಗಳು ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಚುಚ್ಚು ಮಾತುಗಳಂತೂ ಸಿಗಲಾರವೇನೋ? ನೋವು ನೀಡುವುದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಪದಗಳಲ್ಲ, ನಮ್ಮದೇ ಭಾವಗಳು, ನಮ್ಮದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು. ಬಹುಶಃ ನಾನೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವೆನಾ ? ನಾನು ತೋರುವ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸಹಾ ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆಯಾ ? ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಎಂಬ ಮುಖವಾಡದ ಬದುಕನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕಾ ? ಕೃಷ್ಣ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನಗೇ ಅರ್ಪಿತ. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಇಬ್ಬರು ಗೆಳೆಯರು ನೀವುಗಳೇ.. ಒಂದು ಡೈರಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ. ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಬಿಚ್ಚಿಡದ ಡೈರಿ. ತಾನು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಿಂದಲೇ ಉತ್ತರಿಸಿಯೂ, ಉತ್ತರಿಸದ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ.
ಕೃಷ್ಣಾರ್ಪಣ ಮಸ್ತು ಎಂದು ಡೈರಿಯನ್ನು ಬರೆದು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಮಲಗಿದಳು ಪರಿಣಿಕಾ

ಮದುವೆಯಂತೂ ಆಯಿತು. ಇಷ್ಟಾಕಷ್ಟಗಳ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆ ನಾವು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರುಗಳು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದರು ಆದರೆ ನಾವುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಸಂಕೋಚದ ತೆರೆ ಕಳಚಲಿಲ್ಲ. ಕೊಂಚವಾದರೂ ಮುಂದುವರಿದು ನಾನೇ ಅವಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕಿತ್ತೋ ಏನೋ.. ಅವಳ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರ ಎದುರಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುವವನು ನಾನು. ಯಾಕೋ ಅವಳ ಕಣ್ಣ ಕಾಂತಿಗೆ, ಸ್ವಚ್ಛ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗುವಿಗೆ ಸೋತು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಅವಳ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ನಾನು ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ವಿವಾಹ ಬಂಧನವಾಗಬಾರದು ಅವಳ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಅವಳಿಗೇ ಬಿಡಬೇಕು. ನಮ್ಮತನವನ್ನು ಕೊಂದುಕೊಂಡು ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬದುಕಬಾರದು, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರಿತು ಒಂದಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕು. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಅವಳು ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡೇ ಬದುಕಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಮೃದು ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಹಾಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡಬೇಕು. ಹಾಡು ಹಾಡಲು ಬರುವುದೇ ಅವಳಿಗೆ ? ಅವಳ ಜೇನು ದನಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿದರೆ ಯಾವುದೋ ವೀಣೆಯ ಸ್ವರ ಮೀಟಿದಂತಿರುತ್ತದೆ. ಪತಿ-ಪತ್ನಿಯರಾಗಿ ಬಾಳುವ ಮೊದಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಬೇಕು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಂದಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಕಾಮದಿಂದಲ್ಲ. ಕಾಯುವಿಕೆಗೆ ದಕ್ಕದ, ಒಲಿಯದ ಪ್ರೀತಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ

ಕಾಯುವಿಕೆಯ ಅರ್ಥ ಕಲಿಸಿದವಳು ರಾಧೆಯಾದರೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಮೂಡಿಸಿದವನು ಕೃಷ್ಣ. ಕೃಷ್ಣನ ಪರಮ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಾಠ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕೆ? ಅಂತರ್ಮುಖ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಡೈರಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಂಗಿಸಲಾರದು ಎಂಬ ಧೈರ್ಯದಿಂದ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನವಳೊಡನೆ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಭಾವಗಳು ಪದಗಳಾಗುವುದು ಕಷ್ಟ. ಈ ಡೈರಿಯನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಸಂಗಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚು ಮರೆ ಇರಬಾರದಲ್ಲ.
ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಬಗೆಯನ್ನು ಹೇಳುವೆ. ಗಂಡಸಿಗೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸು ಅರ್ಥವಾಗದು. ಭಾವಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಬಗೆ ಅಷ್ಟು ತಿಳಿಯದು. ನಾನೊಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಓದುಗ. ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಓದುವ ಬರಹಗಳು "ಸಖಿ"ಯವರದ್ದು.  ನಿಮಗೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಆಲೋಚನೆ ಬರಲು ಕಾರಣ ಅವರು. ಬದುಕಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ. ಅವರ ಭಾವಚಿತ್ರ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಹೇಗಿದ್ದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವರ ಬರಹಗಳು ಪ್ರಭಾವಿಸಿವೆ. ಹಸಿಬಿಸಿ ಪ್ರೇಮದ ಕುರಿತು ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ, ಅವರ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರೇಮದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನನ್ನು ಅಗಾಧವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿಸಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಓದಿ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ ಎಂದು ಬರೆದು ಡೈರಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಮಲಗಿದ ಅಭಿನವ್.

ಎರಡೂ ಪುಟದ ಡೈರಿಯ ಭಾವಗಳೂ ಒಂದಾಗಲಿದ್ದವು. 

ಮರುದಿನ ಕಾಫಿ ಜೊತೆಗೆ ಡೈರಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಅಭಿನವ್, ಕಾಫಿ ಹೇಗಿದೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ.. ಬಲವಂತದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಬೇಡ. ಈ ಡೈರಿಯನ್ನು ಓದಿ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ ಎಂದು ಡೈರಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ನಡೆದ ಅಭಿನವ್. ಪರಿಣಿಕಾಳದ್ದು ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಉತ್ತರ.


ಕಾಫಿ ಜೊತೆಗೆ ಅಭಿನವ್ ನಡವಳಿಕೆ ಅದೇಕೋ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು ಪರಿಣಿಕಾಳಿಗೆ. ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಭಾವ ತಾನು ಬಯಸಿದ್ದೇ ಆಗಿದ್ದಿತ್ತು. ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರ ದೊರೆತಿತ್ತು. ತಾನೇ ಮುಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಡೈರಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದಳು. ಮೊದಲ ಪುಟ ತೆರೆದವನಿಗೆ "ಸಖಿ" ಎಂದು ಅವಳು ಬರೆದದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅವಳ ಮುಗುಳ್ನಗು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿತ್ತು. 

ರಾತ್ರಿ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿಕಾ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೇಳುತ್ತಾ ಮಂತ್ರಮುಗ್ದರಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು ಅಭಿನವ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ.. ನಂತರ ಅಭಿನವ್ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು ಅವನ "ಸಖಿ"

~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಕತೆ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅನ್ನೋ ಕೋರ್ಸ್ ಗೆ ಮೊದಲಿದ್ದ ಬೆಲೆ ಈಗಿಲ್ಲ. ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಸೈನ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ ಅವರ ಮುಂದೆ ಇರುವುದು ಎರಡೇ ಚಾಯ್ಸ್ ಅನ್ನೋ ತರಹಾ ಬಿಂಬಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೋ ಮೆಡಿಕಲ್, ಇಲ್ಲವೇ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ ಬೆಲೆ ಇತ್ತು ಆದರೆ ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು-ಮೂವರು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳು. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ ? 

"ಹುಡುಗಿ ಕುಳ್ಳಿ, ನೋಡೋಕೂ ಸುಮಾರು. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ ಅಂದ್ರೆ ಮದುವೆ ಮಾಡೋಕು ಸುಲಭ ಆಗುತ್ತೆ" ಇದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಮಾತುಕತೆ. "ಕೆಲಸಕ್ಕೇನೂ ಕಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೂ ಬಿ.ಇ ಮಾಡಲಿ" ಅನ್ನೋ ವಿಚಿತ್ರ ಮನೋಭಾವದವರು. "ಮೆಡಿಕಲ್ ಸೀಟ್ ಅಂತೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಪಕ್ಷ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಗೆ ಆದ್ರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮರ್ಯಾದೆ ಉಳಿಸು ಮಾರಾಯ" ಹೀಗೇ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದ್ರೆ ಪಟ್ಟಿ ಮುಗಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. 

ಬೇಕಾದ್ರೆ ಯಾವುದೇ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಯಾವುದೇ ಬ್ರಾಂಚ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ 75% ಜನ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೋ, ಮತ್ತಾರ ಮಾತು ಕೇಳಿಯೋ ಅಥವಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಯೋ ಬಂದಿರುವುದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೇ ಮಗು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಎರಡನೇ ಮಗುವಿಗೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಫಿಕ್ಸ್. ಇವತ್ತು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಬರೀ ಡಿಗ್ರಿಯ ಹೆಸರಾಗಿ ಮದುವೆಯ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಾದಂತಿದೆ. ಇಲ್ಲವೇ, ಗ್ರಾಜುಯೇಷನ್ ಡೇ ಅಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ಫೋಟೋಗೆ ಮೀಸಲು.

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಿದರೂ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ Call Center ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ. ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಅದನ್ನು ಬಿಡಲೂ ಆಗದೆ, ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸ್ಕಿಲ್ ಇಲ್ಲದೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಪರಿ ನೋಡಿದರೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಈ ಕೆಲಸದ ಹಿಂದೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳ placement ವಿಭಾಗದವರ ಕೈವಾಡವಿದೆ. ಸತ್ಯ ಕತೆ ಏನು ಗೊತ್ತಾ.. ?

Placement ಆಗಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಬ್ಯಾನರ್ ನಲ್ಲಿ 200 ರಿಂದ 300 ಜನರ ಫೋಟೋ ಇರುತ್ತದೆ.100% placement ಎಂಬ ಒಕ್ಕಣೆ ಬೇರೆ.. ಆದರೆ, ಅಸಲಿಯತ್ತು ಏನೆಂದರೆ ಹೀಗೆ ಆ ಕಂಪನಿ 10 ರಿಂದ 15 ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಆಷ್ಟಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿರುತ್ತದೆ. ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದು, ರಿಸಲ್ಟ್ ಪಡೆದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ರೌಂಡ್ ಗಳ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾದು ಕೂತಿರುತ್ತದೆ. ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಪಾಸಾದರೂ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ರೆಫರೆನ್ಸ್ ಅತೀ ಅಗತ್ಯ. ಈ ಕುರಿತು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜ್ ಕಡೆಯಿಂದ placement ಆಗಿದೆ. ಉಳಿದದ್ದು ನಿಮಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು, ಇದಕ್ಕೆ ನಾವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಉತ್ತರ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿರುವುದು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಅಥವಾ ಅವರ ಬ್ರಾಂಚ್ ಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಕೆಲಸಕ್ಕಲ್ಲ, call center ನ, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ.

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಪೈಪೋಟಿ ಯಾಕೆ ಅಂತಾ ಕೇಳ್ತೀರಾ ?

ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇಂದಿನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಕಿಲ್ ಗಳು ಇರುವ ಸಿಲೆಬಸ್ ಅನ್ನು ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. Cloud computing, Artificial intelligence, machine learning ಎಲ್ಲವೂ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಭೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಹಳೆ ಕಾಲದ ಔಟ್ ಡೇಟೆಡ್ ಸಿಲೆಬಸ್. ಹೋಗಲಿ, ಅದನ್ನಾದರೂ ಹೇಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಗೊತ್ತಾ..? "ನಮಗೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನಿಮಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನೋಟ್ಸ್ ಕೊಡ್ತೀವಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಇಂಟರ್ನಲ್ಸ್ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ." ಅರ್ಧ ಕ್ಲಾಸ್ ಆಗಲೇ ಬಂಕ್ ಮಾಡಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನರ್ಧ ಕ್ಲಾಸ್ ಹೀಗೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹವರ ಮಧ್ಯೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಲೆಕ್ಚರರ್ ಗಳು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸ ಏನು ಅಂದರೆ ಇಂತಹಾ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಗಳ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ರಿಸಲ್ಟ್ ಕಡಿಮೆ, ಆದರೆ ಓತ್ಲಾ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಇಂಟರ್ನಲ್ಸ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟ, ಪಾಠವೇ ಮಾಡದೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೊಟ್ಟು ಬರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಅಲ್ಲಿ 100 % ರಿಸಲ್ಟ್.


Skillful Engineer ಗಳ ಕೊಲೆಯಾಗುವುದು ಎಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾ ? ಭಾಗಶಃ ಅವರ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಗಳಿಂದಲೇ.. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ Xerox ನ Xerox ಕಾಪಿಯಂತೆಯೇ ಅಚ್ಚಾಗಿರಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ತಪ್ಪಾದರೆ ಅದನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ

ಯಾವುದಾದರೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡಿರುವವರನ್ನು ಕೇಳಿ ನೋಡಿ.
C program ಅಲ್ಲಿ
#include<stdio.h>
#include<conio.h>

ಈ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೇನೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇಳಿದರೆ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಹೇಳಿ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಗೆ ಬಂದ ನಂತರವೂ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಅನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಅವರ ಜೆರಾಕ್ಸ್ ನೋಟ್ಸ್ ಅನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಇರುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾವು ಗೂಗಲ್ ಮಾಡದೇ, ಟೆಕ್ಟ್ ಬುಕ್ ಓದದೇ ಇನ್ನೂ ಅವರ ಪಾಠವನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕೂರುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ?

ಇನ್ನು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗಿಂತ, ಅಲ್ಲಿ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ. ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಏನು ಕಲಿತೆ ಎಂಬುದು ಅಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ರಿಪೋರ್ಟ್ ನ format ಸರಿ ಇದ್ದರೆ ಆಯಿತು. ಪೇಜ್ ತುಂಬಿಸು, ಆ ಇಮೇಜ್ ಹಾಕು, ಈ ಟೆಸ್ಟ್ ಇರಲಿ. ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರದಿದ್ದರೂ ರಿಪೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಥಿಯರಿ ತುಂಬಿಸಿಟ್ಟಿರಬೇಕು. ಇನ್ನು ಆ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದಾ, ಯಾವುದೋ consultancy ಇಂದ ತಂದಿದ್ದಾ..? ಯಾವುದೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಗಳೇ ಹೇಳುವುದೂ ಉಂಟು.. xxxx Consultancy ಗೆ ಹೋಗಿ ಎಂಬುದಾಗಿ. ಸ್ವಂತ ಕೌಶಲ್ಯದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅವರುಗಳು ನಂಬಲು ಸಿದ್ದವೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವರಿಗಿಲ್ಲದ ಜ್ಞಾನ ಅವರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಒಪ್ಪಲು ಸಿದ್ದವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಕಲಿಯಲು ಯಾವುದಾದರೂ ಕೋರ್ಸ್ ಇಂದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಅಗತ್ಯವಾದರೂ ಏನು ? ಆ ಕೋರ್ಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸ್ಕಿಲ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕಲ್ಲವಾ ??

ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ನ ಪಾಸಿಂಗ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ 35. ಮೆಡಿಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕೂಡಾ ಹೀಗೆಯಾ.. ? ಪಾಸಿಂಗ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಮಾತ್ರ ಪಡೆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳು ಫೇಲ್ ಆಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.ಆದರೆ, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ನ ವಿಶೇಷ ಅಂದರೆ 8 ವರ್ಷ ಸಮಯ ಇರುತ್ತದೆ, ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದಲ್ಲಿ ಆಯಿತು. ಅದೂ ಪಾಸಿಂಗ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ತೆಗೆದರೆ ಸಾಕು, ಬ್ಯಾಕ್ ಆಗಿರುವುದನ್ನು 2 ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಪಾಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಪಾಸ್ ಆದರೂ ಸಾಕು. ಯಾರೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಮುಗಿಸಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಒಂದು ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಅನ್ನು ಬರೆದು ಪಾಸ್ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳಲಾರರು, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದರೆ ಆಯಿತು.

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಗೆ ಮೊದಲಿದ್ದ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ, ಬೆಲೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿರುವವರು ನಾವುಗಳೇ ಎಂಬುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಈಗ ಅದು ಕೂಡಾ ಹತ್ತರಲ್ಲೊಂದು ಡಿಗ್ರಿ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರಂತಹಾ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳು ಈಗಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗಿದ್ದಂತಹಾ ಗುರುಗಳು ಈಗ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲಾರರು. ಎಲ್ಲೋ 5% ಅಂತಹವರು ಸಿಗಬಹುದಷ್ಟೇ.

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಹಿಂದಿರುವ ಕತೆಗಳನ್ನು ಯಾರೂ ಬಿಚ್ಚಿಡಲಾರರು. ಎಷ್ಟೋ ಡ್ಯಾನ್ಸರ್ಗಳನ್ನು, ಹಾಡುಗಾರರನ್ನು, ಚಿತ್ರಕಾರರನ್ನು, ಕತೆಗಾರರನ್ನು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಲಚಕ್ರದೊಡನೆ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಣ ಇರಬಹುದು ಸಂತಸ..?
ಇದಕ್ಕೆ ಅವರವರೇ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು. ಇಂದು ನಾನು ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳುವವರು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ.
Happy Engineers ಗಿಂತಲೂ Frustrated Engineers ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 

"ನಾನು ಇಂಜಿನಿಯರ್" ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳುವವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಲಿ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಕಲಿತಷ್ಟೂ ಕಲಿಯುವುದು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸು, ಉತ್ಸಾಹ ಬೇಕಷ್ಟೇ.. ಹೇಗೋ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಸೇರಿ ಆಗಿದೆ, ಹೇಗೋ ಮುಗಿಸುವೆ ಎಂಬ ಇರಾದೆ ಬೇಡ. ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಒಳ್ಳೆಯ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳಾಗಿ.

ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಟೊಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಯಂತ್ರ ಅಳವಡಿಸಿರುವ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ತಂದೆ ಇಂದು ಇನ್ನು ಎತ್ತನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡೇ ಉಳುಮೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. 

ಯಾರು ಸಮಾಜದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವರೋ ಅವರೇ ನಿಜವಾದ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳು. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದರಷ್ಟೇ ಸಾಲದು, ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Anyway, ಹ್ಯಾಪಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳಿಗೂ, Frustrated ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳಿಗೂ Happy Engineers Day


~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್

'ಅ'ಲ್ಲಿಂದ Eಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ('ಅ' ಯಿಂದ E-learning ವರೆಗೂ)

 

ಇಂದು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಸಹಾ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಗುರುಗಳು ಎಂದರೆ ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಾಗುವಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಮೂಡಿಸಿದ ಹಲವಾರು ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿದ್ದಾರೆ.

ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನವೆಂದು ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನ್ ರವರನ್ನು ನೆನೆಯುವುದು ಅಗತ್ಯ. 

ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗಾಗಿ ಮುಡಿಪಿಟ್ಟ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಸರ್ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು. ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಡನೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಅವರ ಕುತೂಹಲಗಳತ್ತ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ ಗುರುಗಳು ಅವರು.

ಎಷ್ಟೋ ವಿರೋಧಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಮಹಿಳಾ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ ವಿದ್ಯೆಯ ಹಣತೆ ಹಚ್ಚಿದ ಸಾವಿತ್ರಿಬಾಯಿ ಫುಲೆ ಮತ್ತೋರ್ವ ಮಹಾನ್ ಗುರು

ಗುರು ಎಂದರೆ, ನೀತಿ ಎಂದರೆ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುವುದು ಚಾಣಕ್ಯ. ಆತನ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ, ಶಿಷ್ಯನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಉಪದೇಶ ಇಂದಿಗೂ ಆತನನ್ನು ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟಿವೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಯುವಕರಿಗೂ ಗುರುವಾದ ವಿವೇಕಾನಂದರು, ಮತ್ತವರ ಗುರುಗಳಾದ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಇಬ್ಬರೂ ಇಂದಿಗೂ ಲೋಕಮಾನ್ಯರು. ಪರಮಹಂಸರಂತಹಾ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡದ್ದು ವಿವೇಕಾನಂದರು.

ಮಹಾಭಾರತದ ದ್ರೋಣರು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಗುರು. ಮಗ ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಭೇಧ ಮಾಡದೆ ಶಿಷ್ಯರನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಕಂಡವರು. ದ್ರೋಣರಂತಹಾ ಗುರುಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಅರ್ಜುನ. ದ್ರೋಣರ ಪ್ರತಿಮೆಯಿಂದಲೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೊಂಡ ಏಕಲವ್ಯ.

ಸಾಂದೀಪನಿಯಂತಹಾ ಗುರುಗಳಿಂದ ಕಲಿತ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ.

ಶಿಕ್ಷಕರು ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸಿದಂತೆ, ಶಪಿಸಿದವರು ಸಹಾ ಇದ್ದಾರೆ.
ಹರ ಮುನಿದರೆ ಗುರು ಕಾಯ್ವನು
ಗುರು ಮುನಿದರೆ..??
ಪರಶುರಾಮ ಮತ್ತು ಕರ್ಣರ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯರ ಸಂಬಂಧ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಶಿಕ್ಷಣ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಹಾ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮೌಲ್ಯಗಳು ಸಹಾ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಪ್ಪಿದ್ದೆಲ್ಲಿ ?
ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಸರ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ

If Money is Lost , Nothing is Lost
If Health is Lost, Something is Lost
If Character is Lost, Everything is Lost

ಈಗ ಬದಲಾದ ದಿನಮಾನದಲ್ಲಿ ಈ ಮಾತು ಬದಲಾಗಿದೆ.

If Character is Lost , Nothing is Lost
If Health is Lost, Something is Lost
If Money is Lost, Everything is Lost

ಇದೇ ಬದಲಾವಣೆ ಯುವಜನತೆಯ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸಿ, ಮಾದಕ ವ್ಯಸನಕ್ಕೆ, ಸುಲಭ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಿರುವುದು.

ಆಗ ಶಿಕ್ಷೆ ಇತ್ತು, ತಪ್ಪಿದಲ್ಲಿ ತಿದ್ದಿ ನಡೆಸುವ ಗುರುಗಳಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಈಗ ತಪ್ಪಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಲು
ವಿದ್ಯೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವರು. ಆದರೆ, ಇವತ್ತು ವಿದ್ಯೆ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವೇ. ಓದಿಗೂ, ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇರದು. ಕೆಲಸಗಳು ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿವೆ. ವಿದ್ಯೆಯೂ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸದೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ಗೆ ಬನ್ನಿ ಇಂದು ಹೇಳುವ ನೀತಿಗೆಟ್ಟ ಶಿಕ್ಷಕರಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಫೈನಲ್ ಗೆ, Thesis submission ಗೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಹಿಗೂ ಹಣ ಕೇಳುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿದ್ದಾರೆ. ಎಂಜಲು ಕಾಸಿಗೆ ಕೈಯೊಡ್ಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರಿಂದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಪಾಠವನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಲಿಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ?

ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸದಾ ತಂದೆ
ಬುದ್ದಿ ಹೇಳದಾ ಗುರುವು
ಬಿದ್ದಿರಲು ಬಂದು ನೋಡದಾ ತಾಯಿ
ಶುದ್ಧ ವೈರಿಗಳು ಸರ್ವಜ್ಞ

ಎಂಬ ಸರ್ವಜ್ಞನ ವಚನವೇ ಇದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಶಿಕ್ಷಕ ವರ್ಗವಿದೆ. ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೋ ಅಥವಾ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ತಮ್ಮತನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡವರಿದ್ದಾರೆ.

ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ತಮ್ಮತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಹಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಅಂತಹವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ "ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು".

ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸಿಯೂ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗದವರು ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ, ಅಕ್ಷರವೇ ಗೊತ್ತಿರದ ಜೀವನದ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ ಹಲವಾರು ಶಿಕ್ಷಕರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಕಿರಿಯರಿಂದ ಹಿರಿಯರವರೆಗೂ ಗುರುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಈಗ ಇದೆಲ್ಲದರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗೂಗಲ್ ತುಂಬುತ್ತಿದೆ. ಗೂಗಲ್ ಜ್ಞಾನವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂಬ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ.  

ಈಗ ಮನೆ ಮನೆಗೂ ಮೊಬೈಲ್ ಮೂಲಕ "E-Learning" ಕಾಲಿಟ್ಟಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ನೇರವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆ. ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳವಿಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚರ್ಯೆ, ಮಾತಿಗೂ ದಾಖಲೆ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಆದರೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನಿಷ್ಠೆ ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ. ಆನ್ಲೈನ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಆನ್ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೇನೋ ಮಾಡುವುದು, ಆನ್ಲೈನ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸ್ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಉತ್ತರಿಸುವುದು. ಹೀಗೆ..
ತಿಳುವಳಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆಲ್ಲಾ, ಧೂರ್ತ ನಡವಳಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇವೆ

ಇಂತಹವರು ನೋಡಿ ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು. ಸುಧಾಮೂರ್ತಿ ಮೇಡಂ ಅವರನ್ನು. ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಗುಣ ತೊರೆದಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಸಹಾ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. 

ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಚಾರಗಳಿವೆ. ಅರಿವಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗುರುವಿಲ್ಲ. ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಗುರುವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆ ಸರಿಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಸೂತ್ರ.

"ಅರಿವೆಂಬ ಗುರುವಿಗೆ ನಮಿಸುತ್ತಾ" ಜೀವನದ, ಅಕ್ಷರದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ ಗುರುಗಳಿಗೂ ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು. 'ಅ'ಲ್ಲಿಂದ 'E'ಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಬದುಕಿನ ಹಾದಿಯ ಜೊತೆಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಕರ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು ಸದಾ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಲಿ.

ಸಾವಿರಾರು ಮುಖದ ಚೆಲುವ
ಹಿಡಿದು ತೋರಿಯೂ
ಒಂದಾದರೂ ಉಳಿಯಿತೇ
ಕನ್ನಡಿಯ ಪಾಲಿಗೇ..?

ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಶಿಕ್ಷಕರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 9 ರಿಂದ ಸಂಜೆ 5 ರ ವರೆಗಿನ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಸದಾ ಕಲಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು, ಕಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು. ಸ್ಫೂರ್ತಿ ತುಂಬುತ್ತಿರುವ, ಕಲಿಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು


~ವಿಭಾ ವಿಶ್ವನಾಥ್